Το χρονογράφημα του Ντίνου Λασκαράτου: Lagocephalus sceleratus
* Ο Ντίνος Λασκαράτος είναι επίτιμος δικηγόρος.

Ο τίτλος μας είναι η επιστημονική ονομασία του «λαγοκέφαλου», του δηλητηριώδους ψαριού που, εντελώς παράνομα, μας ήλθε μέσω της διώρυγας του Σουέζ και εγκαταστάθηκε με το έτσι θέλω στα γαλάζια μας νερά. Και το μεν lagocephalus είναι προφανές ότι σημαίνει λαγοκέφαλος. Εκείνο όμως το «σκελεράτους» που ακούγεται σαν σκελετός, ή φέρνει ηχητικά προς το όνομα του γράφοντος, τι να σημαίνει; Σημαίνει εγκληματίας, άτιμος στα Λατινικά. Κάποτε είχαν επικηρύξει τους λύκους. Τώρα επικήρυξαν τους λαγοκέφαλους. Ας ελπίσουμε ότι τα ψάρια αυτά που έχουν τη ρετσινιά του εγκληματία μέχρι και στην επιστημονική τους ονομασία, δεν θα θεωρηθούν κάπου στο μέλλον αξιότιμα μέλη της ελληνικής θαλάσσιας ζωής και δεν θα τύχουν της ανάλογης προστασίας όπως οι λύκοι σήμερα.
Η τοξίνη του λαγοκέφαλου είναι η τετραδοτοξίνη. Ενα δηλητήριο πολύ πιο τοξικό από το αγαπημένο ρετρό δηλητήριο των αστυνομικών συγγραφέων το κυάνιο, και μάλιστα ένα δηλητήριο χωρίς αντίδοτο.
Μπορούμε να φανταστούμε έναν εκκεντρικό μετρ ντ΄ οτέλ να καθαρίζει από την τοξίνη έναν λαγοκέφαλο γεμάτος αυτοπεποίθηση και θεατρικότητα στις κινήσεις του για να ικανοποιήσει έναν ιδιόρρυθμο πελάτη που για σάλτσα στο φαγητό του θέλει ένα πέπλο κινδύνου; «Σως τετραντοτοξίν», η «σως ντανζέ» σάλτσα κινδύνου, που θα έλεγαν οι Γάλλοι, πληρώνοντας πανάκριβα ένα πιάτο με λεπτοκομμένες φέτες ωμού λαγοκέφαλου. Ομως κάτι τέτοιο στην Ελλάδα μας δεν μπορεί να γίνει, γιατί ο «λεσσεψιανός μετανάστης» (έτσι έχουν βαφτιστεί επιστημονικά όλα τα θαλάσσια όντα που μπήκαν στη Μεσόγειο από τη διώρυγα του Σουέζ που έφτιαξε ο Φερντινάν ντε Λεσσέπς) έχει την τοξίνη όχι μόνο σε όργανα, αλλά και στον ιστό του σώματος.
Στη μακρινή Ιαπωνία όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Εκεί ο Ιάπων λαγοκέφαλος (σε εμφάνιση η αποθέωση του προγάστορα), έχει την τοξίνη μόνο σε ορισμένα όργανα, τα οποία αφαιρεί με μεγάλη δεξιοτεχνία σεφ διαθέτων κρατικό πτυχίο-άδεια μετά από τριετή (!) φοίτηση με μοναδικό γνωστικό αντικείμενο την αφαίρεση της τοξίνης από το ψάρι. Στις σχετικές κρατικές και αυστηρότατες εξετάσεις κόβονται… οι μισοί! Πάνε λοιπόν οι απόγονοι των Σαμουράι, να φάνε fugu (έτσι λένε τον γιαπωνέζο λαγοκέφαλο οι Ιάπωνες) σε εστιατόριο με πιστοποιημένο για φούγκου σεφ. Λέγεται ότι ο Ιάπων αυτοκράτορας Ηιροχίτο τσακώθηκε με τον αυλάρχη του γιατί δεν τον άφηνε να φάει φούγκου.
Και τώρα τίθεται το ερώτημα: Αν το ψάρι φούγκου δεν είχε τη θανατηφόρα και χωρίς αντίδοτο τοξίνη, και κυκλοφορούσε στα γιαπωνέζικα νερά σαν καλό ψαράκι, καμαρώνοντας για την εντυπωσιακή κοιλιά του, θα γινόταν ο χαμός με τις κρατικές σχολές τριετούς φοίτησης και τους πιστοποιημένους σεφ; Μάλλον όχι. Αλλωστε λένε ότι το φούγκου υστερεί πολύ σε γεύση σε σχέση με τον τόνο ή τον σολομό.
Η απάντηση δεν καλύπτει μόνο την επιθυμία του ανθρώπου να φάει ένα δυνητικά θανατηφόρο ψάρι, αλλά την γενικότερη έλξη του ανθρώπου προς τον κίνδυνο. Πρόκειται για την «εξιδανίκευση του κινδύνου». Την απόλαυση του ανθρώπου να έρθει αντιμέτωπος με τον κίνδυνο και να τον νικήσει, να τον εξαφανίσει δηλαδή ή να τον δαμάσει. Ορισμένα ακραία σπορ μπαίνουν στην ίδια κατηγορία. Οπως στην ίδια κατηγορία μπαίνει και το ακραίο άθλημα ( τις περισσότερες φορές με δυσάρεστη εξέλιξη για τον αθλούμενο), της προσπάθειας δηλαδή ενός ανθρώπου να «κατακτήσει», ή πιο ρεαλιστικά «να φέρει στα νερά του», τον αγαπημένο ή την αγαπημένη. Πιο συχνά οι γυναίκες πέφτουν στην παγίδα, και όταν συνειδητοποιήσουν ότι ερωτεύτηκαν κάποιον που δεν τους ταίριαζε, τότε είναι αργά. Αλλά και οι άντρες δεν πάνε πίσω, και πολλοί θα προτιμήσουν να φάνε το κεφάλι τους με την Κάρμεν, παρά να ζήσουν με τη Μικαέλα, όπως μας λέει ο Μπιζέ στην όπερά του.
* Ο Ντίνος Λασκαράτος είναι επίτιμος δικηγόρος.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News