ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Αιματηρές κενώσεις: διερεύνηση ενός θορυβώδους συμπτώματος

Αιματηρές κενώσεις: διερεύνηση ενός θορυβώδους συμπτώματος



Συγγραφή: ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΚΑΝΤΑΝΗΣ, 4ετής φοιτητής Ιατρικής Σχολής
Επιμέλεια: ΙΩΑΝΝΗΣ Χ. ΜΑΡΟΥΛΗΣ, καθηγητής Χειρουργικής, διευθυντής Χειρουργικής Κλινικής ΠΓΝΠ
Ενα από τα πλέον ανησυχητικά συμπτώματα που θα μας οδηγήσει στη μονάδα επειγόντων ενός νοσοκομείου είναι η εμφάνιση αίματος στις κενώσεις, ή αιματοχεσία αν χρησιμοποιήσουμε την ακριβή ιατρική ορολογία. Κατά πόσο αυτό το θορυβώδες σύμπτωμα αποτελεί σημείο σοβαρής νόσου, θα διερευνήσουμε στη συνέχεια.
Η εμφάνιση αίματος στις κενώσεις οφείλεται συνήθως σε αιμορραγία του κατώτερου πεπτικού, σε επίπεδο δηλαδή κάτωθεν του συνδέσμου του Treitz. Υπάρχει και η σπανιότερη περίπτωση να οφείλεται σε μαζική αιμορραγία του ανώτερου πεπτικού, αυτό μπορεί να διαφοροποιηθεί με τη χρήση ενός ρινογαστρικού καθετήρα ο οποίος θα μας αποκαλύψει αν πρόκειται για αιμορραγία ανώτερου πεπτικού. Τις περισσότερες φορές όμως οι αιματηρές αυτές κενώσεις αφορούν παθολογική διεργασία που λαμβάνει χώρα στο παχύ έντερο.
Αιτιοπαθογένεια
Συνοπτικά η αιμορραγία του κατώτερου πεπτικού μπορεί να οφείλεται σε:
  • Περιπρωκτικά αίτια (αιμορροϊδοπάθεια, ραγάδα δακτυλίου)
  • Φλεγμονώδη αίτια (εκκολπωματική νόσος, Ιδιοπαθής Φλεγμονώδης Νόσος του Εντέρου, ισχαιμική κολίτιδα)
  • Αγγειακές βλάβες (αγγειοδυσπλασίες)
  • Νεοπλάσματα και πολύποδες
  • Σπανιότερα, σε έλκη και όγκους λεπτού εντέρου και βλάβες από το ανώτερο πεπτικό.
Ανάλογα με τα ποιοτικά και ποσοτικά χαρακτηριστικά της αιμορραγίας μπορούμε να αρχίσουμε να κατευθύνουμε τη σκέψη μας για την αιτία της αιμορραγίας. Ετσι η εκκολπωμάτωση που αποτελεί κοινή αιτία (έως 70%), εκδηλώνεται συνήθως με μαζικές αιμορραγίες. Οι αγγειοδυσπλασίες, που αφορούν κυρίως το δεξιό μέρος του εντέρου εμφανίζονται με μέλαινες κενώσεις, ενώ μπορεί να προκαλέσουν και περιστατικά επαναλαμβανόμενης αιμορραγίας. Αντίστοιχα, τα νεοπλάσματα και οι πολύποδες του παχέος εντέρου συνήθως προκαλούν ήπια και διαλείπουσα απώλεια αίματος από το ορθό. Από την άλλη τα περιπρωκτικά αίτια, αιμορροΐδες και ραγάδες πρωκτού, εκδηλώνονται με απώλεια μικρής ποσότητας ζωηρού ερυθρού αίματος, συνήθως κατά τις κενώσεις, που επαλείφει τα κόπρανα. Βλέπουμε δηλαδή πως ανάλογα με την εικόνα της αιμορραγίας κατευθύνεται και η σκέψη του θεράποντος ιατρού.
