ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Παναγιώτης Περιβολάρης: «Η σιωπή των πολλών αποθρασύνει τον ρατσιστή»

Παναγιώτης Περιβολάρης: «Η σιωπή των πολλών αποθρασύνει τον ρατσιστή»



Δικηγορεί στην Πάτρα μια 20ετία. Οι «Ιστορίες Μεταναστών», που κυκλοφόρησαν πρόσφατα από τις εκδόσεις «Πόλις» είναι το πρώτο του βιβλίο. Ο Παναγιώτης Περιβολάρης μιλάει για τον τρόπο που συγκέντρωσε τις μαρτυρίες, για τον ρατσισμό, θυμάται ιστορίες μεταναστών, σχολιάζει το δεύτερο λοκντάουν.
Σπουδάσατε νομική στο ΑΠΘ. Γράφατε στα νεανικά σας χρόνια;
Ελάχιστα πράγματα και από αυτά τίποτα δεν σώζεται σήμερα. Ντρεπόμουν πολύ για τις δειλές εκείνες απόπειρές μου, τις θεωρούσα άτολμες και άψυχες. Ηταν τόση η ντροπή μου, που θυμάμαι ελάχιστα απ' όσα είχα γράψει εκείνη την εποχή τα δε χειρόγραφα χάθηκαν σε κάποια μετακόμιση και δεν τα αναζήτησα ποτέ. Αρχισα να γράφω με περισσότερη αυτοπεποίθηση αρκετά αργότερα, όταν εργαζόμουν ήδη κάποια χρόνια ως δικηγόρος.

Τι σας οδήγησε στην απόφαση να γράψετε τις «Ιστορίες μεταναστών»;
Κάποια μέρα, έγραψα μια από αυτές τις ιστορίες στον τοίχο μου, στο facebook. Είδα, ότι άρεσε σε πολύ κόσμο, φίλοι μού πρότειναν να γράψω και άλλες και αποφάσισα να συνεχίσω. Και οι επόμενες ιστορίες έτυχαν ιδιαίτερα θερμής αποδοχής. Σύντομα είχα συγκεντρώσει αρκετές και έτσι αποφασίστηκε η έκδοσή τους σε βιβλίο.

Πώς προέκυψαν οι 18 μαρτυρίες και τι απαιτήθηκε εκ μέρους σας για να τις διαμορφώσετε όπως παρουσιάζονται στο βιβλίο σας;
Οι ιστορίες αυτές προέκυψαν από διηγήσεις πελατών μου στο δικηγορικό μου γραφείο. Αρχικά τα πρόσωπα αυτά είχαν έλθει στο δικηγορικό γραφείο μου για να αναλάβω διάφορες υποθέσεις τους. Με τον καιρό και αφού γνωριστήκαμε καλύτερα, κάποιοι από αυτούς μου ανοίχτηκαν και διηγήθηκαν τις ιστορίες τους, τις αγωνίες και τους φόβους τους στη χώρα μας, τον αγώνα τους για ένα καλύτερο αύριο και τα παθήματά τους. Το κακό είναι ότι δεν κατέγραψα όλες αυτές τις ιστορίες σε κάποιο χαρτί και κάποιες δυστυχώς τις έχω ξεχάσει. Ευτυχώς θυμάμαι αρκετές άλλες πολύ ζωηρά. Αυτές αποτελούν το περιεχόμενο του βιβλίου μου.

