ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Σοφία Μουτίδου: Πάντοτε γελάμε με τα πάθη μας

Σοφία Μουτίδου: Πάντοτε γελάμε με τα πάθη μας



Της ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ
panagopoulou@pelop.gr

Η Σοφία Μουτίδου, σπάει τις αλυσίδες και έρχεται αύριο στις 9 το βράδυ στην Πάτρα και συγκεκριμένα στο Πάνθεον για να μας παρουσιάσει την παράσταση «Unchained», βάζοντας την καθημερινότητα στο μικροσκόπιο.

Σήμερα, λίγο πριν ανέβει στην σκηνή για να απαντήσει σε ερωτήματα όπως «Γιατί οι νύφες ντύνονται σαν καρναβάλια;», «Το σεξ γιατί αποτελεί ανάμνηση στον γάμο;», «Πώς βγαίνει η σωστή σέλφι» και πολλά άλλα, μιλά στην «Π» για το stand up και γιατί δεν βλέπουμε σε αυτό πολλές γυναίκες, για τα θέματα με τα οποία γελάει πιο πολύ το κοινό, το χρυσό όριο μεταξύ αστείου και γελοίου κ.ά.

Σοφία Μουτίδου «Unchained». Τι αλυσίδες σπάτε σε αυτή την παράσταση;
Το έχουμε ονομάσει «Unchained» γιατί είμαι εντελώς ελεύθερη. Δεν έχω κάποιους φραγμούς, για τίποτα και έτσι μπορώ να λέω αυτό που πιστεύω για κάθε τι.

Πώς είναι να περνάτε από έναν θίασο σε ένα one woman show, μόνη σας στην σκηνή με το κοινό απέναντι;
Αυτό είναι λίγο στη φύση μου. Ολη μου η ζωή είναι μόνιμα απέναντι σε ένα κοινό, ανεξάρτητα αν ήταν θεατρικό. Μου αρέσει πολύ να μιλάω σε κόσμο, είμαι και καθηγήτρια άλλωστε. Από μικρή μού άρεσε αυτού του είδους η έκθεση και μου άρεσε να λέω ιστορίες στην παρέα και να κάνω τον κόσμο να γελάει. Μετά, σιγά - σιγά έτυχε να αναλάβω σε μια παράσταση ένα τέτοιο κομμάτι και είδα ότι μπορώ και θέλω να το κάνω. Αλλά να ξέρεις πως είναι πολύ δύσκολο…

Δεν είναι λίγο τρομακτικό, μόνη σας απέναντι στο κοινό; Σας έχει τύχει να είναι το κοινό «πέτρα»;
Δεν μου έχει τύχει, γιατί ο κόσμος ξέρει τι πάει να δει. Οπότε είναι έτοιμος για αυτό. Μου έχει τύχει όμως να είναι ένα πολύ κλειστό κοινό. Υπάρχει ένα είδος κοινού που θέλει την ώρα του για να ανοίξει.

Με τι γελάνε περισσότερο;
Ο κόσμος γελάει πάρα πολύ με την πιστή αναπαράσταση της καθημερινότητας, είτε αυτή αφορά τη σεξουαλικότητα, είτε αφορά στους καβγάδες, είτε στο εργασιακό περιβάλλον… Γελάει πολύ με τη λεπτομέρεια μιας στιγμής του.

Δεν είναι λίγο παράξενο αυτό, δεδομένου ότι ζούμε μια δύσκολη πραγματικότητα που μας «ρίχνει»;
Δεν είναι παράξενο. Πάντοτε γελάμε με τα πάθη μας. Οταν πλησιάζεις κάτι κωμικά, το πλησιάζεις από την φαιδρή πλευρά του. Ολα έχουν τη σοβαρή και τη φαιδρή πλευρά τους. Δεν πλησιάζεις την καθημερινότητα ως αιτία ρουτίνας και αυτοκτονίας, αλλά ως αιτία αστείου.

Μπορούμε παντού να βρούμε το αστείο;
Οχι. Αυτό είναι δουλειά της τέχνης. Στη ζωή δεν είναι όλα αστεία. Ούτε καν αυτά που περιγράφω αν τα δεις στη ζωή είναι αστεία. Εμείς τα κάνουμε και φαίνονται έτσι, που είναι η δουλειά μας: Να φωτίζουμε μία πλευρά της ζωής. Δεν μπορείς να βλέπεις όλη σου την ημέρα αστεία. Αν είναι σοβαρό, το βλέπεις σοβαρά. Ο άλλος που κάνει κωμωδία, παίρνει κάτι, το «τραβάει» μέχρι εκεί που πρέπει και το πασάρει ως κωμωδία.

Μένω στην λέξη «πρέπει» που είπατε.
Ναι, υπάρχει ένα χρυσό όριο. Δεν γίνεται να παίζεις ούτε μόνο με το ταλέντο σου, ούτε μόνο με την ευκολία σου, ούτε μόνο με την καθημερινότητα σκέτη. Γιατί έτσι γίνονται γελοία τα θεάματα. Στόχος είναι να προκαλέσεις το γέλιο και όχι την αηδία ή την αμηχανία. Είναι μεγάλη ιστορία το stand up. Είναι πολύ δύσκολο το να κάνεις τον άλλο να γελάσει με «χοντρά» πράγματα χωρίς να τον θίξεις, χωρίς να υποτιμήσεις τον εαυτό σου και χωρίς να του προκαλέσεις δυσκολία και αμηχανία. Αμηχανία είναι η σωστή λέξη.

