ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Καλλιόπη Εξάρχου: Προνομιούχα η συνάντηση με την Ποίηση

Καλλιόπη Εξάρχου: Προνομιούχα η συνάντηση με την Ποίηση



Η Καλλιόπη Εξάρχου είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια Θεατρολογίας στο Τμήμα Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του ΑΠΘ. Διδάσκει Ιστορία και Θεωρία του Θεάτρου. Η επιστημονική της δραστηριότητα περιλαμβάνει βιβλία, δημοσιεύσεις άρθρων, μεταφράσεις θεατρικών έργων. H λογοτεχνική της δραστηριότητα περιλαμβάνει θεατρικά έργα, ποιητικές συλλογές, διηγήματα και μια σπονδυλωτή νουβέλα.
Πώς ακούτε την ποιητική φωνή σας διαβάζοντας τους στίχους σας;
Η δική μου γραφή, παρόλο που μιλάει για την ανθρώπινη περιπέτεια, το κάνει με ήσυχη φωνή, χωνεμένη. Χωρίς κραυγές. Δεν έχει μόνο πνευματική ή συναισθηματική διάσταση. Εχει σωματικότητα. Πώς αλλιώς μπορούμε να είμαστε παρόντες στο πάθος το δικό μας, αλλά και στο πάθος του Αλλου; Πώς αλλιώς μπορούμε να επιτρέψουμε στον εαυτό μας την επιθυμία να κατέλθουμε πιο βαθιά στα μυστικά περάσματα της ανθρώπινης ύπαρξης; Είμαι βέβαιη ότι αυτή η βαθιά κάθοδος μέσα μας είναι για να ξανασυναντηθούμε με τον Αλλον, μέσα από τις πιο αρχετυπικές και γνήσιες στιγμές της ανθρωπότητας, τον έρωτα, τον πόνο, τη μνήμη, τον φόβο, την επιθυμία, την ενοχή. Η καταφυγή μου στην ποίηση με καθιστά δυνάμει παρούσα και συμπάσχουσα μέσα στον κόσμο, που με περιβάλλει. Και φυσικά όλη αυτή η εκχώρηση με θέτει πάραυτα σε αυτοέκθεση με εισαγωγικά ή άνευ, που με αιφνιδιάζει και μένα την ίδια.

Επίγονο ποιων ποιητών θεωρείτε τον εαυτό σας;
Δεν τολμώ να μιλήσω παρά μόνο ως αιώνια μαθητευόμενη εκλεκτών ποιητών, που με συγκλονίζουν συθέμελα. Και αυτοί είναι ο Καβάφης, ο Σεφέρης, ο Καρούζος και η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ. Μιλώ για ποιητές μεγέθους, των οποίων η ποίηση τελείται σαν λειτουργία υπό το φως των κεριών. Μύηση στην ιερότητα της γραφής και το ανίερο του ανθρώπου. Η Φωνή τους επικαλείται την ιστορία του ανθρώπου εν οδύνη, επινοώντας ύφος και ήθος ποιητικό, με κέντρο βάρους τον Άνθρωπο ως Ποιητή, που δεν καθησυχάζει, δεν αρκείται, δεν εκπίπτει, δεν έχει ασυλία. Αντιθέτως, είναι έτοιμος και διαθέσιμος ανά πάσα στιγμή να πληρώσει για την ανάληψη της αλήθειας του. Πάντα με την απορία στα χείλη, ως σπαραγμό ιερό και θνητό.

Η ποίηση αδικεί τον ποιητή καθώς δεν μπορεί να τον θρέψει. Εσείς πώς την αντιμετωπίζετε επαγγελματικά στο βίο σας;
Η Ποίηση είναι μια χαρά εκεί που είναι. Τι άλλο να της ζητήσουμε; Αφού βρίσκεται πάντα ετοιμοπόλεμη, μόλις παραστεί ανάγκη να την επιστρατεύσουμε, για να αφουγκραστεί, να απορροφήσει και να διοχετεύσει σε λόγο τον πόνο. Προσωπικά, αισθάνομαι ευγνωμοσύνη για την πανταχού παρουσία της στη ζωή μου. Όταν αρχίζει να γίνεται αφόρητο το ανθρώπινο του βίου μου, εκείνη αναλαμβάνει έργο καταπραϋντικό και παυσίλυπο. Δεν ζητάω τίποτε περισσότερο από μέρους της.
Πώς σας επισκέπτονται οι ιστορίες που γράφετε γι' αυτές;
Η έμπνευση; Αδιευκρίνιστη υπόθεση. Ανεξήγητη. Αχρονη. Ατοπη. Γοητευτική στο απροσδόκητο της φύσης της. Για αυτό και ακριβή ευεργεσία. Τα πάντα μπορούν να ενδυθούν τον μανδύα της έμπνευσης. Από τα πιο ασήμαντα και τετριμμένα ως τα πλέον υψιπετή. Προνομιούχα η Συνάντηση μαζί της. Ευλογημένη.

