Ο Μέσι και η επίγεια θέωση

Οι γνωρίζοντες τον Μαραντόνα, ο οποίος λάτρευε τον Μέσι, δεν θα δυσκολεύονταν να απαντήσουν. Θα χάριζαν το τρόπαιο στον Μέσι. Διότι πολύ απλά εμπνεύστηκε από τον Μαραντόνα. Διότι πολύ απλά δάμασε περισσότερο από κάθε άλλον κοινό θνητό τον χρόνο. Διότι πολύ απλά το σύνολο των επιτευγμάτων του ταυτίζεται απόλυτα με την ποδοσφαιρική θέωση.

Ναι, ο Πελέ ήταν βασιλιάς, ναι ο Κρόιφ ήταν αυτοκράτορας, ναι ο Μαραντόνα ήταν επαναστάτης. Ο Μέσι δικαιούται ένα ακόμα τρόπαιο, διότι δεν προσπάθησε να γίνει τίποτα από όλα αυτά, αφού απλούστατα είναι κάτι παραπάνω και καλύτερο. Είναι ο εαυτός του.

Εχει δείξει ότι μπορεί να είναι ο καλύτερος στον κόσμο, όντας ήσυχος, εσωστρεφής, καλός οικογενειάρχης, ένθεος, πιστός καθολικός.

Δείτε ακόμα: Μουντιάλ 2026: Όλα έτοιμα για τον μεγάλο τελικό Ισπανίας – Αργεντινής στο Νιου Τζέρσεϊ

Τρανταχτή η απόδειξη, το τατουάζ με το πρόσωπο του Ιησού στον δεξιό του βραχίονα.

Αγαπάει τον Ιησού για να μην παρασύρεται. Να ξέρει ότι είναι μόνο γήινος θεός. Αλλά και να αντέχει το βάρος ενός ολόκληρου έθνους πάνω στη φανέλα με το νούμερο 10, τις ώρες που ο πλανήτης των πιστών του περιμένει το κάθε θαύμα του.

Θέλοντας και μη, με τα τόσα εντός παιδιάς θαύματά του, γίνεσαι καλός χριστιανός.

Πείτε την αλήθεια, πόσες φορές σταυροκοπηθήκατε όταν ο Μέσι, κάνοντας «παπάδες», γύρισε τα παιχνίδια με την Αίγυπτο και την Αγγλία;

Εγώ κάμποσες φορές μονολόγησα: «Ελα, Χριστέ και Παναγιά μου!».

Αγαπάς τον Μέσι διότι έχει προσφέρει στην παγκόσμια ποδοσφαιρική κοινωνία τις περισσότερες ποσοτικές και ποιοτικές χαρές του προηγούμενου και του τρέχοντος αιώνα.

Κι αφού τον λατρεύουν οι συμπαίκτες του, τον λατρεύεις και εσύ.

Μετά τον ημιτελικό με την Αγγλία, ο Τζουλιάνο Σιμεόνε, κλαίγοντας, είπε ότι «τα δίνουμε όλα μέσα στο γήπεδο για τον Μέσι και όλη την Αργεντινή».

Τόσο ο Τζουλιάνο όσο και οι άλλοι συμπαίκτες του δεν σκέφτονται τους εαυτούς τους, αλλά ο αλτρουισμός τους είναι ευεξήγητος.

Εχουν διαφορά ηλικίας με τον Μέσι. Οταν ήταν μικρά παιδιά τον είχαν αφίσα στο δωμάτιό τους. Ηταν το είδωλό τους, το ίνδαλμά τους και τώρα αγωνίζονται μαζί.

Ούτε στο πιο τρελό όνειρό τους φαντάζονταν κάτι τέτοιο.

Ε, αυτό το τρελό όνειρό τους προστατεύουν όταν ο Μέσι σφαδάζει στο έδαφος και τους βλέπουμε να κραδαίνουν τα τσεκούρια του πολέμου, έχοντας σχηματίσει γύρω του κύκλο προστασίας.

Αύριο το βράδυ η υφήλιος θα καθηλωθεί στις τηλεοπτικές οθόνες για να παρακολουθήσει την τελευταία παράσταση.

Το ανθρώπινο (γιατί είπαμε ότι είναι γήινος θεός), είναι ότι ο Μέσι είτε από χαρά είτε από λύπη, θα κλάψει.

Λίγη σημασία θα έχει αν κρύψει το πρόσωπο μέσα στις παλάμες του.

Ομως και τι δεν θα δίναμε για να «μπούμε» εκείνες τις στιγμές στο μυαλό του. Κι αργότερα για να μάθουμε την κουβέντα που θα κάνει με το μαξιλάρι του.

Από Δευτέρα ο Λιονέλ θα έχει να αναμετρηθεί με τον Μέσι και θα είναι υποχρεωμένος να αντιμετωπίσει την τραγωδία της μετέπειτα ζωής του. Την απουσία του από τη μεγάλη σκηνή. Χωρίς, μάλιστα, να είναι εύκολος ο προσδιορισμός ενός άλλου μεγάλου ονείρου.

Υπάρχει, άραγε, τέτοιο έξω από τα γήπεδα, όταν ήδη σε συνοδεύει η επίγεια θέωση;