ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ενας χρόνος χωρίς τον Σπ. Δούκα - Ο άνθρωπος πίσω από την 1η σελίδα

Ενας χρόνος χωρίς τον Σπ. Δούκα - Ο άνθρωπος πίσω από την 1η σελίδα



Πριν 12 μήνες ακριβώς, αργά το βράδυ, πάνω στο κρεσέντο της δουλειάς, ένα τηλεφώνημα μας πληροφορεί ότι έφυγε από τη ζωή ένας από τους ανθρώπους που δεν φανταζόσουν ότι θα ερχόταν ποτέ το τέλος τους.
Η αλήθεια είναι όμως ότι για κάμποσο καιρό πριν το μοιραίο είχαμε αρχίσει να μη βλέπουμε τον Σπύρο Δούκα που γνωρίζαμε, εκείνον τον ευθυτενή, αγέρωχο, νευρώδη άνδρα, εκνευριστικά κομψό από ανατολής ηλίου μέχρι βαθείας νυκτός, που περπατούσε και σειόταν ο τόπος.
Κομψός παρέμενε ακόμα -ο αυτοσεβασμός ήταν το τελευταίο που θα τον εγκατέλειπε- αλλά η φωνή του ήταν ραγισμένη, μιλούσε θυμόσοφα και κάπως γλυκύτερα, και ήταν ακόμα πιο ολιγόλογος από όσο τον είχαμε μάθει επί τρεις δεκαετίες και βάλε: Οση ενέργεια εξέπεμπαν οι σωματικοί και ψυχικοί του μηχανισμοί, τόσο λιτοί ήταν οι λόγοι του, κυρίως στην ανοιχτή κοινωνική αγορά. Μπορεί ο ίδιος να γοητεύθηκε από τους μεγάλους ρήτορες της πολιτικής -αν και σπάνια στις κουβέντες του μνημόνευε μπαλκονάτες μεγαλοστομίες και ευφυολογήματα- αλλά ο Σπύρος Δούκας ήταν της σχολής των λίγων λόγων και των δυναμικών πράξεων. Οι αποφασιστικές κινήσεις ήταν κάτι σαν παιχνίδι του.
Βέβαια ο Σπύρος Δούκας των συσκέψεων και των κλειστών συναντήσεων ή των ολιγομελών κοινωνικών συναναστροφών ήταν ένας άνθρωπος διαφορετικός σε σχέση με τον γενικά αθόρυβο και διακριτικό άνδρα του ανοιχτού πεδίου. Οταν υπήρχε ευθυμία -που του άρεσε να την προκαλεί ο ίδιος- δεν φειδόταν πειρακτικών σχολίων και ιλαρών αφηγήσεων. Και αυτή ασφαλώς ήταν η πλευρά που προτιμούσαν οι συνεργάτες του. Γιατί όταν υπήρχε ένταση, αναποδιά, ανωμαλία, εκτροπή, παρασπονδία, ο Σπύρος Δούκας ανέδιδε φλόγες και ατμούς. Στο τέλος των αναμετρήσεων ή των συρράξεων, προέκυπτε μια χαρακτηριστική αλλά και αξιολάτρευτη αντίφαση. Ο νικητής θα ήταν αδιαμφισβήτητα οι αρχές, οι κανόνες, οι απόψεις, οι κώδικες που ο ίδιος θεωρούσε υποχρέωσή του ως πολίτη και εκδότη να υπερασπίζεται. Αλλά την ίδια στιγμή, οι αποφάσεις, όσο και αν ήσαν ή ακούγονταν δυναμικές και παραδειγματικές, δεν έπαυαν να αποστάζουν επιείκεια και να ανοίγουν παράθυρα και αναψιλαφήσεις και επαναπροσεγγίσεις. Η πόρτα της «Πελοποννήσου» δεν έκλεισε στην ουσία για κανέναν.
