ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η Τασούλα Επτακοίλη έρχεται την Παρασκευή στην Πάτρα και μίλησε στην «ΠτΚ»: «Η τύχη είναι γυαλί. Εκεί που λάμπει, σπάει»

Η Τασούλα Επτακοίλη έρχεται την Παρασκευή στην Πάτρα και μίλησε στην «ΠτΚ»: «Η τύχη είναι γυαλί. Εκεί που λάμπει, σπάει»



Συνέντευξη στην ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ
«Κέρμα στον αέρα»: Καμωμένο από τις λέξεις της Τασούλας Επτακοίλη, η κρυστάλλινη αλήθεια των οποίων προκαλεί κυματισμούς εντός σου, άλλοτε ήπιους άλλοτε δυνατούς. Κάπως σαν τη ζωή. Γι' αυτό και στις ιστορίες των δέκα προσώπων, που περιλαμβάνονται στο νέο της βιβλίο, όλοι μας θα βρούμε ένα κομμάτι του εαυτού μας.
Η γνωστή δημοσιογράφος και συγγραφέας έξι -έως τώρα- βιβλίων, θα βρεθεί στην Πάτρα Παρασκευή 13 και Σάββατο 14 Δεκεμβρίου, για να παρουσιάσει την πρώτη μέρα το -ενήλικο- «Κέρμα» της και τη δεύτερη την -παιδική- «Τσαγέρα που ανθίζει» (αμφότερα εκδ. Καστανιώτη). Σήμερα, μιλάει στην «ΠτΚ» για όσα γράφει και για όσα (χωρά η συνέντευξη) είναι η ίδια.
Τι χρειάστηκε να σκαλίσετε, για να σπείρετε τις ιστορίες των δέκα προσώπων του βιβλίου σας;
Κυρίως τις αναμνήσεις μου, αλλά και οικογενειακά φωτογραφικά άλμπουμ, συρτάρια με παλιές επιστολές και καρτ ποστάλ, ημερολόγια, βιβλία ιστορίας, παλιές εφημερίδες. Επίσης κουβέντιασα αρκετά με τον ογδοντάχρονο πατέρα μου. Οι δικές του μαρτυρίες και αφηγήσεις ήταν πολύτιμο υλικό για κάποιες από τις ιστορίες του βιβλίου.

Πλεγμένες με βελονάκι μοιάζουν οι ζωές τους στο «Κέρμα στον αέρα» στη διάρκεια ογδόντα χρόνων. Τι απαίτησε από εσάς αυτό το πλέξιμο, καθότι συνδυάσατε, επίσης, τα νήματα πραγματικότητας και μυθοπλασίας;
Πράγματι, δεν πρόκειται για βιογραφία. Το «Κέρμα στον αέρα» έχει ψήγματα πραγματικής ζωής αλλά ενταγμένα σε ένα πλαίσιο καθορισμένο κυρίως από τη μυθοπλασία. Το πλέξιμο, όπως χαρακτηριστικά λέτε, απαίτησε να σκεφτώ πολύ τις ζωές κάποιων μελών της οικογένειάς μου αλλά και τη δική μου, να ζυγίσω ξανά κρίσιμες αποφάσεις, να αποτιμήσω από την αρχή σχέσεις που ήταν πολύτιμες και δεν το είχα συνειδητοποιήσει ή τους είχα δώσει αξία μεγαλύτερη από όση έπρεπε. Απαίτησε, δηλαδή, να καταδυθώ σε μεγάλο βάθος και να αναδυθώ ξανά, «καινούργια» και έτοιμη να αφηγηθώ τις ιστορίες των δέκα ηρώων του βιβλίου, καθώς και της ίδιας της αφηγήτριας, στον επίλογό του, εκεί όπου το τρίτο πρόσωπο γίνεται πρώτο.

Η προσγείωση ενός κέρματος στον αέρα είναι καθαρά θέμα τύχης. Οι ζωές μας κατά πόσο εξαρτώνται απ' αυτή, λέτε;
Σε μεγάλο βαθμό. Οπως εξαρτώνται, βέβαια, και από τις επιλογές μας καθώς και από το περιβάλλον στο οποίο βρισκόμαστε. Στην Αρχαία Ρώμη έλεγαν «Fortuna vitrea est: tum cum splendet frangitu». Η τύχη είναι γυαλί, δηλαδή. Εκεί που λάμπει, σπάει. Το ίδιο ισχύει και για τη ζωή μας.

