Το μέλλον της δημόσιας υγείας

image 628531

Του Απόστολου Βανταράκη*  


Ο τομέας της δημόσιας υγείας στοχεύει στη βελτίωση της υγείας το ταχύτερο δυνατόν. Από το 1900, η ​​μέση διάρκεια ζωής στην Ευρώπη έχει αυξηθεί περισσότερο από 30 χρόνια. 25 χρόνια αυτού του κέρδους αποδόθηκαν στην πρόοδο στη Δημόσια υγεία. Σε παγκόσμιο επίπεδο, το προσδόκιμο ζωής διπλασιάστηκε κατά τον 20ό αιώνα, κυρίως ως αποτέλεσμα της μείωσης της παιδικής θνησιμότητας που οφείλεται στην εκτεταμένη κάλυψη μέσω της ανοσοποίησης, το καθαρό νερό, την αποχέτευση και άλλα προγράμματα- προγράμματα επιβίωσης.

Η δημόσια υγεία επικεντρώνεται στους παρονομαστές – ποιο ποσοστό όλων των ανθρώπων που μπορούν να επωφεληθούν από μια παρέμβαση πραγματικά ωφελούνται. Η μεγιστοποίηση της υγείας απαιτεί συνεισφορές από πολλούς τομείς της κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένων ευρέων κοινωνικών, οικονομικών, περιβαλλοντικών, μέσων μεταφοράς και άλλων πολιτικών στις οποίες το κράτος έχει βασικό ρόλο. Για παράδειγμα, η συμμετοχή της κοινωνίας των πολιτών, η καινοτομία από τον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, η υγειονομική περίθαλψη και δράση για τη δημόσια υγεία. Αν και μερικές φορές υπήρξε δυσπιστία στη σχέση του κλινικού τομέα και της δημόσιας υγείας, η πανδημία έδειξε ότι αναπόφευκτα είναι όλο και περισσότερο αλληλεξαρτώμενοι οι δύο τομείς. Η μεγιστοποίηση των πιθανών κερδών για την υγεία είναι καθοριστική πρόκληση και για τους δύο τομείς.

Πυραμίδα Επίπτωσης στη δημόσια υεία

Για τη μεγιστοποίηση των επιπτώσεων, η δημόσια υγεία λειτουργεί σε πέντε επίπεδα (Εικόνα 1).  Στο πρώτο επίπεδο – η βάση της πυραμίδας – είναι οι κοινωνικοοικονομικοί παράγοντες όπως το εισόδημα, η εκπαίδευση, η στέγαση και η φυλή. Αν και αυτοί οι παράγοντες δεν είναι ασθένειες, τόσο οι προσπάθειες για τη δημόσια υγεία όσο και η υγειονομική περίθαλψη μπορούν να έχουν κάποια επίδραση σε αυτούς – για παράδειγμα, μέσω της ασφαλιστικής κάλυψης της υγείας που μειώνει τη φτώχεια ή μέσω της πρόληψης της εφηβικής εγκυμοσύνης για να μειώσει τη διαιώνιση της φτώχειας. Ακριβώς πάνω από τους κοινωνικοοικονομικούς παράγοντες είναι οι παραδοσιακές παρεμβάσεις στη δημόσια υγεία που αλλάζουν το πλαίσιο για να λαμβάνουν υγιείς επιλογές (π.χ., παροχή καθαρού πόσιμου νερού). Στο επόμενο επίπεδο, υπάρχουν μακροχρόνιες προστατευτικές παρεμβάσεις, όπως ο εμβολιασμός. Στη συνέχεια είναι οι κλινικές παρεμβάσεις που απαιτούν μακροχρόνια, καθημερινή φροντίδα, όπως ο έλεγχος της αρτηριακής πίεσης. Το τελευταίο επίπεδο περιλαμβάνει συμβουλευτική και εκπαίδευση, όπως προτροπή στους ανθρώπους να τρώνε υγιεινά τρόφιμα και να είναι σωματικά δραστήριοι. Κάθε επίπεδο είναι σημαντικό, αλλά οι παρεμβάσεις στη βάση της πυραμίδας βελτιώνουν γενικά την υγεία για περισσότερους ανθρώπους, με χαμηλότερο μοναδιαίο κόστος από εκείνους στην κορυφή. Για να αυξηθεί ο αντίκτυπος της κλινικής περίθαλψης στην υγεία του πληθυσμού, οι βελτιώσεις στο τρίτο και τέταρτο επίπεδο πρέπει να εφαρμοστούν πιο αποτελεσματικά. Ο έλεγχος της αρτηριακής πίεσης, που μπορεί να σώσει περισσότερες ζωές από οποιαδήποτε άλλη κλινική παρέμβαση, είναι επιτυχής μόνο στους μισούς περίπου Αμερικανούς. Σχεδόν το 90% των ασθενών με ανεξέλεγκτη υπέρταση έχουν τόσο ασφάλιση υγείας όσο και τακτική φροντίδα και περισσότερο από το 80% έχουν πολλαπλές επαφές με το σύστημα υγείας κάθε χρόνο.

