Πάτρα: Ζώντας εγκλωβισμένος στην πόλη μου

Τι βιώνει ο Πατρινός αλλά και κάθε επισκέπτης της πόλης μας καθημερινά;

Την απάντηση δίνει το κείμενο του συμπολίτη φιλολόγου Γιάννη Δημογιάννη, ο οποίος εκφράζει τους προβληματισμούς του για όλα αυτά σε συνδυασμό με τις πεζοδρομήσεις που έχουν γίνει.

«Μετά από μήνες αποκλεισμού στο σπίτι μου λόγω αναπηρίας, έκανα το τεράστιο λάθος και μπήκα στο κέντρο της Πάτρας με το αυτοκίνητό μου. Εντάξει, είχα ακούσει για τους πεζόδρομους του Πελετίδη (πόσο κρίμα που τον στήριξα σαν μέλος του συνδυασμού του), αλλά τώρα είδα όλο το θέατρο του παραλόγου.

Ειλικρινά γούρλωσαν τα μάτια μου. Ομως, κατόπιν, κάθισα, κάπως να ηρεμήσω, και αναπάντεχα συνειδητοποιώ έντρομος, σαν χρόνιος ασθενής και προσφάτως βαριά ανάπηρος, πως η κατάσταση μπορεί να αποβεί έως και θανατηφόρα. Μάλιστα, επαναλαμβάνω, θανατηφόρα. Αναμφίβολα, η κατάσταση δεν είναι καθόλου αστεία, απεναντίας είναι τραγική. Και επεξηγώ. 

Είναι γνωστό σε όλους πως ισόβιο πρόβλημα της Πάτρας ήταν το κυκλοφοριακό της -αυτό πια το ξέρουν κι οι πέτρες. Καθώς και το γεγονός ότι κάποτε έπρεπε να πεζοδρομηθούν σοβαρά, κάποιοι κεντρικοί δρόμοι. Με δεδομένες, βέβαια, κάποιες λειτουργικές διαφυγές, γιατί αυτές είναι απολύτως αναγκαίες. Το θέμα όμως είναι ποια προβλήματα ξεκίνησαν, τι ακριβώς συμβαίνει στην υφιστάμενη κατάσταση και ποιοι κίνδυνοι ενεδρεύουν.

Στο παρόν, υπάρχει λοιπόν μονάχα μία είσοδος/δρόμος προς το κέντρο, η οποία έχει μία μονή λωρίδα κυκλοφορίας (Οθ. Αμαλίας), ενώ από την άλλη, υπάρχει μία αποκλειστική έξοδος/δρόμος, με διπλή γραμμή κυκλοφορίας (Κορίνθου). Φαντάσου, δηλαδή, όλο το κέντρο της Αθήνας, όχι μόνο το ιστορικό, να λειτουργεί με δύο αποκλειστικά άξονες/ δρόμους. Και καλά ως εδώ. Πες ότι πετάμε στο πηγάδι όλους τους πολίτες της πόλης, μα όλους τους πολίτες, αρκεί να μου απαντήσεις τι πρόκειται να γίνει στα εξής δύο σενάρια: 

1ο σενάριο κινδύνου: Είναι μεσημέρι, όλοι οι δημότες ή επισκέπτες μπαίνουν ή φεύγουν από το κέντρο, όμως όλοι οι δρόμοι έχουν καθηλωθεί, λόγω κομφούζιου, οπότε τι πρέπει να συμβεί, αν τυχόν έχει αρπάξει φωτιά, μία κατοικία ή ακόμα χειρότερα μία πολυκατοικία; Πώς μπορεί να μπει τότε στο κέντρο κάποιο πυροσβεστικό είτε, ακόμα χειρότερα, πώς μπορεί να διασχίσει όλο το εγκλωβισμένο κέντρο, ένα πυροσβεστικό, προκειμένου να δράσει; Πώς θα προσπεράσει τα εμπόδια, ιδίως όταν τα αυτοκίνητα θα αδυνατούν πλήρως να μετακινηθούν στην άκρη, ώστε να κάνουν οι πυροσβέστες, το έτσι κι αλλιώς δύσκολο έργο τους;

2ο σενάριο κινδύνου: Είναι ξανά μεσημέρι, οι δρόμοι, το κέντρο… κ.τ.λ κ.τ.λ και κάποιος, π.χ γέρος ή νέος, παθαίνει ανακοπή είτε εγκεφαλικό, είτε, ακόμα χειρότερα, έχει συμβεί ένα σοβαρό τροχαίο, ίσως με κάποιους σοβαρά τραυματίες. Τότε να μου πείτε πώς μπορεί να μπει ή να διασχίσει ολόκληρο το κέντρο, κάποιο ασθενοφόρο είτε και δύο ασθενοφόρα, ώστε να καταφέρουν οι διασώστες να σώσουν έναν ή περισσότερους ανθρώπους; Ναι, μάλιστα, Ανθρώπους!.

Στην Ελλάδα όμως, θα μου πείτε, ζούμε από τύχη ή μάλλον επειδή μας λυπάται η τύχη. Ομως η στραβή, κ. Πελετίδη, θα συμβεί ίσως κάποτε -μακάρι ποτέ- στα δικά σας χέρια κι ας είστε γιατρός, αν μου επιτρέπετε προφανώς την κριτική. Οπότε, κ. δήμαρχε της καρδιάς μας -γιατί κάπως έτσι σας προσφωνούσα παλιότερα- οφείλουμε σαν δύο ανάπηροι (εγώ και η μάνα μου) τουλάχιστον να σας προειδοποιήσουμε εντελώς καλόβουλα, εγκαίρως και καλοπροαίρετα. Μη χρειαστεί και μόνο να πρέπει να καλέσουμε σε κάποια έκτακτη ανάγκη… ένα πυροσβεστικό ή ασθενοφόρο. Γιατί μπορεί ίσως, τονίζω ίσως, να κατοικούμε στο κέντρο, σε μία ώρα κυκλοφοριακού πανδαιμόνιου».