Ο Σπύρος Δούκας ήταν, ως προσωπικότητα, εμβληματικός εκπρόσωπος της εποχής που ενστάλαζε και απαιτούσε από τους ανθρώπους να έχουν αρχές, ήθος, ποιότητα, αρετές. Ηταν αποφασιστικό κριτήριο, άλλωστε, για τη σύναψη μιας συνεργασίας: «Είστε συμβατός με τις αρχές της εφημερίδας μας» ήταν ένα από τα προσωπικά κλισέ του. Και εσύ καλείσο να το αποκωδικοποιήσεις αυτό. Το οποίο εμπεριείχε φυσικά και το αντίθετό του: «Ταιριάζουν αυτά τα πράγματα με την εφημερίδα μας;» ήταν η φράση με την οποία εισήγαγε τη (βαριά συνήθως) ένστασή του όταν έβλεπε το φως της δημοσιότητας μια παραβατική εξαίρεση στους κανόνες.
Οι αρχές και οι κανόνες δεν αφορούσαν στενά την παραταξιακή περιοχή, τις ιδέες, τα τοτέμ της, τις κατευθύνσεις και τις αχίλλειες πτέρνες της, αλλά επεκτείνονταν εξίσου -αν όχι και περισσότερο- στο πεδίο της αστικής ευπρέπειας και ηθικής. Ο Σπύρος Δούκας γινόταν πυρ και μανία εάν κάποιο δημοσίευμα προσέβαλλε ανάρμοστα οποιοδήποτε μέλος ή πυρήνα του κοινωνικού πεδίου στο οποίο αναφερόταν η εφημερίδα και ο ίδιος. Απαιτούσε σεβασμό ακόμα και στους αντιπάλους. Απαιτούσε επίσης μια γενικότερη υποταγή του δημοσιογραφικού λόγου στους κανόνες της αισθητικής αλλά και της κοινωνικής αγωγής, όπως επίσης και σεβασμό στο δημόσιο αίσθημα. Θυμόμαστε ακόμα μια -αναλόγως χαλαρή- ένσταση όταν ο Λάκης Λαζόπουλος εισήγαγε την προτροπή «πάμε πλατεία» εάν το έβλεπε παραλλαγμένο σε τίτλους της εφημερίδας. Τι ελληνικά είναι αυτά; «Τι είναι αυτά τα πράγματα;»: Το δεύτερο κλισέ του.
Δεν ήταν όμως παλαιομοδίτης. Προσανατολισμένος στην Εσπερία, ως Κερκυραίος, έτρεφε μεγάλη αδυναμία, καημό, αλλά και σχεδόν παιδιάστικο ενθουσιασμό για μεγάλα έργα που άνοιγαν ορίζοντες και κάλυπταν τις υστερήσεις του τόπου του σε σχέση με τις χώρες της προόδου, και την ίδια ώρα έτρεφε μεγάλη αποστροφή απέναντι σε δυνάμεις που θα έγειραν εμπόδια στην πρόοδο αυτό, ακόμα και αν η ανοιχτή σύγκρουση θα προκαλούσε ζημιογόνες δυσαρέσκειες στην επιχείρησή του. Ηταν από τους πιο προοδευτικούς συντηρητικούς που θα μπορούσε να συναντήσει κανείς, αλλά στο πρόσωπό του ενσαρκωνόταν το πολιτικό και κοινωνικό ρεύμα που ναι μεν διακατεχόταν από παραδοσιακές αξιακές αντιλήψεις τις οποίες συνδύαζε με δυναμικό φιλοευρωπαϊσμό. Για καίριες υποθέσεις της Πάτρας και της Αχαΐας ήταν ευτύχημα ότι στο τιμόνι της ηγετικής εφημερίδας βρισκόταν αυτός ακριβώς ο άνθρωπος, που στις συσκέψεις με τους συνεργάτες του έλεγε πως ήταν έτοιμος ο ίδιος να πάει νύχτα να άρει τα εμπόδια που μπλόκαραν μια σημαντική υπόθεση να προχωρήσει. Ηταν ευτύχημα επίσης που ενώ η παράταξή του ήταν πολέμια των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και των δημοτικών αρχών της κεντροαριστεράς, εάν επρόκειτο για το καλό της περιοχής, δεν δίσταζε να προτάξει το όφελος της κοινωνίας σε σχέση με την πολιτική φθορά του αντιπάλου.