Μιας και μιλήσατε για stand up, γιατί βλέπουμε τόσες λίγες γυναίκες σε αυτό τον χώρο;
Οι γυναίκες είναι ελάχιστες στην Ελλάδα. Αυτό γίνεται γιατί το stand up είναι ένας χώρος στον οποίο πρέπει να είσαι πάρα πολύ χαλαρός και πάρα πολύ παρατηρητικός. Οι γυναίκες δεν στερούνται του δεύτερου αλλά του πρώτου χαρακτηριστικού. Η γυναικεία φύση είναι σύμφυτη με την ένταση και την οργάνωση, σε αντίθεση με τον άνδρα που είναι περισσότερο χαοτικός και λιγότερο στην τσίτα. Οπότε βλέπεις ότι οι άνδρες διέπονται από έναν «χρόνο» στο stand up τους. Απλώνονται και μιλάνε όπως μιλούν στην παρέα, λένε το αστείο χαλαρά. Βέβαια το δικό μου stand up δεν έχει καμία σχέση με αυτό. Εγώ πάλι τη γυναικεία πλευρά αντιπροσωπεύω που είναι τσίτα. Μιλάω πάρα πολύ γρήγορα και πυκνά. Βασικά προχθές κατάλαβα ότι δεν κάνω stand up!

Και αν δεν κάνετε stand up, τι κάνετε;
Δεν ήταν ποτέ το καθαρόαιμο stand up, αυτό με το μικρόφωνο και το φλεγματικό αστείο. Γιατί το stand up διέπεται από φλεγματικότητα. Εγώ έλεγα πάντα ότι αυτό που κάνω είναι ένα μεσογειακό πράγμα, το οποίο έχει πάρα πολύ ένταση και μπρίο. Θα έλεγα ότι είναι ένα σόου.

Μήπως η απουσία των γυναικών από τον χώρο οφείλεται στο ότι οι γυναίκες δεν θέλουν και να φαίνονται τόσο «άκομψες» πάνω στη σκηνή;
Βέβαια έχει να κάνει με την ωραιοπάθεια, τον ναρκισσισμό, με τα πάντα. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάποιος που κάνει stand up δεν είναι νάρκισσος, αλλά τα δύο φύλα έχουν διαφορετικά όρια. Η πλειονότητα των γυναικών πιστεύει ότι θα πρέπει να είναι πιο κομψές, πιο σικ, όπως είπες. Γιατί στο stand up και θα πεις μια κουβέντα παραπάνω και θα εκθέσεις και τον εαυτό σου.

Είναι κάτι ανάλογο με αυτό που κάνετε στο youtube μέσα από το κανάλι σας και πώς τα ξεκινήσατε αυτά τα βίντεο;
Αυτά τα βίντεο ξεκίνησαν μετά την απόφασή μου να κάνω stand up. Ξεκίνησαν γιατί μου αρέσει η έκθεση στον κόσμο, είτε βλέπω το κοινό είτε όχι. Μου αρέσει να μιλάω στον κόσμο. Οταν ανοίγω την κάμερα δεν ξέρω από πριν τι θα πω, τι κείμενο θα είναι. Απλά γνωρίζω σε ποιο θέμα θα αναφερθώ. Το μοντάζ που κάνω δεν έχει κάνει με το αν είπα κάτι άκυρο ή όχι. Εχει να κάνει με το αν μπέρδεψα κάτι ή είπα κάτι δυσνόητο γιατί είναι πρίμα βίστα. Ο τρόπος που γράφω το stand up μου είναι ότι πρώτα το ηχογραφώ και μετά το απομαγνητοφωνώ. Σαν να κάνω ένα βίντεο στο youtube, αλλά μετά το γράφω. Και έτσι έχει μεγάλη σχέση με αυτό που βλέπετε στο youtube, αλλά πάντα στο θεατρικό ο συντελεστής δυσκολίας είναι πολύ μεγαλύτερος.

Είναι τα βίντεο στο youtube και ένας τρόπος να πείτε ό,τι θέλετε και δεν είχατε την ευκαιρία να το κάνετε κάπου αλλού;
Αρχικά ξεκίνησε ως χαβαλές, αλλά μετά απέκτησε και τον χαρακτήρα του ότι μπορώ να πω ό,τι θέλω αρκεί να κρίνω εγώ ότι είναι ok.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[11:26]  Γιώργος Δίπλας: Με ήχους, φθόγους και...
[χθες 13:31]  Περικλής Μουστάκης: Η πρόταση, η...
[χθες 09:18]  Γρ. Αλεξόπουλος: Η πρώτη...
[χθες 16:05]  Ανδρέας Τσιλίρας: Το πρόβλημα των...
[χθες 13:20]  Σάββας Σαββόπουλος: Ο καρκίνος ως...
[χθες 14:22]  Παύλος Σατολιάς: Ο Συνεργατισμός...
[χθες 12:20]  Πάτρα: Το μεγάλο "ευχαριστώ" για...
[χθες 14:14]  Σωτήρης Μπόλης: Τα πριμαρόλια του...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [19:08:36]