Παρεμπιπτόντως, έτυχε ποτέ, ενώπιον διλήμματος, να ρίξετε κέρμα στον αέρα;
Ετυχε όχι μπροστά σε κάποιο δίλημμα, αλλά μετρώντας τις πιθανότητες να συμβούν πράγματα που φοβόμουν. Το καλοκαίρι του 2000, για παράδειγμα, όταν υποβαλλόμουν σε χημειοθεραπειìες, στη λεωφοìρο Κηφισιìας, στο υìψος του Ολυμπιακού Σταδίου, ειìχε αναρτηθεί μια γιγαντοοθοìνη που υπολοìγιζε τις μεìρες που μας χωìριζαν από την εìναρξη των Ολυμπιακωìν Αγωìνων της Αθηìνας - τι εποχές κι εκείνες! Αυτή η αντιìστροφη μεìτρηση ηìταν κατά καìποιον τροìπο και δική μου. «Θα ζω, αìραγε, μεìχρι τοìτε;», σκεφτοìμουν οìποτε την εìβλεπα. Η ζωή μου τότε ήταν ένα κέρμα στον αέρα. Δεν ήξερα από ποια πλευρά θα κάτσει.

Μιλάτε ανοιχτά για τον εαυτό σας. «Ξεγυμνώνεστε» για να χρησιμοποιήσω ίδιο ρήμα που χρησιμοποιείτε για τους ήρωές σας. Το φασολάκι που δε μεγάλωσε, η μάχη με τον καρκίνο, ο χαμός του συζύγου σας... Εύκολο ή δύσκολο;
Πολύ δύσκολο, προφανώς. Και επώδυνο. Γιατί πρέπει πρώτα να λύσεις τους λογαριασμούς σου με τον ίδιο σου τον εαυτό, να αντιμετωπίσεις θέματα που σε καίνε, που ίσως είχες κρύψει «κάτω από το χαλάκι», πριν αποφασίσεις να τον εκθέσεις ενώπιον των αναγνωστών του βιβλίου σου.

Γράφετε ότι αυτό που ενώνει τα πρόσωπα του βιβλίου σας είναι «Ο πόνος που ένιωσαν σε κάποιες στιγμές της ζωής τους και πώς στάθηκαν απέναντί του». Ο πόνος που βιώσατε με την απώλεια του Κώστα Μοσχούδη και η εποχή μετά απ' αυτόν, πώς σας διαμόρφωσε;
Με άλλαξε. Είμαι εντελώς διαφορετική σήμερα. Πιο δυνατή, πιο συνειδητοποιημένη, πιο αποφασιστική και πιο... Κώστας στον τρόπο που πορεύομαι. Εχω απαλλαγεί από το άγχος του «τι θα πουν τώρα οι άλλοι για μένα; Τι θα σκεφτούν;». Θέλω να πιστεύω ότι του μοιάζω ολοένα και περισσότερο.

Η γενέτειρα Σάμος, το λευκό σάλι της μητέρας, πολύχρωμες και γκρίζες μνήμες… Τι αντικρίζετε στο βλέμμα σας μπροστά στον καθρέφτη του παρελθόντος.
Μια γυναίκα που πέρασε πολλά, που έμαθε να εκτιμά, επιτέλους, τα καλά που της συμβαίνουν, έστω και τα λίγα, και να αποφεύγει τους τοξικούς ανθρώπους. Και που πάντα προσπαθεί να αφήσει χώρο για το κορίτσι μέσα της.


