ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Για το γκραφίτι του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι

Για το γκραφίτι του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι



Του Σίμου Ανδρονίδη*

Ένα γκραφίτι με την μορφή του δολοφονηθέντος Παύλου Φύσσα δημιουργήθηκε στο Κερατσίνι, με αφορμή την πραγματοποίηση του αντιφασιστικού φεστιβάλ 'Παύλος Φύσσας-Killah P,' με τον τίτλο που επελέγη να εναλλάσσει μεταξύ του ονόματος του δολοφονηθέντος (που πλέον, συμβολικά, ιστορικά όσο και πολιτικά, συμβάλλει στην επανεπινόηση των όρων δράσης του αντι-φασιστικού κινήματος εν Ελλάδι), και της μουσικής του ιδιότητας που καθίσταται κάτι περισσότερο από ιδιότητα, προσιδιάζοντας σε αυτό που ο Γάλλος φιλόσοφος Jacques Derrida αποκαλεί στην ανάλυση του για το Σαιξπηρικό θεατρικό έργο 'Ρωμαίος και Ιουλιέττα' ως «να εφευρεθείς πέραν του ονόματος, να εφευρεθείς στο όνομα του άλλου».
Σε αυτή την κατεύθυνση ο ίδιος ο Παύλος Φύσσας, επιτελούσε λειτουργίες μίας εμπρόθετης 'επανεφεύρεσης' στην επωνυμία 'Killah P,' όντας εκφραστικά μουσικός και κινούμενος μεταξύ ίδιας επωνυμίας και μουσικής ιδιότητας-κουλτούρας που αποτελούσε και έναυσμα πρόσληψης του κοινωνικού και πολιτικού γίγνεσθαι.
Έξι χρόνια μετά την δολοφονία του Παύλου Φύσσα, στο Κερατσίνι, από το μέλος 'Τάγματος Εφόδου' της Χρυσής Αυγής Γιώργο Ρουπακιά, η δημιουργία του γκραφίτι απεικονίζει την μορφή του Παύλου Φύσσα υπό το πρίσμα της όλης μουσικής του πορείας και ιδιότητας, σημείο ευδιάκριτο στην όλη στάση του σώματος και κύρια στο ενδυματολογικό μοτίβο και στην ενδυματολογική αισθητική που επιλέγεται, εστιάζει, διαμέσου της επιλογής του μαύρου χρώματος, στην αυστηρότητα έως ακαμψία του βλέμματος (που προοικονομεί και την 'στιβαρότητα' των πολιτικών και ιδεολογικών του θέσεων;), εκφράζει μία αισθητική-καλλιτεχνική όσο και πολιτική 'τάξη' μεγέθους με τον 'Killah P,' του γκραφίτι να καλύπτει μεγάλο μέρος της πρόσοψης του κτιρίου (επρόκειτο και για μία διαδικασία ουσιώδους 'συμβολοποίησης'), προσιδιάζοντας σε ό,τι ο Inglis χαρακτηρίζει ως «δημόσια επιτέλεση του εαυτού», εκεί όπου, η μορφή του Παύλου Φύσσα, αφενός μεν συνέχει πλέον σφαιρικά την όλη πολιτική και ιδεολογική δραστηριοποίηση του αντι-φασιστικού κινήματος που προβαίνει σε μία αρνητική έγκληση της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής, αφετέρου δε δύναται να υπενθυμίσει την παρουσία και την αναπαραγωγή της σωματικής-πολιτικής βίας από πλευράς της, με τις απευθύνσεις αυτή την φορά να είναι ευρύτερες.
Δεν επρόκειτο για μία ιδιαίτερη «θεολογία της εικόνας», κατά την διαπίστωση του Εβραϊκής καταγωγής ιστορικού Σαούλ Φριντλέντερ, όσο για την διαμόρφωση της εικόνας ενός φονευθέντος προσώπου, και, πρωταρχικά φονευθέντος από μέλος 'Τάγματος Εφόδου' της Χρυσής Αυγής η οποία και δύναται να αναδείξει (πολιτική-μνημονική επιτέλεση) το συμβάν της φόνευσης του υποκειμένου που συνιστά καθαυτό συμβάν νεο-ναζιστικής-Χρυσαυγίτικης βίας, και, κατ' επέκταση το όλο 'φορτίο' της συγκεκριμένου τύπου βίας έτσι όπως αρθρώθηκε επί της διάστικτης 'ετερότητας,' (κύρια την τελευταία ιστορική περίοδο), σχηματοποιώντας εκ νέου και αναπαράγοντας την μορφή ενός προσώπου και ενός πολιτικού υποκειμένου που δεν παύει να είναι 'παρών', δηλώνοντας εμφατικά, στο κέντρο του γκραφίτι: «Killah P Ζεις!».
