ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Μαρία Φλωράτου: Μακριά από το θέατρο δεν είμαι ευτυχισμένη

Μαρία Φλωράτου: Μακριά από το θέατρο δεν είμαι ευτυχισμένη



Στα ταξίδια πάντα υπάρχει η πιθανότητα του αναπάντεχου. Εν προκειμένω, μια βλάβη του αυτοκινήτου της, ερχόμενη από Αθήνα, μετέφερε το ραντεβού μας δυο ώρες αργότερα. Το αγαπημένο της «Si doux», όμως, γλύκανε το άγχος κι έτσι πάνω από ένα φλιτζάνι πράσινο τσάι με πιπέρια για κείνη κι ένα εσπρέσο για μένα, αρχίζουμε να μιλάμε με τη Μάρια Φλωράτου για τον χρόνο και την εμμονή των γυναικών να σβήνουν τα σημάδια του από πάνω τους. «Στενοχωριέμαι με όλο αυτό…» λέει.
Τι εννοείς, τη ρωτάω; «Ασχολούμαστε τόσο πολύ με τον εαυτό μας, κι ενώ ζούμε τόσο κοντά ο ένας με τον άλλο, δυσκολευόμαστε πολύ να ακούσουμε πραγματικά τον απέναντί μας. Αυτό μας πηγαίνει πίσω σαν κοινωνία και με ενοχλεί πολύ. Οπως και η αγένεια», εξηγεί, σπεύδοντας να διευκρινίσει ότι δεν τους βάζει όλους στο ίδιο σακί.
«Ευτυχώς μπορεί να συναντήσεις σπουδαίους ανθρώπους, κι αυτό είναι ένα θέμα που θίγει στο βιβλίο του ο Γιάννης Ζουγανέλης. Ο οποίος ερχόταν διαρκώς αντιμέτωπος με δύσκολες καταστάσεις και με ανθρώπους που τον εκμεταλλεύονταν».
Κι έτσι περνάμε στην εξαιρετική περυσινή παράσταση «Η πόλη είναι ήχοι» που είδαμε πέρυσι στο πλαίσιο της πλατφόρμας που εγκαινίασε το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας «Για ένα Θέατρο της Αφήγησης και της Επινόησης», κι επαναλαμβάνεται έως και τις 8 Δεκεμβρίου στο θέατρο «Απόλλων».
Ομολογεί ότι η δραματουργική επεξεργασία τη ζόρισε. Χρειάστηκε να κάνει πολλές αναγνώσεις για να διαλέξει «με όπλο την αγάπη για το θέατρο και το βιβλίο, τα κομμάτια που φωτίζουν το ζητούμενο: Οτι η καλοσύνη, η ευγένεια, η πίστη στον εαυτό υπερβαίνουν όλες τις αντιξοότητες. Φωτεινό παράδειγμα ο Ζουγανέλης, που έγινε μεγάλος τουμπίστας ξεκινώντας από την Μπάντα της Πάτρας».

Οταν μιλάει δε για τη σκηνοθεσία, το πρώτο ενικό παραμερίζει μπροστά στο εμείς: «Είναι φοβερό να δημιουργείς κάτι από το μηδέν. Και σε αυτή τη ωραία διαδρομή υπάρχουν πολλοί σημαντικοί συνταξιδιώτες. Ο σημαντικότερος ο Γεράσιμος, που έδωσε ζωή σε όλο αυτό, αλλά και όλοι οι υπόλοιποι συντελεστές. Δουλέψαμε συνεργατικά και δημιουργικά για να προκύψει αυτό το αποτέλεσμα».
Το οποίο αποτέλεσμα καταχειροκροτήθηκε, αγκαλιάστηκε και προκάλεσε μεγάλη συγκίνηση. «Σκέφτομαι πόσο θερμά το υποδέχτηκε ο κόσμος και ανατριχιάζω. Μετά την παράσταση, έρχονταν θεατές να συγχαρούν τον Γεράσιμο με δάκρυα, από αυτά τα λυτρωτικά, τα ωραία. Κι αυτό είναι πολύ μεγάλη ανταμοιβή».
Αυτή την ανταμοιβή την εισπράττει κι όταν βρίσκεται επί σκηνής ως ηθοποιός. Γιατί η Μάρια Φλωράτου αντλεί μεγάλη απόλαυση από την υποκριτική. «Μου λείπει αυτή η ησυχία, γιατί όταν σκηνοθετείς δεν κοιμάσαι τα βράδια» λέει. Προς το παρόν, όμως, μετά την παράσταση «Ενας κάποιος τέτοιος Βυσσινόκηπος» που παιζόταν με επιτυχία έως πριν τρεις εβδομάδες, στο Θησείον, φέροντας τη σκηνοθετική της υπογραφή, τελεί χρέη βοηθού σκηνοθέτη στην παράσταση «Τα κόκκινα τετράδια», που θα ανέβει τον Φεβρουάριο στο Θέατρο του Νέου Κόσμου σε σκηνοθεσία της καλύτερής της φίλης από τη Δραματική Σχολή, Ελεάνας Γεωργούλη.