Πώς τα μισά γίνονται ολόκληρα

Πάμε και στην άλλη σας αγάπη: Παιδικό βιβλίο. Πώς προέκυψε η Βιργινία Ροφηματά της «Ανθισμένης Τσαγιέρας», μετά τον Γουργούρη και τον Γκάρη;
Πέρυσι τα Χριστούγεννα μου έκαναν δώρο μια μικρή τσαγιέρα. Λατρεύω το τσάι κι έτσι την χρησιμοποιούσα καθημερινά. Τότε ήρθε στο μυαλό μου η Βιργινία Ροφηματά - από τη λέξη «ρόφημα». Η πιο σπάνια τσαγιέρα της συλλογής της, αυτή που ανθίζει, πετιέται στα σκουπίδια όταν το καπάκι της χάνεται μυστηριωδώς. Ετσι δεν κάνουμε συνήθως; Η γραμμή που χωρίζει το πολύτιμο από το άχρηστο είναι πολύ λεπτή. Κι όμως -όπως ανακαλύπτει η δεύτερη ηρωίδα της ιστορίας, η μικρή Μαργαρίτα- με την αγάπη ακόμα και τα μισά γίνονται ολόκληρα. Ακόμα και στα «σκουπίδια» βρίσκεις θησαυρούς.

Οταν γράφετε για τα παιδιά, ποια «κομμάτια» σας ξεπηδούν από μέσα σας και ποιο το κύριο μέλημά σας;
Στο παραμύθι η χαρά της αφήγησης είναι τεράστια. Νιώθω μεγαλύτερη ελευθερία αλλά και μεγαλύτερη ευθύνη. Είναι δύσκολο κοινό τα παιδιά. Μπορείς να τους μιλήσεις για τα πάντα αλλά πρέπει να βρεις τον κατάλληλο τρόπο.

Δημοσιογράφος και συγγραφέας κάθονται αντικριστά σ' ένα τραπέζι. Τι πίνουν και για τι θα μπορούσαν να μιλάνε;
Θα πίνουμε υπέροχο γλυκό σαμιώτικο κρασί από Μοσχάτο, με αρώματα λουλουδιών και φρούτων και νότες από μέλι και καραμέλα βουτύρου, και θα μιλάμε για τους ανθρώπους: Οσους γνωρίσαμε ή θα θέλαμε να έχουμε γνωρίσει, όσους μας πλήγωσαν ή μας βοήθησαν να επουλώσουμε τις πληγές μας, όσους γεμίζουν τη ζωή μας ή έχουν αφήσει δυσαναπλήρωτο κενό.

Δύο 20άρια πλάι-πλάι η νέα χρονιά. Πλάι-πλάι με την υγεία, ευχή όλων μας, τι θα ζητούσατε από το 2020 για την Τασούλα Επτακοίλη;
Ισορροπία, έτσι όπως την περιγράφω στο «Κέρμα στον αέρα». Να μην πενθώ για όσα δεν απέκτησα ή εκείνα που είχα κι έχασα, αλλά να γλυκαίνει η ματιά μου ακουμπώντας πάνω σε όσα έχω, στα πιο πολύτιμα αγαθά μου: Στα πρόσωπα των ανθρώπων που είναι στο πλευρό μου και με στηρίζουν, στις γάτες μου που με κοιτούν με τόση τρυφεράδα, στα βιβλία μου, στα μέρη που αγαπώ και στα καινούργια που έχω την τύχη να γνωρίζω. Να μη φοβάμαι τα γηρατειά κι όταν έρθουν να τα δω ως δώρο ή, ακόμη καλύτερα, ως κατάκτηση. Να προσπερνώ με αποφασιστικότητα ό,τι στάζει μέσα μου δηλητήριο και να μην κοιτάζω πίσω. Να κάνω τον πόνο μου σκαλοπάτι για να αναβαίνω ολοένα και πιο ψηλά κάθε φορά.


ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ






Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 14:45]  Πάτρα: Η η νέα ποιητική συλλογή...
[χθες 13:55]  Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ: Δεν...
[χθες 21:26]  Την Παρασκευή παρουσιάζεται ο...
[χθες 14:13]  Μαρία Αρχιμανδρίτη: «Απολαμβάνω να...
[χθες 20:48]  Εύα Μαθιουδάκη-Κωστής Σχιζάκης...
[χθες 22:03]  Ο Αρης Σφακιανάκης στην «Π»: «Το...
[χθες 15:10]  Πάτρα: Παρουσίαση του βιβλίου "Α,...
[χθες 11:00]  Μαργαρίτα Παπαγεωργίου: «Διαδρομή...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [11:01:21]