Η τρίτη αντίφαση του Σπύρου Δούκα ήταν πως, ενώ ο ίδιος σαν επιχειρηματίας είχε σχολαστική μέριμνα για την ευταξία της «Πελοποννήσου» παραμέριζε το επαγγελματικό συμφέρον για να υπηρετήσει κάποια προτεραιότητα που είχε για εκείνον υψηλή ιδεολογική, ηθική, συναισθηματική σημασία, και μάλιστα χωρίς να αναμένει ανταπόδοση. Αν μάλιστα οι συνεργάτες του συνιστούσαν να μην παραβλέπει τυχόν αχαριστίες (όχι και «τυχόν»: δεν ήταν λίγες αυτές, αλλά αφού ο ίδιος επέλεγε να τις παραμερίσει, οι συνεργάτες του σεβάστηκαν την επιλογή αυτή και τη σέβονται ακόμα), ο ίδιος ρυτίδιαζε το μέτωπό του: «Αυτά είναι μικρότητες».
Υπήρξε αναγκαστική αλλά και συνειδητή επιλογή του να αναζητήσει διάδοχο σχήμα για την «Πελοπόννησο». Οταν επρόκειτο για κάτι που θεωρούσε ορθό και ωφέλιμο, ούτε ετύπτετο ούτε δίσταζε. Αντιθέτως, απαιτούσε από το σύνολο των συνεργατών του να στηρίζουν τις στρατηγικές επιλογές με θρησκευτική ευλάβεια και συνέπεια. Αν ένοιωθε ρωγμή σ' αυτό, Χιούστον, είχαμε πρόβλημα. Δεν ανέμενε, ασφαλώς, ότι η αποστράτευσή του θα γινόταν υπό συνθήκη τόσο μεγάλης κρίσης για τον τόπο και τον τύπο, αν και δεν κρυβόταν από τα νούμερα. Οσοι ήταν κοντά του γνωρίζουν ότι κάθε ενέργεια που αποσκοπούσε σε προστασία του σκάφους από την τρικυμία, την αναλάμβανε με γενναιότητα μεν, αλλά και με πόνο ψυχής.
«Παραδοσιακός εκδότης»: Οχι ακριβώς. Δεν γεννήθηκε στα αντιμόνια, αλλά αγαπούσε την είδηση, τη φρεσκάδα, τις αρχές. Αγαπούσε και τη ζωή: Η ημέρα ξεκινούσε χαράματα, αλλά διακοπτόταν αυστηρά σταθερές ώρες το μεσημέρι και το βραδάκι, προς δόξαν των προσωπικών του καλών συνηθειών στο πλευρό της αγαπημένης του Νανάς. Αγαπούσε και την ταχύτητα και γι' αυτό είχε οδηγό, τον πιστό του Αντώνη: Είχε εξομολογηθεί ότι είχε τόση ανυπομονησία στο τιμόνι, που γινόταν επικίνδυνος. Αγαπούσε και τα μικρά πρωινά περπατήματα, που τα έκανε με αδιευκρίνιστη κατεύθυνση, χωρίς να έχει μοιραστεί με τους συνεργάτες του έστω και μία σκέψη από τις βόλτες εκείνες που έκανε περίκλειστος και ανέκφραστος. Όπως άλλωστε έλεγε ένα στέλεχος του τιμ: «Ο Κερκυραίος δεν είναι μόνο αυτός που βλέπουμε, αλλά έχει και έναν δεύτερο εαυτό που δεν θα μας επιτρέψει να τον δούμε».

ΤΟΥ ΚΩΝ. ΜΑΓΝΗ




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[13:00]  Πάτρα: 47χρονη συνελήφθη για...
[12:51]  Πάτρα: Η κοπή πίτας της κίνησης...
[12:50]  Αλεξοπούλου: Η στήριξη της ελληνικής...
[12:43]  Ηλεκτρολόγοι: Το φαινόμενο της...
[12:27]  Εμπορικός Σύλλογος Αιγιάλειας: Αυτοί...
[12:15]  Πάτρα: 38χρονος έκλεψε μηχανάκι αλλά...
[12:04]  Πάτρα: Ο Δήμος για τα αδήλωτα ακίνητα...
[11:54]  Εργατικό Κέντρο Πάτρας: Το θράσος έχει...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [13:04:12]