Αθήνα και καλλιτεχνικός χώρος ίσον σκληρός ανταγωνισμός. Πώς το αντιμετωπίζει η ίδια;
«Είναι ένα καθημερινό άγχος. Κάθε μέρα υπάρχει η αμφιβολία και το δυσάρεστο ερώτημα: Μήπως πρέπει αύριο να τα παρατήσω; Εχω πει στον εαυτό μου ότι θα στηρίξω αυτή την τέχνη όπως μπορώ και όσο αντέχω. Γιατί έχω καταλάβει ότι μακριά από το θέατρο δεν θα είμαι ευτυχισμένος άνθρωπος. Οπότε προσπαθώ να έχω αισιόδοξη ματιά, και να είμαι καλά προετοιμασμένη ερμηνευτικά και οργανωτικά στις συνεργασίες μου, ώστε να μπορέσουν να δυναμώσουν. Να δημιουργηθεί ένα σταθερό έδαφος πάνω στο οποίο να πατάω γερά και να πορεύομαι».

Μιλώντας για τις δυσκολίες και την ανασφάλεια, τη ρωτάω για την επιστροφή στην Πάτρα ως ενδεχόμενο. «Η Πάτρα είναι μια πολύ γλυκιά μνήμη δική μου. Εδώ έχω γεννηθεί και μεγαλώσει, την αγαπάω πάρα πολύ, είναι πολύ πιο ανθρώπινη από την Αθήνα, εδώ είναι η οικογένειά μου. Φυσικά το έχω σκεφτεί να γυρίσω. Ωστόσο, έχοντας δουλέψει, αρκετό καιρό, στο θέατρο στην Πάτρα κι έχοντας προσπαθήσει να δραστηριοποιηθώ καλλιτεχνικά εδώ, διαπίστωσα ότι ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Ελπίζω και πιστεύω, τώρα που έχει ολοκληρωθεί ένας κύκλος της Δραματικής Σχολής και οι άνθρωποι που αποφοιτούν φέρνουν μια νέα φιλοσοφία στον χώρο, ότι τα πράγματα θα διαφοροποιηθούν. Πάντως, είναι πολύ δύσκολο να είσαι ηθοποιός μακριά από την Αθήνα».

Στην Αθήνα, άλλωστε, αγάπησε το θέατρο. «Σπούδασα οικονομικά εκεί, και τότε άρχισα ουσιαστικά να πηγαίνω θέατρο. Βλέποντας, λοιπόν, παραστάσεις σκέφτηκα ''αυτό που γίνεται εδώ είναι σημαντικό'' και ήθελα να είμαι συμμέτοχος. Οπότε, σχεδόν παράλληλα με τις σπουδές μου φοίτησα στη Σχολή του Θεάτρου Τέχνης. Οταν, όμως, εργάστηκα για κάποιο διάστημα στον οικονομικό τομέα, διαπίστωσα ότι άλλο κίνητρο, εκτός από την οικονομική ανταμοιβή, δεν είχα στη δουλειά μου. Κι αυτό δεν φτάνει για να είναι ένας άνθρωπος ευτυχισμένος. Να πουλάει δηλαδή τις ώρες του. Βασανίστηκα, προσπαθώντας να βρω μια ισορροπία ανάμεσα στο θέατρο και στην επαγγελματική αποκατάσταση, αλλά δεν ήμουν χαρούμενη. Οπότε πήρα το ρίσκο να δοκιμαστώ εκεί που πραγματικά θέλω να είμαι».

Συνεπής, πρωτίστως, η Μάρια Φλωράτου είναι κατά του αυτομαστιγώματος, της αρέσει η εξωστρέφεια της κωμωδίας αλλά δεν την ξεχωρίζει από το δράμα, θα ήθελε πολύ να συμμετάσχει σε μια ποιοτική τηλεοπτική δουλειά -έστω και με κάτι μικρό- ενώ για τα επόμενα δέκα χρόνια εύχεται: «Να μπορώ να υπάρχω σε αυτή τη δουλειά μέσα από συνεργασίες με ανθρώπους που θαυμάζω κι εκτιμώ. Για μένα, αυτό είναι πολύ σημαντικό».


Συνέντευξη στην ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[09:53]  Πατρινό Καρναβάλι για πάντα...
[χθες 14:35]  Πάτρα: Οι χειμερινοί κολυμβητές...
[χθες 14:02]  Στέλιος Κούλογλου: Δεν έχουμε...
[χθες 08:27]  Λένα Κονταξή: Ένα χαμόγελο...
[χθες 14:30]  Αθ. Μαρτίνος: Αναλαμβάνει την...
[χθες 08:21]  Γρηγόρης Αντωνακόπουλος: Δεν...
[χθες 14:43]  Mikeius: «Στόχος μου να κάνω την...
[χθες 11:43]  Αφιέρωση στη Λουκία Σιμονοβίκη: Αν...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [10:45:27]