Persona Grata – Νίκος Καραθανασόπουλος: Ο κόκκινος τεχνοκράτης που δεν του αρέσουν οι αλλαγές

Ζώης Μαρίνος

Στο ΚΚΕ η έννοια της προσωπικής πολιτικής στοχοθεσίας είναι ασύμβατη με τις αρχές λειτουργίας του κόμματος. Για παράδειγμα, όταν ο νυν δήμαρχος Κώστας Πελετίδης κατά καιρούς ερωτάται αν θα είναι υποψήφιος στις δημοτικές εκλογές του 2028, απαντά ότι «εμείς δεν λειτουργούμε, όπως άλλοι. Εμείς, όταν θα έρθει η ώρα, θα συζητήσουμε και θ’ αποφασίσουμε…».

Το εμείς, προφανώς, δεν περιορίζεται στη δημοτική του ομάδα ή στην τοπική οργάνωση του ΚΚΕ, επεκτείνεται τόσο μακριά όσο ο Περισσός.

Κάπως έτσι, δηλαδή με εκ Περισσού εντολή, εξελέγη βουλευτής -για πρώτη φορά το 2007- ο σπουδασμένος στην Ιταλία οικονομολόγος Νίκος Καραθανασόπουλος.
Είχε ήδη διαδρομή κάμποσων χρόνων στο Νομαρχιακό Συμβούλιο Αχαΐας, δηλαδή είχε κάνει το «αγροτικό» του και προφανώς είχε πείσει ότι είχε έρθει η ώρα. Οχι να ράψει βουλευτικό κοστούμι -φεύ!- αλλά να μεταφέρει τη «γραμμή» του κόμματος στα βουλευτικά έδρανα.

Από το 2007 μέχρι σήμερα, σχεδόν δύο δεκαετίες, εκλέγεται αδιάλειπτα στην Αχαΐα. Η χώρα άλλαξε κυβερνήσεις, πέρασε τρικυμιώδεις καταστάσεις, εξύψωσε και εκμηδένισε κόμματα και πολιτικούς, καταβαραθρώθηκε και ξαναστάθηκε στα πόδια της, αλλά το ΚΚΕ παρέμεινε η μόνη -ιδεολογικά και αριθμητικά- αδιάπτωτη σταθερά του πολιτικού συστήματος.

Το ΚΚΕ παρέμεινε ΚΚΕ και ο Καραθανασόπουλος παρέμεινε Καραθανασόπουλος. Με την έννοια ότι ο τρόπος ζωής του δεν άλλαξε στο παραμικρό. Ούτε οι συνήθειες του. Πολλές φορές, για παράδειγμα, τον βλέπει κανείς να περπατά στην οδό Κορίνθου μόνος, χωρίς τις κουστωδίες που συνοδεύουν άλλους βουλευτές. Ή να συζητά με φίλους σε κάποιο λαϊκό στέκι, το ίδιο στο οποίο σύχναζε και πριν από το φθινόπωρο του 2007, όταν κλήθηκε ν’ αντικαταστήσει στη Βουλή τον αείμνηστο Παναγιώτη Κοσιώνη. Δεν είναι τυχαίο το ρήμα. Κλήθηκε. Σαν άλλοι ν’ αποφάσισαν γι’ αυτόν.

Ομως, υπάρχει και η άλλη ανάγνωση. Παρέμεινε ίδιος και στα όσα σκέφτεται, πιστεύει και λέει. Φέρ’ ειπείν, πριν ανέβει στο βήμα της Βουλής ή πάρει τον λόγο σε κάποιο τηλεοπτικό πάνελ, εκ προοιμίου ξέρεις τι θα πει για την οικονομία, για την Ευρωπαϊκή Ενωση, για το ΝΑΤΟ, για τις ιδιωτικοποιήσεις, για την ανάπτυξη, για τις εργασιακές σχέσεις, για τα Μνημόνια και ούτω καθεξής.

Στις κοινοβουλευτικές του παρεμβάσεις η βασική ανάλυση επανέρχεται με αξιοσημείωτη συνέπεια.

Ο κρατικός προϋπολογισμός, για παράδειγμα, είναι για τον Καραθανασόπουλο μηχανισμός αναδιανομής του πλούτου αυστηρά υπέρ των επιχειρηματικών ομίλων, ανεξάρτητα από το αν η οικονομία βρίσκεται σε κρίση ή άνοδο.