Κάποιες ιστορίες πάνε τριάντα χρόνια πίσω. Κατά πόσο πιστεύετε ότι έχει αλλάξει η συμπεριφορά μας απέναντι στους μετανάστες έκτοτε;
Υπάρχουν πλέον ευνοϊκές νομοθετικές ρυθμίσεις π.χ. ως προς το θέμα της ιθαγένειας όσων παιδιών μεταναστών έχουν παρακολουθήσει συγκεκριμένο αριθμό τάξεων σε ελληνικό σχολείο στη χώρα μας. Οι νεότερες γενιές, επίσης, έχουν εξοικειωθεί με την παρουσία μεταναστών, διότι σε πολλές περιπτώσεις έχουν συναναστραφεί με παιδιά μεταναστών στο σχολείο ή κάποιο αθλητικό σωματείο ή τον χώρο εργασίας τους ή ακόμα και στις εξόδους τους και έχουν δεθεί μαζί τους. Ωστόσο, ο ρατσισμός παραμένει ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα στη χώρα μας. Η παρουσία στη Βουλή κομμάτων με απροκάλυπτα ρατσιστικό χαρακτήρα π.χ. Ελληνική Λύση, Χρυσή Αυγή έως πολύ πρόσφατα και ΛΑΟΣ. παλαιότερα αποδεικνύουν, ότι για πολύ κόσμο ο μετανάστης και εσχάτως ο πρόσφυγας παραμένουν ανεπιθύμητοι στη χώρα μας. Τα μπλόκα σε δρόμους με αφορμή το προσφυγικό και οι αντιδράσεις έξω από δομές φιλοξενίας προσφύγων επιβεβαιώνουν ότι ο ρατσισμός παραμένει μια ανοικτή πληγή για τη χώρα μας. Καθημερινά, επίσης, προσπερνάμε άλλες εκφάνσεις του ρατσισμού, διότι δεν μας αφορούν προσωπικά ή ως λαό π.χ. κάποια σκαιή συμπεριφορά σε βάρος ενός αλλοδαπού σε μια δημόσια υπηρεσία ή ένα κείμενο γεμάτο ρατσιστικές αναφορές σε κάποιο μέσο. Και αυτό είναι κάτι εξίσου ανησυχητικό.

Από τις μαρτυρίες του βιβλίου σας βλέπουμε τη σημασία του παράγοντα τύχη, κι ίσως αυτό είναι κάτι που επιτείνει την αδικία -άτυχοι στον τόπο τους άτυχοι και εδώ. Πείτε μας γι' αυτό το πολύ ανθρώπινο κομμάτι.
Γεννιόμαστε από τύχη σε ένα συγκεκριμένο τόπο, στον οποίο επικρατούν κάποιες σταθερές συνθήκες διαβίωσης, τέτοιες τουλάχιστον που να δημιουργούν ένα δίχτυ προστασίας και μια σχετικά ασφαλή καθημερινότητα σε πολλούς εξ ημών. Δεν βιώσαμε τη συνολική κατάρρευση του κράτους όσο και αν κατά την τελευταία δεκαετία δοκιμάστηκαν άγρια οι αντοχές μας. Ενας άνθρωπος, όμως, γεννημένος π.χ. στην Αλβανία της δεκαετίας του '70 πέρασε από μια εποχή στερημένη σε μια εποχή, κυρίως στις αρχές του '90, όπου δεν υπήρχε τίποτα απολύτως στη χώρα του. Ακόμα θυμάμαι τη διήγηση ενός Αλβανού δημοσιογράφου, κάποτε εγκατεστημένου στη χώρα μας, ο οποίος είχε γράψει, ότι πήγε στον φούρνο της γειτονιάς του για ψωμί και όχι μόνο δεν υπήρχε ψωμί αλλά δεν υπήρχε καν φούρνος, διότι κάποιοι είχαν αφαιρέσει όλη την εγκατάσταση. Ενας άνθρωπος γεννημένος στο Αφγανιστάν έζησε σε μια χώρα βουτηγμένη σε εμφυλίους πολέμους, αργότερα κατειλημμένη από ισλαμιστές, οι οποίοι είχαν επιβάλει την ακραία νομοθεσία τους, και αργότερα πάλι σε μια χώρα σε εμφύλιο. Αυτοί οι άνθρωποι είχαν την ατυχία να γεννηθούν σε βασανισμένες χώρες και η μετανάστευση και προσφυγιά ήταν πλέον μονόδρομος γι' αυτούς.

Ως λαός της μετανάστευσης οι Ελληνες, θεωρείτε ότι έχουμε ξεχάσει ή διαγράψει το παρελθόν;
Ισχύουν και τα δύο. Κάποιοι Ελληνες θυμούνται πολύ καλά το παρελθόν τους ως μετανάστες και σέβονται το μετανάστη και τον πρόσφυγα στη χώρα μας. Αλλοι, όμως, έχουν ξεχάσει, ότι υπήρξαν οι ίδιοι ή οι πρόγονοί τους μετανάστες ή πρόσφυγες. Το πιστοποιούν οι συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας κατοίκων με μετανάστες προγόνους σε διάφορες περιοχές της χώρας, με αφορμή την παρουσία μεταναστών και προσφύγων στα μέρη τους. Ανθρωποι, που κάποτε οι πρόγονοί τους ήλθαν στην Ελλάδα ως πρόσφυγες από τη Μικρασία και τον Πόντο και αντιμετωπίστηκαν με ανείπωτο ρατσισμό από τους ντόπιους, μοιάζουν να έχουν ξεχάσει αυτό το παρελθόν τους.

