ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Μαγεία: Το όνειρο της επικυριαρχίας

Μαγεία: Το όνειρο της επικυριαρχίας



Του ΙΩΑΝΝΗ ΜΟΣΧΟΥ, αρχαιολόγου
Μέρος ΣΤ΄
Τα χαρακτηριστικά της μαγείας είναι ενσωματωμένα στην αρχαία ελληνική μυθολογία και τη θρησκεία, ένα φαινόμενο που μπορεί εύκολα να ερμηνευθεί από τον θαυμασμό και την αδυναμία του ανθρώπου να εξηγήσει τα φυσικά φαινόμενα αλλά και την ίδια τη φύση, με τον αέναο κύκλο των εποχών, τον μαρασμό και τη γονιμότητα.
Η αδυναμία αυτή οδήγησε ουσιαστικά στη θεοποίηση της ίδιας της φύσης και οι θεοί απέκτησαν κατά περίπτωση τα χαρακτηριστικά των φυσικών δυνάμεων.
Η συνηθισμένη εικόνα στα παλαιότερα και σύγχρονα παραμύθια με τους μάγους και τις μάγισσες, που φέρουν απαραίτητα ένα μαγικό ραβδί, κρατά από την αρχαιότητα και από τους ίδιους τους θεούς, οι οποίοι ήταν συνδεδεμένοι με κάποιο αντικείμενο, το οποίο με μαγικό τρόπο εξέφραζε εμπράκτως τις ιδιότητες της θεότητας. Οι μαγικές δυνάμεις αυτών των συμβόλων σχετίζονταν κυρίως με την εμφάνιση φυσικών φαινομένων, όχι όμως μόνο με αυτά, αλλά και με την ψυχή και με τη διάθεση των ανθρώπων. Για τους πιστούς τα φαινόμενα αυτά, φυσικά ή ψυχικά, ήταν πλέον ενσωματωμένα στην προσωπικότητα συγκεκριμένων θεών και η εμφάνισή τους ερμηνευόταν εύκολα μέσω της θρησκείας.
ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ, Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ
Αυτό, ωστόσο, που έχει ιδιαίτερη αξία σε σύγκριση με άλλες αρχαίες θρησκείες είναι ότι οι Έλληνες, πέρα από τα μαγικά στοιχεία που ενυπάρχουν στη θρησκεία τους, έκαναν κέντρο της λατρείας τους τον ίδιο τον άνθρωπο, αφού οι θεοί τους ήταν στην εμφάνιση ίδιοι με αυτούς, έστω και αν είχαν υπεράνθρωπα ή υπερφυσικά χαρακτηριστικά.
Οι αρχαίοι Έλληνες, από τα μυκηναϊκά χρόνια ακόμα, δεν θυσίασαν ποτέ σε αλλόκοτους στην όψη θεούς, δεν λάτρεψαν πράγματα που έβλεπαν στη φύση, δεν είδαν τον ίδιο τον ήλιο ως θεό.
>Ο κορυφαίος των θεών τους, ο Δίας, κρατούσε και εξουσίαζε τον κεραυνό, ήταν εκείνος που έριχνε τη φωτιά και έφερνε τη βροχή.
>Ο αδελφός του, ο Ποσειδώνας, είχε ως σύμβολο με μαγικές δυνάμεις την τρίαινα, με την οποία μπορούσε να φέρνει τη νηνεμία και να γαληνεύει τη θάλασσα, ή με ένα απλό κτύπημά της να σηκώσει τρικυμία και να ταράζει τα νερά.
>Ο Ερμής φορούσε το φτερωτό καπέλο του και είχε και φτερωτά σανδάλια, με τα οποία μπορούσε να ταξιδεύει με μεγάλη ταχύτητα παντού, ακόμα και στον Κάτω Κόσμο. Γι' αυτό είχε αναλάβει και την άχαρη δουλειά να μεταφέρει εκεί τις ψυχές. Σημειωτέον ότι για τους αρχαίους Eλληνες η γρήγορη μετάσταση της ψυχής στον Aδη είχε βαρύνουσα σημασία και αποτελούσε μία από τις βασικές δοξασίες σχετικά με τον θάνατο.