Και κάπου εδώ αναφύεται το φιλοσοφικό ερώτημα: Τι ακριβώς είναι αυτή η άκαμπτη κοσμοαντίληψη για τα πολιτικά πράγματα; Αρετή ή δογματισμός; Για τους περισσότερους δεν είναι παρά εμμονική προσκόλληση σ’ ένα σύστημα που παρά τα ηθικά του πλεονεκτήματα στο τέλος δοκιμάστηκε και απέτυχε.

Για τον Καραθανασόπουλο είναι η μόνη πολιτική αλήθεια. Δεν αντιμετωπίζει τις αντίθετες πολιτικές ιδεολογίες ως συστήματα αξιών που χρειάζονται προσαρμογές και βελτιώσεις. Τις αντιμετωπίζει ως το ίδιο το πρόβλημα. Κι αυτό εξηγεί γιατί η οικονομική του επιχειρηματολογία -σε κάθε έκφανση του δημόσιου λόγου του- έχει συχνά περισσότερο χαρακτήρα ιδεολογικής αποδόμησης παρά πρόταση διαχείρισης του υπάρχοντος συστήματος.

Οσοι τον ξέρουν καλά, μιλούν για έναν ήπιο και συναισθηματικό χαρακτήρα, ο οποίος, όταν η κομματική «γραμμή» το επιτάσσει, είναι σε θέση να μεταμορφωθεί. Τότε, είναι που ανεβάζει κατακόρυφα τους τόνους και αισθάνεται σαν στρατιώτης στην πρώτη γραμμή.

Στην Πάτρα τον καιρό που ήταν ακόμα νομαρχιακός σύμβουλος, μετά τις συνεδριάσεις στον πέμπτο όροφο του Μεγάρου Λόγου και Τέχνης ή στο Μέγαρο Κόλλα, δεν έλεγε όχι σ’ ένα ποτήρι κρασί παρέα με ιδεολογικούς και πολιτικούς αντιπάλους του που έβλεπαν στον Καραθανασόπουλο έναν ευθύ χαρακτήρα, συνεπή ιδεολόγο και καλό συζητητή.

Οι Θρασύβουλος Μαυρομμάτης, Νίκος Τσούκαλης, Γιάννης Καπράλος και Γιάννης Κόττας συνέθεταν μια παρέα στην οποία συχνά βρισκόταν και ο ίδιος. Και όταν η θερμοκρασία της συζήτησης ανέβαινε, ο Καραθανασόπουλος προσπαθούσε -με την μπάσα φωνή του- να κατευνάσει τα πνεύματα και να εξηγήσει στη θορυβώδη ομήγυρη ότι οι όποιες διαφωνίες της δεν είχαν αφετηρία τις πιθανές απαντήσεις αλλά το ίδιο το πλαίσιο (το καπιταλιστικό, δηλαδή) μέσα στο οποίο τίθεντο τα ερωτήματα.

Οταν ο Καραθανασόπουλος εξελέγη βουλευτής, ο Κώστας Πελετίδης ήταν επικεφαλής μιας δημοτικής παράταξης μόλις δυο εδρών, χωρίς κανένα σημάδι ότι κάποτε θα έμπαινε πανηγυρικά στο Δημαρχείο και θα έμενε εκεί για χρόνια. Ο Καραθανασόπουλος, σ’ εκείνα τα «πέτρινα χρόνια» της «Λαϊκής Συσπείρωσης» στον Δήμο, έβαλε πλάτη. Με κάθε τρόπο. Μνημειώδης δε ο καταγγελτικός αγώνας του για την Ξερόλακκα, εκεί όπου ένα βράδυ, για να υπογραμμίσει την ένταση της διαμαρτυρίας του και την ανάγκη να κλείσει άμεσα ο σκουπιδότοπος, ξημερώθηκε στην πύλη του κορεσμένου ΧΥΤΑ.

Στο Δημαρχείο δεν τον βλέπουν συχνά. Ούτε οι παρεμβάσεις του «ακουμπούν» τον Δήμο εκτός κι αν οι περιστάσεις το επιτάσσουν. Οπως για παράδειγμα, συνέβη στις περυσινές φωτιές περιμετρικά της πόλης, όταν πήρε τον καβγά πάνω του για να υπερασπιστεί τον δήμαρχο που βροχηδόν δεχόταν πυρά από κυβερνητικά στελέχη.

Ως κατακλείδα, επί σχεδόν 20 χρόνια στη Βουλή δεν επιχείρησε να γίνει κάποιος άλλος. Απεναντίας έδωσε και δίνει μάχες για να παραμείνει ο ίδιος. Κι ας αλλάζουν οι καιροί.

Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη

Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.

Viber: +306909196125

Στείλε μήνυμα στο Viber

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News