Μεταξύ άλλων, αναφέρεστε και στη Μαρία Κχ. από το Κίεβο που φρόντισε και τις δυο γιαγιάδες σας. Πώς τη θυμάστε;
Σαν ένα υπέροχο άνθρωπο, που στάθηκε κοντά στις γιαγιάδες μου, τις φρόντισε σα να ήταν δικοί της άνθρωποι και έκτοτε αποτελεί μέλος της οικογενείας μας! Και πάλι οι λέξεις είναι φτωχές για να περιγράψω πόσο υπέροχος άνθρωπος ήταν.

«Αν κάποιοι σήκωναν το ανάστημά τους απέναντι στον ρατσισμό, η Ελλάδα θα ήταν μια πολύ καλύτερη χώρα». Η τελευταία φράση της ιστορίας του Φώτη-Φεστίμ Ν. από την Αλβανία, που κλείνει και το βιβλίο. Σχόλιό σας;
Η φράση αυτή περικλείει μια μεγάλη αλήθεια. Ο ρατσισμός θέριεψε και υπάρχει ακόμα στη χώρα μας όχι μόνο διότι κάποιοι τον καλλιεργούν αλλά και επειδή πολλοί περισσότεροι αδιαφορούν γι' αυτόν ή θεωρούν απολύτως φυσιολογικό κάποιοι να μισούν τους ξένους ή να πιστεύουν ότι οι ξένοι δεν έχουν καμία θέση στην Ελλάδα. Η σιωπή των πολλών αποθρασύνει τον ρατσιστή. Οι δικαιολογίες υπέρ του ρατσιστή και σε βάρος των μεταναστών είναι η αιτία, που ο ρατσισμός ριζώνει στην ελληνική κοινωνία.

Πανδημία-δεύτερο λοκντάουν. Τι σας προβληματίζει, τι σας φοβίζει, πώς βλέπετε τον προσεχή χειμώνα -και δη στην Πάτρα;
Με προβληματίζει, ότι είχαμε ως χώρα την ευκαιρία να αποφύγουμε αυτό το δεύτερο λοκντάουν αλλά τελικώς έγιναν πάμπολλες λάθος κινήσεις και οδηγηθήκαμε σε αυτό το αναπόφευκτο μέτρο. Με φοβίζει, ότι ακόμα και σήμερα πολύς κόσμος εξακολουθεί και λειτουργεί σα να μην έχουμε πανδημία και αυτός δεν πρόκειται να ασθενήσει ποτέ, λες και οι αναφορές για νεότατους διασωληνωμένους ανθρώπους προέρχονται από κάποιο μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας και δεν έχουν γίνει κομμάτι της πραγματικότητας. Λαμβανομένων υπόψη αυτών των δεδομένων, ο προσεχής χειμώνας θα με βρει κλεισμένο για αρκετές ώρες στο γραφείο μου να παλεύω να τακτοποιήσω τις εκκρεμότητές μου τηρώντας κάθε δυνατό μέσο προστασίας και μετά κατευθείαν στο σπίτι μου.






Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[16:50]  Ο Μητροπολίτης Ιερώνυμος στην πρώτη του...
[16:20]  Δυτική Αχαΐα: Νέα υπόθεση απάτης - Πως...
[15:50]  Αγιος Ανδρέας: Ενας διεθνής άγιος
[15:35]  Αλεξοπούλου: Ο Άγιος Ανδρέας βρίσκεται...
[15:20]  Αχαΐα: Τι αναφέρει η Ενωση Αστυνομικών...
[15:05]  Αιγιάλεια: Υπό συζήτηση... Σχολή...
[14:50]  Δυτική Αχαΐα: «Θέλουμε πιο καλό σήμα...
[14:20]  Εμβόλιο διά ροπάλου ή κατά βούληση;...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [19:02:33]