>Η Αφροδίτη φορούσε τη ζώνη, που συμβόλιζε την ερωτική ένωση, τον αγνό και άδολο έρωτα, την εκούσια ερωτική δέσμευση. Παράλληλα, ήταν η μόνη που κατείχε ερωτικά φίλτρα, τόσο για την ένωση όσο και αποτρεπτικά του πάθους, ενώ γνώριζε και ερωτικά τεχνάσματα, τα οποία δίδαξε στον Ιάσονα για να μπορέσει να κατακτήσει τη Μήδεια.
>Η Αθηνά, η θεά της σοφίας, είχε ως φυλακτό το φοβερό μαγικό γοργόνειο, το κομμένο κεφάλι της Μέδουσας που απέτρεπε κάθε κακό, επιβουλή και βασκανία. Κρατούσε το δόρυ και την ασπίδα που της έδωσε ο θεός του πολέμου, ο Άρης, και συνδεόταν με αυτόν τον τρόπο με τα σοφά τεχνάσματα του πολέμου. Αυτά ήταν που έφερναν τη νίκη σε στρατούς, οι οποίοι δεν είχαν απαραίτητα την ισχύ και τη δύναμη για να την πετύχουν. Φορούσε για προστασία την αιγίδα, δηλαδή ένα γιδοτόμαρο, το οποίο είχε τη δυνατότητα να την προστατέψει ακόμα και από τον κεραυνό του Δία. Είχε επίσης και το μαγικό σκουφί του Aδη, φτιαγμένο από δέρμα σκύλου, το οποίο την έκανε αόρατη. Έτσι πολέμησε στο πλευρό του Διομήδη.
>Ο Ήφαιστος είχε ως μαγικό σύμβολο το δίχτυ, με το οποίο συνέλαβε τη γυναίκα του Αφροδίτη με τον αγαπητικό της Άρη. Σακάτης ο ίδιος, είχε ως αντιστάθμισμα τις υπέρμετρες πνευματικές ικανότητες που τον έκαναν εφευρέτη. Ο ίδιος ήταν ο θεός της φωτιάς, αυτός που την έλεγχε και την εξουσίαζε, αλλά οι Έλληνες προτίμησαν να λατρέψουν αυτόν τον τερατόμορφο θεό και όχι την ίδια τη φωτιά. Η Εστία είχε ως σύμβολο τον φλεγόμενο κύκλο που συμβόλιζε την αιωνιότητα.
>Από τους πιο σημαντικούς θεούς των αρχαίων Ελλήνων ήταν ο Απόλλωνας. Το μαγικό του σύμβολο, η λύρα, παρέπεμπε στη μουσική, η οποία με το ρυθμό της εξημέρωνε και οδηγούσε στην εσωτερική αρμονία. Ο Απόλλωνας αποτελούσε την προσωποποίηση του ήλιου και του φωτός και ο θεός ήταν αυτός που φώτιζε και αποκάλυπτε, που μπορούσε αν ήθελε να φανερώσει το μέλλον, ώστε να είναι συνδεδεμένος με τη μαντεία. Η σύνδεσή του με τη μουσική σχετίζεται επίσης με τον ήλιο, αφού ο ήλιος δίνει τάξη και ρυθμό στη ζωή. Hταν ακόμα ιατρός και ο πατέρας του Ασκληπιού, διότι ο ήλιος θεωρείται ζωοδότης και η παρουσία του αποτρέπει τα κρυολογήματα, τις ιώσεις και την εκδήλωση επιδημιών.






Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[16:05]  Οι ασεβείς εραστές, η κατάρα της θεάς
[16:05]  Ο όλεθρος βγήκε από ένα κιβώτιο
[15:05]  Θέλω να σου υποσχεθώ, πατέρα, για να...
[13:53]  «Να αγαπάς την ευθύνη»
[12:20]  Ακαιρη και ανώφελη η κριτική εν μέσω ...
[10:59]  Περί προσωπικής και κρατικής ευθύνης
[χθες 13:46]  Η πανδημία του αιώνα δεν είναι...
[χθες 13:16]  Η ψηφιακή πραγματικότητα στις...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [16:57:50]