Επίσης τη διαγνωστική σκέψη έρχεται να βοηθήσει και ο χαρακτήρας του πόνου. Εντονο άλγος στον πρωκτό κατά τις εντερικές κινήσεις χαρακτηρίζει τις ραγάδες πρωκτού, ενώ το δυσανάλογο προς τα κλινικά ευρήματα κοιλιακό άλγος θέτει την υποψία της εντερικής ισχαιμίας.
Τέλος για την ανεύρεση της αιτίας, σημαντική είναι και η αναγνώριση συνοδών συμπτωμάτων όπως δυσκοιλιότητα άλλα και συμπτωμάτων εκτός γαστρεντερικού συστήματος, όπως ενδείξεις υπογκαιμίας (ταχυκαρδία και υπόταση).
Διερεύνηση
Πριν ο ιατρός προχωρήσει σε διαγνωστικούς χειρισμούς οφείλει να εκτιμήσει τη γενική κατάσταση του ασθενούς. Τεράστια σημασία έχει η λήψη ενός λεπτομερούς ιστορικού καθώς μπορεί να κατευθύνει τη διάγνωση και να γλυτώσει χρόνο και πόρους. Ετσι στο ιστορικό του ασθενούς πρέπει να διευκρινίζεται: Αν πρόκειται για το πρώτο περιστατικό αιμορραγίας από το γαστρεντερικό ή αν αποτελεί υποτροπή παλιότερου. Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της αιμορραγίας, εάν συνυπάρχει κοιλιακό άλγος, δυσκοιλιότητα καθώς και άλλα συστηματικά συμπτώματα όπως ταχυκαρδία, υπόταση, πυρετός, γενικευμένη κακουχία. Επιπλέον πρέπει να γνωρίζουμε το ιστορικό λήψης φαρμάκων καθώς υπάρχουν φάρμακα όπως για παράδειγμα τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη, τα οποία μπορούν να προκαλέσουν αιμορραγίες από το πεπτικό. Εκτός αυτών είναι αναγκαίο να διευκρινιστεί αν ο ασθενής έχει ιστορικό χειρουργείων, ισχαιμικής καρδιοπάθειας ή αν έχει πρόσφατα ακτινοβοληθεί για νεόπλασμα πυέλου ή κίρρωσης ήπατος. Ολα αυτά τα στοιχεία θα κατευθύνουν τον ιατρό στην αναζήτηση των πιθανών αιτιών αλλά και ποιος διαγνωστικός, απεικονιστικός και εργαστηριακός έλεγχος κρίνεται απαραίτητος.
Αφού ο ιατρός ολοκληρώσει τη λήψη του ιστορικού, θα συνεχίσει με τη φυσική εξέταση. Αυτή θα πρέπει να είναι πλήρης, να αφορά δηλαδή τόσο το γαστρεντερικό όσο και τα υπόλοιπα συστήματα. Η εξέταση του πρωκτού μπορεί να αναδείξει αιμορροΐδες, ραγάδες και συρίγγια. Σημαντικότατη είναι η διενέργεια δακτυλικής εξέτασης, ενώ η παράκαμψή της είναι εγκληματική. Αξίζει να σημειωθεί ότι το 40% των νεοπλασμάτων του ορθού μπορούν να ψηλαφηθούν κατά τη δακτυλική εξέταση. Εάν ο ιατρός κρίνει ότι υπάρχουν οι κατάλληλες ενδείξεις μπορεί να γίνει άμεση διενέργεια ορθοσκόπησης στον χώρο των επειγόντων. Μπορεί να ανιχνευτούν με αυτή τη μέθοδο εσωτερικές αιμορροΐδες, πολύποδες, όγκοι ή εικόνα φλεγμονής του βλεννογόνου.
Η σημαντικότερη και κυριότερη εξέταση αυτή τη στιγμή για τη διάγνωση της νόσου που είναι υπεύθυνη για την αιμορραγία είναι η κολονοσκόπηση.
