ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Μιχάλης Σιγάλας: «Με ενδιαφέρει το παραμύθι, κι ας μην απευθύνεται σε παιδιά»

Μιχάλης Σιγάλας: «Με ενδιαφέρει το παραμύθι, κι ας μην απευθύνεται σε παιδιά»



Με σπουδές καλών τεχνών και έπειτα ψηφιακών τεχνών και τεχνολογίας στην Αγγλία, εργάζεται ως γραφίστας, σχεδιαστής/κατασκευαστής ιστοσελίδων και εικονογράφος. Επιπλέον. έχει φοιτήσει στη Σχολή Βυζαντινής Αγιογραφίας της Ιεράς Μητρόπολης Πατρών. Με αφορμή το πρώτο του παιδικό βιβλίο «Ο καθρέφτης της Μυγδαλιάς» (εκδ. Πικραμένος) ο Μιχάλης Σιγάλας μιλάει για τη διαμόρφωση του βραβευμένου παραμυθιού του, τον τρόπο που γράφει τις ιστορίες του, τον συνδυασμό ζωγραφικής-υπολογιστών, για τις περιφρονημένες τέχνες.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Πότε ξεκινήσατε να γράφετε και με ποια αφορμή;
Αρχισα κάποια στιγμή, πέντε-έξι χρόνια τώρα, να θέλω να κάνω εικονογράφηση βιβλίου. Επειδή δεν ήθελα την ευθύνη να αναλάβω το βιβλίο κάποιου χωρίς να έχω δοκιμαστεί, αποφάσισα να ξεκινήσω γράφοντας κάτι δικό μου. Τελικά μου καλάρεσε και το συνέχισα.

Τι σας έκανε να γράψετε τον «Καθρέφτη της Μυγδαλιάς», που τιμήθηκε με το Α΄ Βραβείο Παραμυθιού Πανελλήνιας Ενωσης Λογοτεχνών 2018;
Πριν μερικά χρόνια, στην Κάρυστο, όπου είχα πάει για διακοπές, είδα μια ηλικιωμένη γυναίκα να γυρνάει στην πλαγιά του βουνού και να ψάχνει κάτι στο έδαφος. Σκέφτηκα ότι ίσως μάζευε χόρτα για χορτόπιτα. Μου έμεινε η εικόνα και είπα να την κάνω ιστορία. Μετά πρόσθεσα νεράιδες και γίγαντες και έγινε παραμύθι! Τα ονόματα των ηρώων τα «έκλεψα» από ένα τραγούδι του ξενιτεμού που είχε πει η Σοφία Βέμπο («Το κορμί της Μυγδαλιάς»), και που μου φάνηκε ότι είχε κάποιες ομοιότητες με ένα μέρος της πλοκής της ιστορίας μου.
Το βραβείο, αν μη τι άλλο, ήταν μια ένδειξη ότι το παραμύθι μου δεν αφορά μόνο εμένα, οπότε μου έδωσε την ώθηση να προχωρήσω.

Είναι καθαρά ένας ύμνος στην αληθινή, παντοτινή αγάπη. Πιστεύετε ότι υπάρχει τέτοια στις μέρες μας;
Ο αρχικός μου στόχος ήταν να γράψω έναν ύμνο στις χορτόπιτες, όποτε σ' αυτό μάλλον απέτυχα! Δεν πιστεύω πάντως ότι οι θεμελιώδεις αξίες των ανθρώπων αλλάζουν εύκολα. Αν υπήρχε κάποτε αληθινή αγάπη υπάρχει και σήμερα. Απλά μπορεί να εκφράζεται διαφορετικά αλλά και να εξελίσσεται σε κάτι πιο διακριτικό. Οποιοσδήποτε μπορεί, για παράδειγμα, κάποια στιγμή να κάνει ένα ταξίδι για να συναντήσει έναν παλιό φίλο που έχει να τον δει χρόνια. Αυτό είναι ένα δείγμα αληθινής, παντοτινής αγάπης κι ας μην συμπεριλαμβάνει πάθος. Δηλαδή, ακόμα και στην περίπτωση της Μυγδαλιάς, η παντοτινή αγάπη δεν είναι απαραίτητα συνώνυμο του «άσβεστου έρωτα».

