Τι διαβάζουμε | «Τζον, γιος του Τζον»: Γυρίζεις σπίτι και κρύβεις ποιος είσαι
Στο νέο μυθιστόρημα του Ντάγκλας Στιούαρτ, ένας 22χρονος επιστρέφει στις Εξωτερικές Εβρίδες και βρίσκεται ξανά αντιμέτωπος με τους κανόνες του σπιτιού του. Μια οξυδερκής οικογενειακή ιστορία για την αγάπη που δυσκολεύεται να παραχωρήσει ελευθερία
Ταυτότητα βιβλίου
Τίτλος: Τζον, γιος του Τζον | Πρωτότυπος τίτλος: John of John
Συγγραφέας: Ντάγκλας Στιούαρτ (Douglas Stuart)
Μετάφραση: Μιχάλης Μακρόπουλος | Εκδόσεις: Μεταίχμιο
Είδος: Μυθιστόρημα | Σελίδες: 464 | Κυκλοφορία: Οκτώβριος 2026
ISBN: 978-618-03-5018-0
Πριν ακόμη φτάσει στο πατρικό του, ο Καλ πρέπει να εξηγήσει σε μια γυναίκα στο καράβι από ποια οικογένεια κρατάει. Το όνομά του δεν αρκεί. Χρειάζονται ο πατέρας, ο παππούς, οι άνθρωποι που προηγήθηκαν. Ο τίτλος «Τζον, γιος του Τζον» αποκτά έτσι βάρος από τις πρώτες σελίδες: σε αυτόν τον τόπο, η ταυτότητά σου έχει ήδη αρχίσει να γράφεται πριν γεννηθείς.
Ο 22χρονος Τζον Κάλουμ, που προτιμά το Καλ, επιστρέφει από το Εδιμβούργο στο Χάρις της Σκωτίας, έχοντας τελειώσει τις σπουδές του στο σχέδιο υφασμάτων. Είναι η δεκαετία του 1990. Στο σπίτι τον περιμένουν ο αυστηρά θρησκευόμενος πατέρας του, Τζον, και η γιαγιά του, Έλα. Εκείνος κουβαλά χρέη και επαγγελματική αβεβαιότητα. Στους δικούς του δεν έχει βρει τρόπο να μιλήσει για την έλξη του προς τους άνδρες.
Το τρίτο μυθιστόρημα του Ντάγκλας Στιούαρτ, στη βραχεία λίστα του Booker 2026, ενδιαφέρεται για την καθημερινότητα αυτής της απόκρυψης. Για το πώς μιλάς στο τηλέφωνο, τι φοράς, ποια κασέτα ακούς και ποια ερώτηση αποφεύγεις, όταν η αποδοχή των δικών σου μοιάζει να εξαρτάται από την υπακοή σου.
Διαβάστε επίσης: Booker 2026: Η Emma Cline εκτός shortlist και τα έξι βιβλία του τελικού
Μια οικογενειακή ιστορία για την επιθυμία, την πίστη και το περιθώριο προσωπικής ελευθερίας
Για να φύγεις, χρειάζεσαι και χρήματα
Η οικονομική συνθήκη δίνει στην επιστροφή του Καλ μια δυσάρεστα οικεία αλήθεια. Το πτυχίο δεν του έχει εξασφαλίσει ούτε δουλειά ούτε σταθερή στέγη. Η πόλη υπόσχεται ανωνυμία και ελευθερία, όμως απαιτεί χρήματα που εκείνος δεν διαθέτει. Το οικογενειακό σπίτι προσφέρει ένα κρεβάτι και φαγητό, μαζί με υποχρεώσεις που κανείς δεν χρειάζεται να του απαριθμήσει.
Ο συγγραφέας δίνει βάρος στην υλική πλευρά αυτής της εξάρτησης. Ο αργαλειός και η φροντίδα των προβάτων απαιτούν χρόνο, δεξιότητα και σωματικό κόπο. Οι δουλειές μοιράζονται μαζί με τους λογαριασμούς, ενώ η δυνατότητα να φύγεις εξαρτάται ακόμη και από το επόμενο δρομολόγιο. Η επιθυμία του Καλ για αυτονομία αποκτά έτσι συγκεκριμένο κόστος, που ένα πτυχίο δεν αρκεί για να καλύψει.
Πατέρας και γιος κοιτάζουν τα ίδια χρώματα
Μία από τις ωραιότερες πλευρές του βιβλίου βρίσκεται στην κοινή τους ματιά. Ο Τζον γνωρίζει την τέχνη του τουίντ και έχει μάθει στον γιο του να αναγνωρίζει αποχρώσεις στο νερό, στις λειχήνες, στα φτερά των πουλιών. Ο Καλ παρατηρεί τους ανθρώπους με την ίδια ακρίβεια: το χρώμα ενός υφάσματος, το φως που αλλάζει πάνω του, μια μικρή αστοχία στο ντύσιμο.