Αυτή μπορεί να παρέχει στον θεράποντα ιατρό τις πληροφορίες που είναι απαραίτητες για να τεθεί η διάγνωση της υποκείμενης νόσου.
Μια άλλη διαγνωστική εξέταση που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ιδίως σε περιπτώσεις σοβαρής αιμορραγίας είναι το σπινθηρογράφημα με ενδοφλέβια έγχυση κολλοειδούς τεχνητίου, ενώ διαγνωστικά ευρήματα όπως δυσπλαστικά αγγεία ή εξαγγείωση αίματος προς τον εντερικό αυλό μπορεί να παρέχει και η ψηφιακή αγγειογραφία, όπου υπάρχει ένδειξη. Η αξονική τομογραφία μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για αναζήτηση εκκολπωμάτων και νεοπλασμάτων. Τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί και η ενδοσκόπηση με βιντεοκάψουλα η οποία καταπίνεται από τον ασθενή και προωθείται στο λεπτό έντερο με τις περισταλτικές κινήσεις. Η κάψουλα εκπέμπει ηλεκτρονικές εικόνες που μεταβιβάζονται σε δέκτη και αναλύονται από ηλεκτρονικό υπολογιστή. Αυτή η εξέταση χρησιμοποιείται κυρίως επί υποψίας αιμορραγίας από το λεπτό έντερο καθώς μελέτες έδειξαν ότι η κάψουλα μπορεί να θέσει τη διάγνωση στο 90% των περιπτώσεων ενεργού αιμορραγίας από το λεπτό έντερο.
Θεραπεία
Η οξεία αιμορραγία από το κατώτερο πεπτικό σπάνια είναι απειλητική για τη ζωή του ασθενούς. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων η αιμορραγία υφίεται αυτόματα. Στις περιπτώσεις όπου απαιτείται άμεση παρέμβαση αυτή είναι συνήθως μη-χειρουργική θεραπεία, συμπεριλαμβανομένων των ενδοσκοπικών, αγγειογραφικών, ή πρωκτοσκοπικών τεχνικών.
Χειρουργική επέμβαση θα χρειαστούν εκείνοι οι ασθενείς που παρουσιάζουν αιμοδυναμική αστάθεια. Οι μέθοδοι αιμόστασης είναι καλά ανεκτές και η μόνη πιθανή σοβαρή επιπλοκή από την εφαρμογή τους στο παχύ έντερο είναι η διάτρηση, η οποία όμως είναι και αρκετά σπάνια. Σημαντικό είναι να επισημάνουμε ότι το ποσοστό θνητότητας της αιμορραγίας του κατωτέρου πεπτικού είναι λιγότερο από 5%.
Συμπέρασμα
Από όλα τα παραπάνω γίνεται κατανοητό ότι παρόλο που η αιμορραγία από το πεπτικό είναι ένα σύμπτωμα που θα σπεύσει να μας ανησυχήσει εντούτοις, τις περισσότερες φορές, είναι καλόηθες και εύκολα διαχειρίσιμο. Αυτό που οφείλουμε να κάνουμε και σε αυτή την περίπτωση όπως και γενικότερα, είναι να μην αμελήσουμε το σύμπτωμα και πάντα με ψυχραιμία, να απευθυνθούμε στον ιατρό.

*Από την Έντυπη Έκδοση - Ιατρικό Ένθετο «Λόγοι Υγείας».





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 11:30]  Που κάνει καλό ο διαβήτης τύπου 2
[χθες 20:00]  Τι αυξάνει τον κίνδυνο άνοιας
[χθες 16:08]  Τα αντιβιοτικά ευθύνονται για την...
[χθες 09:28]  Αννα Μαστοράκου: «ΧΑρτογράφηση των...
[χθες 09:15]  Αυστηρά κριτήρια για τους...
[χθες 11:48]  Η σαρδέλα θωρακίζει την καρδιά
[χθες 15:20]  Τι φταίει για τους αιφνίδιους...
[χθες 12:54]  Τριπλασιασμός των κρουσμάτων...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [04:11:58]