ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η Χρύσα Λυκούδη στην «ΠτΚ»: «Από παιδί ονειρευόμουν έναν όμορφο και δίκαιο κόσμο»

Η Χρύσα Λυκούδη στην «ΠτΚ»: «Από παιδί ονειρευόμουν έναν όμορφο και δίκαιο κόσμο»



Συνέντευξη στην ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ
Εζησε τα παιδικά της χρόνια στην «αγαπημένη και λατρεμένη» της Λυκούρια Καλαβρύτων απ' όπου «πήρε όλα τα εφόδια για να βγει στις στράτες της ζωής», ενώ από το 1970 ζει στην Πάτρα. Την οποία αγαπά, όπως λέει, «γιατί με τα εφόδια που είχα πάρει, μου έδωσε την ευκαιρία να πραγματοποιήσω τα όνειρά μου». Πρόσφατα κυκλοφόρησε το πρώτο της βιβλίο «Τη μέρα που στέρεψε ο Λάδωνας» (εκδ. Ωκεανός). Η Χρύσα Λυκούδη «ξεφυλλίζει» μαζί μας το μυθιστόρημά της, μιλώντας για όσα το δημιούργησαν, και όχι μόνο.
Από ποια ηλικία ξεκινήσατε να καταφεύγετε στην καταγραφή των σκέψεων/συναισθημάτων σας;
Κατ΄αρχάς, θέλω να ευχαριστήσω θερμά, εσάς και την εφημερίδα «Πελοπόννησος» για τη φιλοξενία και τις εύστοχες ερωτήσεις σας.
Από πολύ μικρή παρατηρούσα, αισθανόμουν και κατέγραφα μέσα μου σχεδόν τα πάντα. Το βράδυ τα επεξεργαζόμουν και με τη φαντασία μου έπλεκα τις δικές μου ιστορίες. Ημουν ένα ανήσυχο και πολύ συναισθηματικό παιδί που προβληματιζόταν κι οραματιζόταν έναν κόσμο όμορφο και δίκαιο. Στην εφηβεία μου έγραψα το πρώτο μου ποίημα και ακολούθησαν κι άλλα. Κάπου εκεί στα δεκαπέντε μου έγραψα μια δραματική νουβέλα, κι αν θυμάμαι καλά, 3-4 αστυνομικά διηγήματα.

Πότε ωρίμασε μέσα σας η ιδέα της πιο συστηματικής ενασχόλησης με το γράψιμο, ώστε να γεννηθεί το πρώτο σας βιβλίο;
Για πολλά χρόνια, η κόρη μου με παρακαλούσε όλες εκείνες τις όμορφες και περίεργες ιστορίες που τους έλεγα σαν παραμύθια όταν ήσαν μικρά, να τις καταγράψω σε ένα βιβλίο. Δεν το αποφάσιζα γιατί σκεφτόμουν ποιον ενδιαφέρουν τώρα οι κωμικοτραγικές ιστορίες του τόπου μου και η λαογραφία του; Πριν λίγα χρόνια, μου δώρισε ένα laptop και μου έβαλε να της υποσχεθώ ότι θα προσπαθήσω. Το παίδευσα στο μυαλό μου και κατέληξα ότι σημασία έχει: Πρώτα ο τρόπος γραφής, ο τρόπος παρουσίασης και μετά αυτού καθ' εαυτού η ιστορία του βιβλίου. Αισθάνομαι ευγνώμων στην κόρη μου τη Μάγδα, που ήταν η αφορμή να ξεκινήσω ένα ταξίδι στις μνήμες μου που ειλικρινά έχουν πολύ υλικό και για άλλα βιβλία.

«Τη 'μέρα που στέρεψε ο Λάδωνας». Ο τίτλος του μυθιστορήματός σας είναι εμπνευσμένος από ένα αληθινό γεγονός. Στην πορεία, τι μερίδιο διεκδίκησαν πραγματικότητα και φαντασία;
Το 1962 πράγματι ο Λάδωνας στέρεψε, σχεδόν για ένα μήνα, από γεωφυσικά αίτια. Οι συγχωριανοί μου είχαν συγκλονιστεί, πρώτον, γιατί χωρίς αυτόν τα ποτιστικά τους χωράφια θα μετατρέπονταν σε άνυδρη γη και δεύτερον, ο καθένας ερμήνευε τη στέρεψή του, σαν προμήνυμα από τον Θεό ενός μεγαλύτερου κακού. Βίωνα την οδύνη τους κι αποθήκευα μέσα μου τους φόβους τους και τις περίεργες ερμηνείες τους και τώρα όλα αυτά στάθηκαν αφορμή να στήσω την αρχή της ιστορίας μου με ένα άρωμα μυστηρίου. Το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου περιέχει πραγματικά γεγονότα κεντημένα με την πένα της φαντασίας μου.

