Το απρόβλεπτο καρέ του Τεύκρου Σακελλαρόπουλου: Το Φαντασματάκι

Τεύκρος Σακελλαρόπουλος

Πάντα είχα μία απορία. Γιατί τα φαντάσματα εμφανίζονται (τρόπος του λέγειν) με λευκά σεντόνια; Γιατί δεν χρησιμοποιούν κόκκινα, κίτρινα ή ακόμα και εμπριμέ; Οπως λέγαμε και παλιά, λαχανί με ροζ ελεφαντάκια. Προφανώς στη Φαντασματοχώρα δεν υπάρχει υψηλή ραπτική (Haute couture, όπως λένε και οι φίλοι μας οι Γάλλοι).

Βέβαια, κατά μία διαδεδομένη εξήγηση, το λευκό σεντόνι παραπέμπει στα σάβανα με τα οποία σκέπαζαν τους νεκρούς. Eνα έγχρωμο, χαρούμενο ύφασμα δεν θα ταίριαζε σε μία τόσο τρομερή κατάσταση. Αλλά τα φαντάσματα δεν νομίζω πως θα είχαν τέτοιο θέμα.

Η άλλη απορία μου αφορά ένα χαριτωμένο παιδικό παιχνίδι, όπου τα παιδάκια παριστάνουν φαντάσματα με λευκά σεντόνια. Τρέχουν, χοροπηδούν, τρομάζουν το ένα το άλλο, έως ότου κουράζονται και βγάζουν τα σεντόνια. Και ενώ αποκαλύπτονται όλα, το τελευταίο παιδάκι δεν εμφανίζεται κάτω από το σεντόνι, διότι πρόκειται για ένα φαντασματάκι. Eνα παιδάκι που ήθελε και αυτό να παίξει, ασχέτως εάν πλέον ανήκε σε άλλον κόσμο.

Μόλις αποκαλύπτεται το… κενό, πανικός! Τα παιδάκια τρέχουν δώθε-κείθε τρομοκρατημένα!

Ωραία παραμυθάκια μας γράφεις, Τεύκρο, αλλά τι σημασία έχουν όλα αυτά με την πολιτική και την κοινωνία;

Χμ… Στην πραγματικότητα οι κοινωνίες βρίθουν από φαντάσματα και φαντασματάκια. Ανύπαρκτα θέματα, υποθέσεις του αέρα, καλυμμένες μόνο με ένα άσπρο σεντόνι. Και από κάτω δεν υπάρχει τίποτα. Οι μικρές υποθέσεις είναι… φαντασματάκια και μάλλον θέλουν να παίξουν. Οι μεγάλες όμως είναι φαντάσματα και δεν έχουν την ίδια διάθεση. Αντιθέτως, θέλουν να τρομοκρατήσουν. Εάν ο φόβος είχε πρόσωπο, θα ήταν κρυμμένο κάτω από το σεντόνι.

Υπάρχει μία παλιά ιστορία, ένας μύθος, όπου η πανούκλα πηγαίνει σε μία πόλη. Στην πύλη συναντά έναν μάλλον ατρόμητο τύπο, ο οποίος τη ρωτά τι πάει να κάνει. Και η πανούκλα τού απαντά πως πηγαίνει να πάρει 100 χιλιάδες ψυχές. Στην επιστροφή ξανασυναντιούνται και ο τύπος τής λέει:

«Γιατί μου είπες ψέματα; Πήγες να πάρεις 100 χιλιάδες, αλλά πέθαναν 250 χιλιάδες».

«Χμ», του απαντά η πανούκλα. «Εγώ 100 χιλιάδες πήρα. Οι υπόλοιποι ήρθαν από μόνοι τους».

Ακόμη και ο πραγματικός κίνδυνος μπορεί να διογκωθεί από τον φόβο.

Να, λοιπόν, πόσο χρήσιμα μπορούν να γίνουν τα φαντάσματα και τα φαντασματάκια σε μία κοινωνία. Ιδίως για εκείνους που τα κατασκευάζουν. Δεν γνωρίζω εάν όντως υπάρχουν ως μεταφυσικές οντότητες, αλλά ως αέρας καλυμμένος με σεντόνια σίγουρα υπάρχουν -και πάρα πολλά μάλιστα. Ανόητες θεωρίες, προκαταλήψεις, ψεύδη, κατασκευασμένα -και… συσκευασμένα- ανύπαρκτα θέματα κυκλοφορούν γύρω μας.

Και το ωραίο ποιο είναι; Πως μόλις ξεσκεπάζονται, τρομοκρατούν το ίδιο σαν να υπήρχαν. Θέλω να παίξω με ένα… φαντασματάκι!

* Ο Τεύκρος Επ. Σακελλαρόπουλος (Teucris) είναι πολιτικός μηχανικός – κινηματογραφικός παραγωγός.

Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη

Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.

Viber: +306909196125

Στείλε μήνυμα στο Viber

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News