Το πρόσωπο του 'Killah P' δύναται να συναρθρωθεί με το ίδιο το 'πνεύμα' της αντίστασης και της αντιφασιστικής πάλης, συμπυκνώνει όχι αυτό που δεν 'έλαβε χώρα,' αλλά αυτό που πραγματοποιήθηκε εντατικά (νεο-ναζιστική βία επί ενός πολιτικού και ιδεολογικού 'εχθρού'), επιδιώκοντας την διεύρυνση του συμβάντος (δολοφονία Παύλου Φύσσα το 2013), και την εκ νέου εγγραφή του στο παρόν με όρους κινητοποιητικούς: 'ο αγώνας και δη ο αντιφασιστικός αγώνας συνεχίζεται με την μορφή του Παύλου Φύσσα, του περιώνυμου 'Killah P' να δηλώνει παρών,' ευρισκόμενος, συμβολικά όσο και πολιτικά, 'εδώ,' στο δικό του χώρο και στη δική του 'γη' (Κερατσίνι).
Με συνδηλώσεις αξιακής ανά-κλησης, το όλο πολιτικό-καλλιτεχνικό εγχείρημα νοηματοδοτεί συνειδητά και μη, την αντίστιξη του ανοιχτού 'κοσμοσυστήματος' με ό,τι νοείται και εκφράζεται ως ίδιος 'Χρυσαυγιτισμός,' προσδιορίζοντας εκ νέου την «προσφυγή στη βία στη σφαίρα της δράσης» σύμφωνα με τα λεγόμενα του Pierre-Andre Taguieff, επίδικο που χαρακτηρίζει ιστορικά-Μεταπολιτευτικά τη Χρυσή Αυγή.
Σχεδόν δύο μήνες μετά την πραγματοποίηση των βουλευτικών εκλογών της 7ης Ιουλίου, ένα χαρακτηριστικό στοιχείο των οποίων υπήρξε η μη-είσοδος της Χρυσής Αυγής στο Κοινοβούλιο επτά χρονιά μετά την πρώτη είσοδο της (βουλευτικές εκλογές Μαϊου-Ιουνίου του 2012), πλαίσιο που απετέλεσε την ιδιαίτερη Κοινοβουλευτική απαρχή ενός ιδιότυπου τύπου 'αναθεωρητισμού' εκπεφρασμένου από την πλευρά της, στο επίκεντρο, διαμέσου αυτής της κατά βάση εννοιολογικής κατασκευής, τίθεται το πρόσωπο εκείνο που ενέγραψε τους όρους της φυσικής και 'θανατηφόρας' βίας, την 'φορτισμένη' συσχέτιση μεταξύ κρισιακής δράσης και κρισιακής, νεο-ναζιστικής 'αλήθειας,' αναπαριστάμενος, εάν, για την 'οικονομία' της ανάλυσης, παραπέμψουμε και πάλι στην ανάλυση του Taguieff, στο πεδίο της «πολιτικής δράσης που δεν μπορεί να αποφύγει τον εχθρό, που πρέπει να τον ταυτοποιεί και να τον κατασκευάζει πριν τον χρησιμοποιήσει για πολλαπλούς σκοπούς».
Το κόμμα-οργάνωση δεν πέτυχε την κοινοβουλευτική του εκπροσώπηση, όμως η πολιτική και ιδεολογική δια-πάλη εναντίον του, η συστηματική θεωρητική ανάλυση των πρακτικών και των μεθόδων που μετέρχεται, η ευρύτερη στηλίτευση της ιδεολογίας του 'μεταφερόμενου' μίσους, οφείλουν να τίθενται διαρκώς στο στόχαστρο, καθότι και η ίδια η φόνευση του Παύλου Φύσσα δεν εντάσσεται στον κύκλο της 'παραμυθίας', αλλά, αντιθέτως, αναδεικνύει τις προκείμενες της πραγμολογικής αξίωσης: 'στο δικό σου όνομα, αναγνωρίζω τον κόσμο μου,' κόσμος ή 'βιό-κοσμος' που 'ενσαρκώνεται' στη βίαιη αποκοπή του ονόματος: 'εχθρός, νεκρός στο δρόμο,' στο κατεξοχήν, στο φαντασιακό των εθνικιστών-νεο-ναζιστών, πεδίο 'μάχης' και διεκδίκησης της 'καθαρής' και 'αμόλυντης' ταυτότητας.
Το γκραφίτι ενέχει την δυνατότητα αναπαραγωγής της όλης δράσης 'εις το όνομα' 'Killah P.' Μνημονικά και συμβολικά, το φονευθέν πρόσωπο επανέρχεται, στον τοίχο (η σημειολογία περί του γκραφίτι ως πολιτικής τέχνης καθίσταται ευδιάκριτη), και στη δράση, συσχετίζοντας το αντι-φασιστικό κίνημα με τον Παύλο Φύσσα αλλά και την μητέρα του Μάγδα (προσωποίηση), που δια-κρατεί το εύρος της μνήμης, ενέχοντας όμως και δικές τους στιγμές.
Η δημιουργία του γκραφίτι αντιτάσσεται στον λόγο περί 'απλής δολοφονίας' έτσι όπως αρθρώθηκε από τον Γιώργο Ρουπακιά εντός της δικαστικής αίθουσας, αξιώνοντας τον ίμερο καταγραφής της ιστορίας όπως αυτή 'ειπώθηκε.'

* Ο Σίμος Ανδρονίδης είναι υποψήφιος διδάκτορας στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 13:14]  Η Κυβέρνηση υλοποιεί το σχέδιό της
[χθες 12:57]  Το μαγικό κασκόλ
[χθες 11:06]  Για ένα χαμόγελο και μια αγκαλιά!
[χθες 10:22]  Τα ζόρια της γλώσσας
[χθες 15:20]  Διαδρομή: Θάνατος, τάφος, Κάτω...
[χθες 11:12]  «Μη διώχνετε τους Ελληνες» αλλά...
[χθες 09:33]  Καταγγέλλουμε την πρώην ηγεσία...
[χθες 17:59]  Πόσο σάπιο ένα ροδάκινο τον...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [06:27:29]