Ογκώδες (700 σελίδες), πολυπρόσωπο, με στοιχεία ιστορικά, λαογραφικά, μυθολογικά… Με τι δυσκολίες αναμετρηθήκατε, τι χαρήκατε, τι, ενδεχομένως, φοβηθήκατε, ενόσω γράφατε;
Είναι γεγονός ότι μπήκα με όρεξη να ταξιδέψω στις παιδικές μνήμες μου, που ξεκινούσαν καθαρές από το βουνίσιο χωριό μου, και στις ιστορίες των γιαγιάδων μου που τόσο παραστατικά μου εξιστορούσαν τη σκληρή ζωή των προγόνων μας, τις συνήθειές τους, τα έθιμά τους και τις δεισιδαιμονίες τους. Ημουν τόσο παθιασμένη με την καταγραφή τους που δεν κατάλαβα ότι είχα γράψει σχεδόν χίλιες σελίδες. Ετσι με μεγάλη απογοήτευση, και δάκρυα θα έλεγα, άρχισα να αφαιρώ γεγονότα που είχαν το δικό τους χρώμα και το δικό τους μήνυμα. Η επιμελήτριά μου, η κ. Ανθή Μπίσα μού πρότεινε να αφαιρέσουμε ακόμη κάποια κεφάλαια για να καταλήξουμε στις 700 σελίδες. Την ευχαριστώ πολύ για τη διαμόρφωση του μυθιστορήματός μου. Ευχαριστώ επίσης από καρδιάς τις Εκδόσεις Ωκεανός και ιδιαίτερα την κ. Ελένη Κεκροπούλου την εκδότριά μου που εμπιστεύτηκε τη γραφή μου και τόλμησε να εκδώσει το βιβλίο μου παρά τον μεγάλο «όγκο» του. Δεν είχα δυσκολίες στη συγγραφή, αφού τα περισσότερα γεγονότα ήταν καταγεγραμμένα μέσα μου. Ακόμη κι αυτά που ήταν τελείως φανταστικά, γεμάτα μυστήριο, ήρθαν κι έδεσαν με μαγικό τρόπο. Μία από αυτές τις φανταστικές ιστορίες μου, που πραγματικά αγάπησα, με πάθος θα έλεγα, είναι η γιαγιά Αναστασία, η πρακτική γιάτρισσα, ο στυλοβάτης, η σοφή που εκπροσωπεί όλες τις γιαγιάδες, όλες τις γυναίκες κι όλες τις μάνες του χωριού μου.

Αιμιλία-γιαγιά Αναστασία -χαρισματικές, δυναμικές, μαχήτριες. Θελήσατε, μέσω αυτών των δύο κεντρικών σας ηρωίδων, όπως και των υπολοίπων της ιστορίας σας να υμνήσετε τη γυναίκα;
Αυτό ακριβώς! Η γυναίκα έχει τον κορυφαίο ρόλο στην ανάπτυξη των σύγχρονων κοινωνιών. Είναι η πηγή της ζωής, της προσφοράς, της αγάπης, της οικογένειας. Είναι η μάνα Παναγιά, όπως την αποκαλώ μέσα στο βιβλίο μου. Οταν συνειδητοποίησε τον ρόλο της, διεκδίκησε και διεκδικεί με αγώνες την ταυτότητά της στην ανδροκρατούμενη κοινωνία.