Γράφοντας για παιδιά, πού εστιάζετε, τι προσέχετε, τι θέλετε να περάσει μέσα από την ιστορία σας;
Για μένα η ιστορία προηγείται και θέλω να περνάει ό,τι προκύπτει οργανικά. Δεν ξεκινάω δηλαδή να γράψω μια ιστορία για συγκεκριμένο κοινό και με συγκεκριμένο στόχο. Απλά κάποια στιγμή, όπως εξελίσσεται, αν δω ότι το αποτέλεσμα μπορεί να είναι ελκυστικό και σε μικρότερες ηλικίες, κάνω κάποιες προσαρμογές -όπως, ας πούμε, φροντίζω να υπάρχει σαφήνεια, στη γλώσσα, στην πλοκή, στα κίνητρα των χαρακτήρων -ώστε ένα παιδί, όταν δεν έχει εμπειρία στην ανάγνωση περίπλοκων κειμένων, να μπορεί να παρακολουθήσει την ιστορία και να πάρει κάτι από αυτήν. Ανώτερο όριο ηλικίας, πάντως, πιστεύω δεν πρέπει να υπάρχει. Αν το βιβλίο μου δεν είναι αρκετά καλό για τον γονιό, δεν είναι αρκετά καλό ούτε για το παιδί!

Εχετε κάνει, όμως, και την εικονογράφηση του βιβλίου. Πείτε μας γι' αυτή σας την πλευρά.
Ηθελα πάντα να ζωγραφίζω αλλά και να δουλεύω με υπολογιστές. Και οι σπουδές μου άλλωστε αντανακλούν ακριβώς αυτό, από τη μια καλές τέχνες, από την άλλη τεχνολογία. Βρήκα όμως ότι ζωγραφική με υπολογιστή δεν λειτουργεί τόσο καλά -παρόλο που μπορεί να γίνει με πολύ παρόμοιο τρόπο και, σε μεγάλο βαθμό, απαιτεί της ίδιες ικανότητες, τελικά κάτι χάνεται. Ισως έχει να κάνει με τη μοναδικότητα του έργου ζωγραφικής, που δεν μπορεί να υπάρχει σε μία ψηφιακή εικόνα που μπορεί να αναπαραχθεί χωρίς όρια. Η εικονογράφηση όμως είναι φτιαγμένη ακριβώς για να αναπαράγεται. Δεν υπάρχει μία αυθεντική εκδοχή των εικόνων της «Μυγδαλιάς» ας πούμε. Και αν υπάρχει, πάλι δεν είναι αυτή η τελική μορφή τους. Το τελικό έργο είναι το βιβλίο που κρατάτε και είναι τόσο αυθεντικό όσο οποιοδήποτε άλλο.
Εχετε σχεδιάσει τα εξώφυλλα διάφορων βιβλίων, κυρίως των εκδόσεων «Πικραμένος». Πώς εμπνέεστε το ταιριαστό με το περιεχόμενο εξώφυλλο;
Υπάρχουν κάποια βιβλία που «επιβάλλουν» μόνα τους μια εικόνα, ακόμα κι από τον τίτλο μόνο κάποιες φορές. Πάντα, έτσι κι αλλιώς, προσπαθώ να βρω κάτι που να μεταφέρει την ατμόσφαιρα του κειμένου. Το εξώφυλλο άλλωστε δεν δίνει εύκολα πληροφορίες για το τι συμβαίνει στην ιστορία. Αυτό που μπορεί να κάνει καλά, είναι να δώσει μια αίσθηση του πώς θα είναι η εμπειρία της ανάγνωσής της. Ενα μελαγχολικό βιβλίο π.χ. θα πρέπει να έχει ένα μελαγχολικό εξώφυλλο.