Για να μεγιστοποιηθεί η δημόσια υγεία συνολικά, τόσο οι μεταδοτικές όσο και οι μη μεταδοτικές απειλές πρέπει να αντιμετωπιστούν στην Ευρώπη και παγκοσμίως. Υπάρχει σημαντική σύνδεση μεταξύ μολυσματικών και μη μολυσματικών ασθενειών: οι περισσότερες περιπτώσεις καρκίνου του τραχήλου της μήτρας και πολλές περιπτώσεις καρκίνου του ήπατος μπορούν τώρα να προληφθούν μέσω εμβολιασμού. Ο διαβήτης, η παχυσαρκία και η χρήση καπνού και αλκοόλ αυξάνουν τους κινδύνους καρκίνου και λοιμώξεων. Η Ευρώπη και η παγκόσμια υγεία όπως φάνηκε στην πανδημία COVID-19 συνδέονται επίσης άρρηκτα, καθώς για παράδειγμα τα κρούσματα της νόσου του ιού Εμπολα και του αναπνευστικού συνδρόμου της Μέσης Ανατολής (MERS) και η εξάπλωση της ανθεκτικότητας στα αντιβιοτικά τις καθιστούν σαφείς. Παρ ‘όλα αυτά, είναι χρήσιμο να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στους τρόπους αντιμετώπισης μολυσματικών και μη μολυσματικών καταστάσεων.


Ο ρόλος του κράτους

Ένα ανθρωποκεντρικό κράτος μπορεί να θεωρεί ότι οι ίδιοι οι άνθρωποι είναι υπεύθυνοι για την υγεία τους, ενώ λαμβάνει παράλληλα μέτρα δημόσιας υγείας για να βοηθά τους ανθρώπους να παραμείνουν υγιείς. Βασικές δράσεις για τη δημόσια υγεία μπορεί να είναι:

Το μέλλον

Στο μέλλον, η κλινική ιατρική θα μπορούσε να δει το κόστος να αυξάνεται χωρίς να υπάρχει σημαντική βελτίωση στην ποιότητα υγείας. Καινοτόμες εφαρμογές όπως η τηλεϊατρική θα μπορούσαν ουσιαστικά να αυξήσουν το υγιές προσδόκιμο ζωής. Η δημόσια υγεία, από την πλευρά της, μπορεί να μην είναι σε θέση να συμβαδίζει με τους μεταβαλλόμενους κινδύνους και τις αντιθέσεις σε βασικές δράσεις δημόσιας υγείας που προάγουν την υγιεινή ζωή – ή θα μπορούσε να επεκτείνει τις προηγούμενες δράσεις της για περαιτέρω μείωση της χρήσης καπνού και αλκοόλ, έλεγχο επίμονων μολυσματικών ασθενειών, αύξηση της σωματικής δραστηριότητας, βελτίωση της διατροφής και μείωση των βλαβών από τραυματισμούς και άλλους περιβαλλοντικούς κινδύνους. Συνεργαζόμενες πιο στενά, η κλινική ιατρική και η δημόσια υγεία μπορούν να συνεργαστούν για τη μέγιστη βελτίωση της υγείας – και να τονίσουν την κοινωνική ευθύνη να προάγει υγιή περιβάλλοντα και συστηματική, υψηλής ποιότητας φροντίδα. Οι οργανισμοί δημόσιας υγείας μπορούν να δημοσιεύσουν δεδομένα σχετικά με τα αποτελέσματα και τους κινδύνους για την υγεία που αποσαφηνίζουν την ανάγκη ή την επίτευξη ουσιαστικής προόδου. Οι κλινικοί μπορούν να εντοπίσουν και να επικυρώσουν τις προληπτικές βλάβες και τις αποτελεσματικές παρεμβάσεις για την προστασία των ασθενών.

Η συμμετοχή πολλών τμημάτων της κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένων των κρατικών υπηρεσιών, των οργανώσεων υγείας, των μη κυβερνητικών οργανώσεων, των ιατρών, του ιδιωτικού τομέα και των κοινοτήτων, είναι όλο και πιο σημαντική για την επιτυχία. Όλοι ωφελούνται όταν οι άνθρωποι είναι πιο υγιείς.  Η λογοδοσία για τα αποτελέσματα είναι απαραίτητη – ο ρόλος της δημόσιας υγείας με τους παρονομαστές μπορεί να μειώσει τον αριθμό των ατόμων που χάθηκαν από παρεμβάσεις που βελτιώνουν την υγεία και σώζουν ζωές. Η συνεργασία, η κλινική ιατρική και η δημόσια υγεία μπορούν να διασφαλίσουν ότι οι άνθρωποι ζουν ενεργείς και παραγωγικές ζωές πολύ περισσότερο από ό, τι θεωρήθηκε ποτέ δυνατό.

*Ο Απόστολος Βανταράκης είναι καθηγητής Υγιεινής στο Τμήμα Ιατρικής του Πανεπιστημίου Πατρών.

Ακολουθήστε το Pelop.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Γράψτε το σχόλιό σας

Παρακολουθήστε τα σχόλια
Να ειδοποιηθώ όταν
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ


ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

collage 52 e1627362698504
katsaniotis
sakellaropoulos panagiotis