«Η ζωή είναι ένα μυστήριο»
Μια μάνα, που στερείται οικονομικών πόρων, δίνει την κόρη της ως ψυχοκόρη για να έχει μια καλύτερη ζωή. «Αγκάθι» και για τις δύο, με την κόρη να το βιώνει ως απόρριψη και της το «κρατάει». Η αγάπη της νέας οικογένειας ισοσκελίζει αυτή της βιολογικής, λέτε;
Εχουμε παρακολουθήσει στα ΜΜΕ πολλές ιστορίες παιδιών υιοθετημένων που όταν το μαθαίνουν, ψάχνουν να βρουν τους βιολογικούς γονείς και ιδιαίτερα τη μάνα που τα γέννησε. Οση αγάπη, στοργή, εμπιστοσύνη κι αν τους δείχνουν οι νέοι γονείς τους, το αίμα κραυγάζει να βρει τις ρίζες του. Μια βαθιά εσωτερική ανάγκη ωθεί το παιδί να είναι με τη βιολογική του μητέρα κι ας είναι η αγκαλιά της γεμάτη αγκάθια.

Κάνετε αναφορά, επίσης, στην παραψυχολογία, ενώ πλανιέται κάτι μυστηριακό στην ατμόσφαιρα. Θα μας πείτε;
Θεωρώ ότι η ίδια η ζωή είναι ένα μυστήριο. Η πίστη σε έναν Θεό που δεν έχουμε δει, δεν έχουμε αγγίξει, δεν έχουμε ακούσει είναι… ένα μυστήριο. Είναι τόσα πολλά τα παραδείγματα που με ενέπνευσαν να αποδώσω τις μεταφυσικές ιστορίες μου. Βασίστηκα και στις διηγήσεις των γιαγιάδων μου που πίστευαν στις αλλόκοτες ιστορίες που άκουσαν ή οι ίδιες πίστευαν ότι βίωσαν. Αποδέχονταν με φόβο τα φαντάσματα, τα ξωτικά, το αερικό, τους καλικάτζαρους, τους ολοζώντανους νεκρούς που μιλούσαν μαζί τους, τους τόπους που «κρατάνε»….

Αφήνετε μάλλον «ανοιχτό» το τέλος του βιβλίου σας. Να περιμένουμε τη συνέχεια;
Ναι, έχετε δίκιο. Η ζωή και οι αγώνες της μικρής ηρωίδας μου, μέχρι να γίνει η περιβόητη γιατρός χειρουργός ογκολόγος, ολοκληρώνονται στο δεύτερο βιβλίο μου. Μετά από σαράντα χρόνια, η Αιμιλία επιστρέφει στο βουνίσιο χωριό κι εκεί, στον Λάδωνα, θα ερωτευθεί παράφορα και θα βιώσει έναν «παράνομο» θυελλώδη έρωτα με τον Ορφέα, τον μικρό ήρωα του πρώτου βιβλίου. Κρυμμένα μυστικά και μεταφυσικά φαινόμενα που άρχισαν στο πρώτο, αποκαλύπτονται και συγκλονίζουν τη ζωή τους.
Στο βιβλίο σας τονίζεται η σημασία των απλών, μικρών, καθημερινών πραγμάτων για την κατάκτηση της ευτυχίας. Ποια είναι αυτά που κάνουν εσάς ευτυχισμένη;
Ο καθένας μας, ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του, βιώνει την ευτυχία σε ανύποπτο χρόνο και δυστυχώς κρατά πολύ λίγο. Είναι σαν το γλυκό του κουταλιού, η γλύκα του κρατά όσο το γυροφέρνεις στο στόμα. Υπάρχουν στιγμές που βρίσκω την ευτυχία στο χαμόγελο ενός παιδιού, στην τρίλια ενός πουλιού, σε ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα, στο χρώμα της ανεμώνης και του κυκλάμινου, στο χάδι της γάτας μου, στην ανάγνωση ενός καλού βιβλίου, στο αντίκρισμα των παιδιών μου.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 14:24]  Αίγιο:Επανακυκλοφόρησε το βιβλίο...
[χθες 22:04]  Η Αγγελική Σιδηρά στην «ΠτΚ»:...
[χθες 15:20]  Πάτρα:Παρουσίαση του βιβλίου της...
[χθες 21:23]  Πάτρα:Η ΠΑΣΚ του καθηγητή Σήφη...
[χθες 08:01]  Πάτρα:Απόψε παρουσιάζεται το...
[χθες 21:47]  Η Μαίρη Κανάκη στην «ΠτK»: «Η...
[χθες 14:13]  Πάτρα: Παρουσίαση βιβλίου του Σήφη...
[χθες 14:15]  Αναστασία Δημητροπούλου στην...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [06:01:51]