ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Νοσταλγία, σεβασμός και ευγνωμοσύνη

Νοσταλγία, σεβασμός και ευγνωμοσύνη



Γράφει
η
ΒΑΣΩ ΜΕΝΤΖΕΛΟΠΟΥΛΟΥ

Από το φύλλο σας της 21ης Σεπτεμβρίου 2019, με πολλή νοσταλγία πήρα στα χέρια τις ένθετες ΕΠΙΛΟΓΕΣ με τίτλο «ενθύμιο τάξης».
Σε μια φωτογραφία διάβασα «7ο Δημοτικό Σχολείο», Αράτου & Κανακάρη. Τι αναμνήσεις και τι εικόνες ήρθαν στον νου μου…
Εμενα κάπου στην Αράτου και εμείς τα παιδιά που έπρεπε να πάμε σχολείο, είχαμε δύο επιλογές: Το 18ο Δημοτικό ή το 7ο, το «απέναντι», όπως το λέγαμε εμείς του 18.
Θυμάμαι, όταν πρωτοπήγα στο 18ο Δημοτικό, ήταν διτάξιο κι αυτό, όπως ακριβώς και το 7ο.
Πρώτη και Δευτέρα τάξη, με την αγαπημένη σε μας τα πρωτάκια κ. Μαρίνα. Τρίτη και Τετάρτη τάξη, με δάσκαλο τον κ. Γκλαβά. Πέμπτη και Εκτη τάξη, με δάσκαλο τον αυστηρό κ. Σουβαλιώτη που ήταν και ο διευθυντής του σχολείου.
Εγώ, όπως είπα, πήγα στο 18ο Δημοτικό, γωνία Αράτου & Κανακάρη, διαγωνίως απέναντι από το 7ο. Ημασταν πολλά παιδιά σε κάθε τάξη, στοιβαγμένα τρία και τέσσερα στα θρανία, που παρακολουθούσαμε με τη σειρά και εκ περιτροπής τα μαθήματα της τάξης, μία της Πρώτης, μία της Δευτέρας. Το χειμώνα χωρίς θέρμανση, παίρναμε ζεστασιά ο ένας από τον άλλον όπως καθόμασταν στριμωγμένοι στα θρανία μας. Το διάλειμμα γινόταν σε μία μικρή ταράτσα, το «λιακωτό», όπως το λέγαμε τότε, στοιβαγμένοι κι εκεί.
Με χαρά και αγάπη πηγαίναμε στο σχολείο μας όλη εβδομάδα, πρωί - απόγευμα, εκτός από τα απογεύματα της Τετάρτης και του Σαββάτου. Οταν θα πήγαινα στην Πέμπτη Δημοτικού, οι διευθυντές των δύο σχολείων αποφάσισαν να κάνουν τις δύο τελευταίες τάξεις ως κανονικές, αυτούσιες τάξεις για να μας προετοιμάσουν καλύτερα για το Γυμνάσιο (τότε, δίναμε εξετάσεις για την εισαγωγή μας στο Γυμνάσιο). Ετσι, με λύπη μου άφησα το 18ο και πήγα στο απέναντι, στο 7ο, όπου και τελείωσα το Δημοτικό. Σήμερα, τα δύο αυτά σχολεία, έχουν δώσει τη θέση τους, το μεν 7ο σε μία πολυκατοικία, το δε 18ο σε ένα υπαίθριο γκαράζ . Ομως εγώ, κάθε φορά που περνώ από αυτόν τον δρόμο, νιώθω σεβασμό και ευγνωμοσύνη, γιατί, σ' αυτούς τους χώρους, παρά τις τότε δύσκολες συνθήκες, μάθαμε γράμματα από δασκάλους που πίστευαν στην αποστολή τους.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 11:00]  H «αναγκαστικότητα» του Συντάγματος
[χθες 10:17]  Ολοι για την Πάτρα μας!  
[χθες 09:00]  Μητρότητα ή καριέρα;
[χθες 13:50]  Οι αγώνες του Πολυτεχνείου...
[χθες 12:00]  Όλοι για την Πάτρα μας!
[χθες 14:35]  Οπου υπάρχει τάφος, υπήρξε και ζωή
[χθες 13:50]  «Ησυχία, Τάξις και Ασφάλεια»
[χθες 12:13]  Η χώρα δεν χρειάζεται ήρωες,...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [09:04:56]