Το εύστοχο είναι ότι αυτή η κοινή ευαισθησία τούς φέρνει κοντά, ενώ η σχέση τους παραμένει γεμάτη απαγορεύσεις. Ο Τζον μεταδίδει στον γιο του μια τέχνη και ταυτόχρονα προσδοκά να ορίσει τι θα κάνει με τη ζωή του. Η αγωνία για το μέλλον και τη σωτηρία του Καλ τού επιτρέπει να αντιμετωπίζει τον έλεγχο ως πατρικό καθήκον. Ο συγγραφέας μάς φέρνει αρκετά κοντά στον φόβο και στη μοναξιά του ώστε να καταλαβαίνουμε πώς σκέφτεται, κρατώντας ορατή τη σκληρότητα που δέχεται ο γιος.
Το «Τζον, γιος του Τζον» του Ντάγκλας Στιούαρτ κυκλοφορεί από το Μεταίχμιο
Στο ίδιο τραπέζι, σε διαφορετικές γλώσσες
Η Έλα φέρνει στο σπίτι μια πολύτιμη αταξία: βρίζει, αστειεύεται, διεκδικεί μικρές απολαύσεις και απαντά στην αυστηρότητα με πείσμα. Το χιούμορ της προσφέρει μερικές από τις πιο απολαυστικές στιγμές του μυθιστορήματος. Κι εκείνη, ωστόσο, έχει τις απαιτήσεις της από τον εγγονό της και τη δική της ιδέα για τη ζωή που θα του ταίριαζε.
Στις οικογενειακές συνομιλίες, η εναλλαγή αγγλικών και γαελικών αλλάζει τις συμμαχίες. Μια γλώσσα μπορεί να φέρει δύο ανθρώπους κοντά και ταυτόχρονα να αφήσει έναν τρίτο απέξω. Αντίστοιχα, το πέρασμα της αφήγησης από τη μία οπτική στην άλλη αποκαλύπτει πόσο διαφορετικά ερμηνεύουν οι χαρακτήρες όσα συμβαίνουν μεταξύ τους. Μια απαίτηση μπορεί να φαίνεται απολύτως λογική σε εκείνον που τη διατυπώνει και να βιώνεται ως ασφυξία από εκείνον που τη δέχεται. Αυτή η απόσταση ανάμεσα στις προθέσεις και στις συνέπειες δίνει ένταση ακόμη και στις πιο συνηθισμένες συζητήσεις τους.
Ένα χωριό χωρίς ανωνυμία
Η αφήγηση ακολουθεί υπομονετικά τις δουλειές, τις εκκλησιαστικές συναθροίσεις, τα γεύματα και τις ίδιες διαδρομές. Οι επαναλήψεις μάς μαθαίνουν τους κανόνες του επινοημένου χωριού όπου εκτυλίσσεται η ιστορία, μαζί με τις μικρές αποκλίσεις που οι κάτοικοί του καταγράφουν αμέσως. Η θρησκεία έχει εδώ τη δύναμη της ψαλμωδίας και της αλληλοβοήθειας, αλλά και την αυστηρότητα μιας κοινότητας που ελέγχει ποιος έλειψε από τη λειτουργία. Ο Ντάγκλας Στιούαρτ αποδίδει με προσοχή και την παρηγοριά που προσφέρει αυτή η κοινή ζωή και την πίεση που ασκεί.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ο Καλ διατηρεί την αμηχανία και τον εγωισμό της ηλικίας του. Μπορεί να πληγώσει, να φερθεί άδικα, να ζητήσει κατανόηση ενώ δυσκολεύεται να τη δώσει. Ο συγγραφέας αφήνει αυτή την ασυνέπεια να φανεί και κερδίζει έτσι έναν πειστικό, συχνά δύσκολο ήρωα. Το «Τζον, γιος του Τζον» αξίζει για την ακρίβεια με την οποία δείχνει πώς οι ανάγκες των ανθρώπων γίνονται απαιτήσεις από τους πιο κοντινούς τους. Στο οικογενειακό τραπέζι, η φροντίδα για τον άλλον συνοδεύεται από μια σχεδόν αυτονόητη βεβαιότητα ότι ξέρεις ποια ζωή τού ταιριάζει. Εκεί αποκτά το βάρος της η επιθυμία του Καλ να αποφασίσει ο ίδιος.
Διαβάστε επίσης: Τι διαβάζουμε το φθινόπωρο: 9 νέα βιβλία που αξίζει να περιμένουμε
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
