ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ΕΝΗΛΙΚΟΙ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ: Τα όρια της τέχνης: Η ανεκτικότητα της κοινωνίας

ΕΝΗΛΙΚΟΙ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ: Τα όρια της τέχνης: Η ανεκτικότητα της κοινωνίας



ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΚΟΣΜΟΠΟΥΛΟΥ *

Είχα την ευκαιρία να παρευρίσκομαι στην παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας του Κώστα Γαβρά «Adults in the Room» στο πρόσφατο Φεστιβάλ Βενετίας, στην τελευταία αποστολή μου ως Γενικός Διευθυντής του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου. Το ερώτημα που θέτετε, με αφορμή την ταινία, σχετικά με τα όρια ερμηνείας της πραγματικότητας από τον κάθε καλλιτέχνη στο δημιούργημά του είναι πραγματικά ενδιαφέρον και προτιμώ να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις ειδικά για την περίπτωση του κινηματογράφου:
Ως σκηνοθέτης, η άποψή μου είναι πως δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να τίθενται όρια στην ελευθερία της καλλιτεχνικής έκφρασης. Μάλιστα, για την τέχνη του κινηματογράφου, αξίζει να παρατηρήσουμε και ορισμένα ειδικά χαρακτηριστικά.
Η κάθε κινηματογραφική ταινία αποτελεί ένα αυτόνομο σύμπαν που ορίζεται από τις επιλογές του δημιουργού (και των συνεργατών του). Δηλαδή, στα πρώτα λεπτά κάθε έργου «εγκαθιδρύεται» ένας κόσμος ο οποίος έχει τους δικούς του κανόνες και συμβάσεις και στη συνέχεια, εφόσον ο θεατής τον δεχθεί ως πειστικό, βυθίζεται στην περιπέτεια της αφήγησης. Παράλληλα, το ξεχωριστό αυτό σύμπαν συνδιαλέγεται με την παράδοση του κάθε είδους (μυθοπλασία, ντοκιμαντέρ, επιστημονική φαντασία κ.α.) αλλά και τις αναπαραστάσεις των θεατών, με βάση τις οπτικοακουστικές τους εμπειρίες.
Συχνά, οφείλουμε να αναρωτηθούμε παράλληλα εάν τίθενται όρια που αφορούν στις δομές κατασκευής και διανομής ενός κινηματογραφικού έργου, δηλαδή εάν οι τρόποι χρηματοδότησης μιας παραγωγής και το σύστημα διανομής εμπεριέχουν κινδύνους προληπτικής λογοκρισίας ή αυτολογοκρισίας στις περιπτώσεις «επικίνδυνων» θεμάτων καθώς και αν εξασφαλίζεται η ελεύθερη πρόσβαση του κοινού σε περίπτωση που ένα τέτοιο έργο «δυσκολεύεται» να βρει τρόπο να προβληθεί.
Ειδικά σε ένα θέμα που αφορά στην πρόσφατη ιστορία, ακόμη και αν έχει προηγηθεί εξονυχιστική έρευνα από την πλευρά του δημιουργού, η προσωπική του εκδοχή όπως αποτυπώνεται στο έργο μέσα από τις αφηγηματικές του επιλογές πρόκειται να συνδιαλλαγεί με τα ίδια τα - άμεσα ή έμμεσα - βιώματα των θεατών αλλά και την πρόσληψη των γεγονότων μέσα από τους σύνθετους μηχανισμούς που συγκροτούν αυτό που ονομάζουμε «δημόσια ιστορία».
Καταλήγοντας, θα έλεγα ότι σε μια τέτοια περίπτωση δεν είναι τα όρια ελευθερίας του δημιουργού που τίθενται υπό αμφισβήτηση αλλά τα όρια της ανεκτικότητας μιας κοινωνίας σε συγκεκριμένο ιστορικό χρόνο και χώρο έναντι στην διαφορετικότητα της προσωπικής οπτικής του κάθε δημιουργού.

* O Bασίλης Κοσμόπουλος είναι σκηνοθέτης και παραγωγός, πρώην γενικός διευθυντής του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 11:00]  H «αναγκαστικότητα» του Συντάγματος
[χθες 10:17]  Ολοι για την Πάτρα μας!  
[χθες 09:00]  Μητρότητα ή καριέρα;
[χθες 13:50]  Οι αγώνες του Πολυτεχνείου...
[χθες 12:00]  Όλοι για την Πάτρα μας!
[χθες 14:35]  Οπου υπάρχει τάφος, υπήρξε και ζωή
[χθες 13:50]  «Ησυχία, Τάξις και Ασφάλεια»
[χθες 12:13]  Η χώρα δεν χρειάζεται ήρωες,...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [00:54:37]