Η αρματωσιά των ποιητικών σας διαδρομών σε τι διαφέρει από αυτές των ομότεχνών σας;
Πρόκειται για την ατελείωτη διαδρομή στον Λόγο, με την Ποίηση όλο και περισσότερο να τον συμμαζεύει. Οσο περνούν μάλιστα τα χρόνια της αδιάκοπης άσκησης, όλο και πιο πολύ αυτή η γλώσσα του μη-περιττού λειτουργεί ως τόπος εκλεκτός. Πρόκειται για Ποίηση ίσα με μιαν ανάσα στοχασμού. Ταιριάζει πιο πολύ στη δική μου φύση.

Ο χώρος της ποίησης και της λογοτεχνίας, όπως έχει δείξει η ιστορία, είναι τόπος μικρών και μεγάλων αψιμαχιών. Εσείς πώς τις βιώνετε;
Ανήκω στους ποιητές που ζουν μοναχικά την ιστορία τους στη χώρα της λογοτεχνίας. Δεν έχω πρόσβαση σε κανένα λογοτεχνικό κύκλο και γνωρίζω τους ποιητές σχεδόν μόνο από το έργο τους. Αυτό μου είναι αρκετό για να έχω την εικόνα της ποίησης σήμερα. Κατά τα άλλα, προτιμώ τη μοναξιά του δωματίου μου, εκεί όπου τελούνται τα πάντα σε σιωπή και μυστικότητα.

Η ποίηση έχει διάρκεια και διαδρομή. Εσείς πώς έχετε σχεδιάσει την πορεία σας προς την ολοκλήρωση του έμμετρου αγώνα που επιτελείτε;
Ειλικρινά, δεν έχω κανένα σχέδιο. Θα ήθελα η Ποίηση να παραμείνει έτσι όπως την έχει προορίσει η φύση της. Να είναι απρόβλεπτη, να εκπλήσσει, να συναρπάζει και να συγκλονίζει χωρίς προγραμματισμούς και σχεδιασμούς. Απελευθερωμένη, αποκαλυμμένη να μπορεί να μιλάει καλύτερα και ουσιαστικότερα μέσα από τις αιφνίδιες μάχες, που δίνει, για να εξέλθει το απόκρυφο, το μη ορατό, το άγνωστο.

Στον επέκεινα χρόνο πού νομίζετε ότι θα βρίσκατε το πορτρέτο που η ίδια φιλοτεχνείτε;
Δεν νομίζω ότι θα ασχοληθεί κανένας με το δικό μου πορτρέτο. Μία φωνή στις τόσες θα είναι, που ίσως θα συνεχίσει να συγκινεί μόνο το παιδί μου. Για αυτό και μόνο αξίζει, όσο προλάβω, να γράφω.

Πώς ορίζετε το ποίημα που «αντέχει τον χρόνο»;
Το ποίημα που αντέχει στον χρόνο δεν χρειάζεται να εξηγεί τίποτε. Να ομιλεί μόνο το κουκούτσι. Αλλά να ανοίγει βαθιά την τομή. Για να μπορεί να χυθεί το αίμα, που θα ενωθεί με το αίμα του Αλλου. Το ποίημα που αντέχει στον χρόνο βγάζει κραυγή θεόρατη σαν τα ψηλά βουνά. Διαθέτει Φωνή συντονισμένη με την αυθορμησία της φύσης, ρυθμική, ηχηρή, που αποπειράται να αποκρυπτογραφήσει τον Ανθρωπο, την άπληστη οδύνη του ή τη διαφεύγουσα ελπίδα του, όποτε παραστεί ανάγκη. Αυτό και μόνο το ποίημα θα διασωθεί ανά τους αιώνες.
Γράφει ο Αντώνης Σκιαθάς





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 09:30]  Ο Έλτον Τζον παρουσιάζει στο...
[χθες 19:30]  8 Regional Growth Conference: Το...
[χθες 08:27]  Η ζωή της Σίλβια Κριστέλ, σύντομα...
[χθες 13:00]  Ιάσων Γεωργιάδης: Αγχωτική...
[χθες 09:09]  Μαρία Δουρίδα-Μηταράκη: «Στα...
[χθες 14:46]  Ρ.Κράτσα στην «Π»: Τα Επτάνησα, το...
[χθες 10:09]  Π.Τραυλού: Η μοίρα των γυναικών...
[χθες 16:05]  Γιώργος Μαραζιώτης: Οι εξουσίες...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [07:05:19]