Κάνετε, εθελοντικά την αγιογράφηση στο εκκλησάκι του Αγ. Στυλιανού στο Παιδοψυχιατρικό Κέντρο του Καραμανδάνειου υπό την καθοδήγηση του δασκάλου σας Πέτρου Λαμπρινάκου. Τι σας είλκυσε στον χώρο της αγιογραφίας;
Ξεκίνησα θέλοντας να αποκτήσω κάποιες καινούργιες γνώσεις και δεξιότητες στη ζωγραφική. Η πορεία αυτή τελικά μου ανέτρεψε πολλά πράγματα, σχετικά με την τέχνη γενικότερα, που είχα μάθει να τα θεωρώ δεδομένα. Για παράδειγμα, το ότι είναι μια νεκρή τέχνη που δεν εξελίσσεται νομίζω πια ότι είναι άστοχο. Ισχύει για την αγιογραφία ό,τι ισχύει και για οποιαδήποτε τέχνη ανά τον κόσμο που περιφρονείται διότι δεν εντάσσεται στο κύριο ρεύμα της εποχής. Ευτυχώς, υπάρχουν πολλές!

Οντας στον χώρο του βιβλίου, πώς βλέπετε να τον επηρεάζει η πανδημία, που δεν θα μας αφήσει ακόμα ήσυχους;
Είναι, βέβαια, δύσκολα τα πράγματα και για πολλούς λόγους. Αν, για παράδειγμα, δεν υπάρχει ένα «βαρύ» όνομα στο εξώφυλλο ενός βιβλίου χρειάζεται και η παρουσίασή του για να κινηθεί. Αργά ή γρήγορα θα βρούμε κάποιον τρόπο να προσαρμοστούμε. Αυτό που με ανησυχεί είναι πώς θα εκτονωθεί στο τέλος όλη αυτή η πίεση που συσσωρεύεται σε όλους μας.

Εκτός από παιδικές ιστορίες, τι άλλο γράφετε;
Εχω γράψει κάποια διηγήματα που δεν έχουν δημοσιευτεί, και υπάρχουν αρκετά ακόμα στο κεφάλι μου που σπρώχνουν να βγουν έξω. Γενικά, πάντως, βλέπω ότι με ενδιαφέρει όλο και περισσότερο το παραμύθι ως λογοτεχνικό είδος, ακόμα κι αν δεν απευθύνεται σε παιδιά. Η μόνη άλλη ιστορία μου που έχει βγει παραέξω είναι «Το πηγάδι» (http://msigalas.com/print/pigadi) με την οποία πήρα μέρος στην έκθεση «Oresteia Reversed» στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, και που θα έλεγα ότι μάλλον είναι επίσης παραμύθι, αλλά σίγουρα όχι για παιδιά.

Κι επειδή η μαγεία πλανάται στο παραμύθι σας, εσάς τι μπορεί να σας μαγέψει;
Αν η μαγεία είναι κάτι πέρα από τη φύση τότε θα έλεγα η τέχνη. Κάθε τέχνη!


Συνέντευξη στην Κρίστυ Κουνινιώτη



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 21:16]  Πολιτισμός: Τα μέτρα...
[χθες 18:50]  Θέατρο: Η γοητεία της φαρσοκωμωδίας
[χθες 12:03]  Πάτρα: Αφιέρωμα στο ρεμπέτικο από...
[χθες 10:53]  Στην Αγορά με τους «Υποκριτές»
[χθες 11:36]  Κατερίνα Μαλακατέ: «Είμαι πάνω και...
[χθες 10:10]  Κοινο_Τοπία: Συζήτηση για τη...
[χθες 13:07]  Πάτρα: Το καταφύγιο ανοικτό και...
[χθες 12:17]  Κυριακάτικες μεσημεριανές στο...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [05:49:16]