Το σύστημα το καουμποϊκό
Είμαι σίγουρος, ότι ο Τουαίν δεν είχε δοκιμάσει κρασί από τις πλαγιές Πετρωτού, ή ροδίτη απ’ την Ακράτα
Οι Βενετσιάνοι, απίστευτοι γραφειοκράτες, τους κατά τόπους διοικητές τους δεν τους αποκαλούσαν «διοικητές» αλλά «προβεντιτόρους» δηλαδή αυτούς που με σοφία μπορούσαν να αντιλαμβάνονται την «μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων,» και να αποφασίζουν ανάλογα, όπως μας λέει ο μεγάλος μας ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης στο ποίημά του «σοφοί δε προσιόντων.» Ας το πούμε αυτό το σύστημα λήψης αποφάσεων «σύστημα βενετσιάνικο», ένα σύστημα που κράτησε 1000 χρόνια, μέχρι την κατάληψη της Βενετίας από τον Ναπολέοντα το 1797.
Στον αντίποδα του συστήματος αυτού, βρίσκεται ο μηχανισμός λήψης αποφάσεων στην Αμερική που φέρνει στον νου κάπως το τραγούδι «Το σύστημα το καουμποϊκό» σε μουσική Γιώργου Μουζάκη, στίχους Βασίλη Σπυρόπουλου και εκτέλεση Τρίο Κιτάρα (1953). Το καουμποϊκό σύστημα δεν είναι πατέντα του σημερινού προέδρου των ΗΠΑ, όπως νομίζουν οι περισσότεροι. Το πρωτοεφάρμοσε ο πρόεδρος των ΗΠΑ Θωμάς Τζέφερσον.
Δεν ξέρω αν ο Τζέφερσον επηρεάστηκε από το Τρίο Κιτάρα, πάντως όταν ο πασάς της Τρίπολης (της Λιβύης όχι της δικής μας) ζήτησε από τον αμερικάνο πρόεδρο την καταβολή ετήσιας «προστασίας» για την αβλαβή ναυσιπλοΐα των αμερικανικών εμπορικών πλοίων στη Μεσόγειο, ο πρόεδρος Τζέφερσον αρνήθηκε και έστειλε τον αμερικάνικο στόλο (αφού εξασφάλισε βάσεις στην Ιταλία), στη Λιβύη το 1801. Από τότε έχει παρουσία στη Μεσόγειο το αμερικάνικο ναυτικό.
Ετσι άρχισε ο πρώτος πόλεμος της Μπαρμπαριάς, που τελείωσε με ήττα της Λιβύης και σύναψη συνθήκης το 1805.
Ενα σύστημα που σέβεται τον εαυτό του, πρέπει να οπτικοποιεί με κάποιο σύμβολο την κεντρική του ιδέα. Ετσι στο οβάλ γραφείο του προέδρου των ΗΠΑ υπάρχει ένα μπρούντζινο γλυπτό με σκούρα πατίνα που παριστάνει έναν καουμπόη να προσπαθεί να δαμάσει ένα ατίθασσο άγριο άλογο (bronco στα καουμποϊσιανά). Η φάση θυμίζει έντονα σκηνή ροντέο. Το έργο είναι του γλύπτη Ρέμιγκτον, χύτευσης του 1895.
Ο αναβάτης παρ’ όλο που το άλογο έχει ορθώσει το σώμα του, η ράχη του είναι κάθετη προς το έδαφος και ο αναβάτης στον αέρα, το γλυπτό δίνει στον ιπτάμενο καουμπόη μια αύρα αυτοπεποίθησης.
Ομως ένα σύστημα λήψης αποφάσεων και μάλιστα καουμποϊκό, πρέπει να γίνεται αποδεκτό, ως κάτι το φυσικό και στην λαϊκή αμερικάνικη καθημερινότητα. Εδώ έρχεται σε βοήθεια ο Σάμιουελ Κλέμενς (1835-1910).
Τον γνωρίζετε ως Μαρκ Τουαίν, συγγραφέα μεταξύ άλλων και των «περιπετειών του Τόμ Σώγερ». Ο Τουαίν το 1878 ξεκίνησε ένα μακρύ ταξίδι στην Ευρώπη. Το ταξίδι δεν τον εντυπωσίασε. Ιδιαίτερα το ευρωπαϊκό φαγητό. Περιγράφει την ευρωπαϊκή μπριζόλα σαν μια καμένη απ’ το πολύ ψήσιμο ανδρική παλάμη με κομμένα όλα τα δάχτυλα, και μετά την ανατριχιαστική αυτή περιγραφή, αναπολεί την καουμπόικη μπριζόλα «πόρτερ χάους».
Μια τεράστια μπριζόλα πάχους τεσσάρων εκατοστών με ένα κόκκαλο στη μέση που χωρίζει το φιλέτο από το κόντρα. Το ενδιαφέρον εδώ είναι στο ότι ο Τουαίν συνοδεύει την μπριζολάρα του με μια κούπα αχνιστού καφέ φίλτρου(!).
Δεν έχω δοκιμάσει ακόμα κρέας με καφέ, και συμβουλές δεν δίνω. Υποθέτω πάντως, δηλαδή είμαι σίγουρος, ότι ο Τουαίν δεν είχε δοκιμάσει κρασί από τις πλαγιές Πετρωτού, η ροδίτη απ’ την Ακράτα.
*Ο Ντίνος Λασκαράτος είναι επίτιμος δικηγόρος.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
