ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Στην αίθουσα αναμονής

Στην αίθουσα αναμονής



ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ
Πόσο γρήγορα μπορεί να λάβει κανείς μια σημαντική απόφαση; Πόσο γρήγορα και υπό πίεση μπορείς να αναλάβεις την ευθύνη μιας απόφασης και να είσαι βέβαιος ότι αυτή είναι και η σωστή ; Πόσο γρήγορα μπορείς να πάρεις πολλές και σημαντικές αποφάσεις και να είναι σίγουρος ότι δεν κάνεις πουθενά λάθος ; Μπροστά σε πόσα μέτωπα αντέχεις να αποφασίζεις ταυτόχρονα και για πόσο καιρό ; Τι είναι ο χρόνος που χρειάζεσαι για να πάρεις μια απόφαση ; Πολυτέλεια, αντικειμενική ανάγκη ή θέμα ταλέντου;
Ποιος είναι έξυπνος ; αυτός που θα απαντήσει πιο γρήγορα σε όλα τα ζητούμενα με κίνδυνο να κάνει λάθη ; Ή εκείνος που θα βγει εκτός χρόνου αλλά θα πάρει σωστές αποφάσεις ;
Αφορμή για τις ρητορικές ερωτήσεις η τυχαία συνάντηση πριν λίγους μήνες στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης, με ένα πρώην στέλεχος μεγάλης πολυεθνικής εταιρίας περίπου στα 45, γεροδεμένος, με μια ματιά που πρόσδιδε εμπειρία, άποψη, που μέχρι τότε πρέπει να ήταν ντοπαρισμένος με υψηλές ποσότητες αδρεναλίνης και τουλάχιστον έξυπνος. Ζούσε γρήγορα, πολύ γρήγορα, πέτυχε γρήγορα, σκαρφάλωσε γρήγορα κι αυτό γιατί ήταν γρήγορος στη σκέψη και στην απόφαση. Μέχρι που μια μέρα σταμάτησε να σκέφτεται. Δεν απάντησε στα μηνύματα, δεν συμμετείχε στη σύσκεψη, δεν ανταποκρίθηκε στις κλήσεις, δεν αντέδρασε στο περιβάλλον του, βυθίστηκε στο κενό χωρίς να μπορεί να σκέφτεται. Το πιο σοβαρό από όλα, είχε ζητήσει χρόνο για να σκεφτεί …
Λίγο μετά είχε απλά συνειδητοποιήσει ότι οι περισσότερες από τις αποφάσεις του ήταν παρορμητικές κι εκείνος τόσο τυχερός, που δεν είχε κάνει το μεγάλο λάθος ακόμα … Ύστερα από λίγες μέρες παραιτήθηκε από μια δουλειά που πολλοί θα έκαναν οτιδήποτε για την κατάκτηση της, ξενοίκιασε τα πάντα και έφυγε .
Μετά, δεν υπήρχε μετά. Απλά γιατί δεν υπήρχε πρόγραμμα μετακίνησης και επιστροφής, κλεισμένες ημερομηνίες, συναντήσεις, αιτήματα, κρατήσεις, στοιχήματα, ασφυξία, αποφάσεις και χρόνος ορισμένος.
Είχε μηδενίσει το χρόνο. Μου είχε πει, πως το μόνο που ήθελε ήταν να μπορεί να σκέφτεται ξανά. Ήταν ανάγκη να περάσει σε κατάσταση αδράνειας και το έκανε. Τον συνάντησα δυο χρόνια μετά που επέστρεψε και είχε δημιουργήσει τη δική του συμβουλευτική επιχείρηση που από ότι κατάλαβα ήταν και επιτυχημένη, πάνω στο βασικό περιεχόμενο της σκέψης και κατά πόσο αυτή, είναι από μόνη της τέχνη ή αν χρειάζεται τέχνη για να σκεφτείς .
Παρατηρώ πως πληθαίνουν οι σύγχρονοι αναχωρητές και μάλιστα σε όλο και πιο μικρή ηλικία, σε μια προσπάθεια να συναντηθούν με την ουσία των πραγμάτων και της σκέψης τους. Προχωρούν στην έξοδο κινδύνου και πιέζουν τον εαυτό τους να βρει τις δυνατότητες και τις δυναμικές που κρύβονται πίσω από κρίσεις και από αυτή την κοινή μοίρα των πάντων, αυτήν την οσμή, μιας κρυφής, πλάγιας διαμαρτυρίας για ό,τι θνήσκει, μέσα μας, δίπλα μας, κοντά μας. Αναζητούν την ευκαιρία να προσπεράσουν «εγώ» και ανάγκες μέσα σε μια ζωή που το πρωτεύον φαίνεται να απουσιάζει και να βρεθούν με ένα ρεαλιστικό τρόπο απέναντι στην κυνική πραγματικότητα και τη ζωή όπως δεν την έζησαν αλλά πρέπει να ελπίζουν πως θα ζήσουν .
Κι αυτή η ανεύρεση της αλήθειας που τελικά θα υιοθετήσουν, είναι που συνθέτει και τη δυσκολία, καθιστώντας τις αποφάσεις καθοριστικές και τους χρόνους τους, μοιραίους .
Κάποιοι θα αποφασίσουν να αναχωρήσουν, κάποιοι θα αποφασίσουν να παραμείνουν, κάποιοι θα εξαντληθούν νωρίτερα από τους άλλους, κάποιοι θα σκεφτούν γρηγορότερα και θα δράσουν, κάποιοι θα προλάβουν, άλλους θα τους προλάβουν οι γρηγορότεροι και τυχερότεροι. Ωστόσο πέρα από την περιορισμένη αισιοδοξία των ημερών, ωφελημένοι θα είναι αυτοί που είτε φύγουν, είτε μείνουν, θα αποφασίσουν να δουν την πίεση μιας απόφασης ως μια μοναδική ευκαιρία για νέες αφετηρίες, εκκινήσεις, για νέες απόψεις και θεάσεις, για αλλαγές, για ανατροπές και μεταμορφώσεις .
Έχει μεγάλο ενδιαφέρον να παρακολουθεί κανείς με μια οξυμένη παρατηρητικότητα των πάντων, τι έρχεται και τι χάνεται μέσα στους καιρούς και να επανατοποθετείται .
Στους κύκλους της ιστορίας, της οικονομίας και της ζωής όλα τελειώνουν και αρχίζουν από το ίδιο σημείο. Εσύ σε ποιο σημείο του κύκλου βρίσκεσαι και που σκέφτεσαι να αποφασίσεις να πας ; Πάντως ό, τι και να γίνει αυτό να μην (ξε) χάσεις: Να φαντάζεσαι πριν αποφασίσεις, οδό διασώσεως.
@Εκπαιδευτικός





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [15:21:03]