ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ΡΙΖΟΓΙΑΝΝΗ ΜΑΡΙΝΑ


Και τώρα τι θα κάνουμε;



Το ερώτημα κυριάρχησε σε πολλά σπίτια το μεσημέρι της Παρασκευής. Ημέρα λήξης του σχολικού έτους. Οι γονείς βρίσκονται πλέον αντιμέτωποι με το πρόβλημα της φύλαξης των παιδιών τους τις ώρες που θα απουσιάζουν στις εργασίες τους.
Το ερώτημα δεν είναι απλό, καθώς η απάντησή του δεν είναι εύκολη. Αφού ξεκαθαρίσουμε τη βολική -για πολλούς- παρερμηνεία σχετικά με τον ρόλο του σχολείου, ο οποίος προφανώς απέχει τα μάλα από αυτόν της απλής φύλαξης, θα πρέπει να προσεγγίσουμε το θέμα στην πραγματική του διάσταση.
Για μία οικογένεια στην οποία και οι δύο γονείς εργάζονται, τα παιδιά είναι ανήλικα και στο περιβάλλον δεν υπάρχουν παππούδες ή η οικονομική δυνατότητα πρόσληψης μιας βοηθού, το πρόβλημα είναι πολύ μεγάλο. Σ' ένα οργανωμένο κράτος το οποίο λειτουργεί ως δίκτυ προστασίας της οικογένειας, σίγουρα έχει προβλεφθεί αυτή η ανάγκη και έχουν δρομολογηθεί λύσεις. Τα σχολεία κλείνουν και οι γονείς γνωρίζουν πού θα απασχοληθούν, και μάλιστα δημιουργικά, τα παιδιά τους, ώστε και οι ίδιοι να μπορούν ανεμπόδιστα να συνεχίζουν την επαγγελματική τους δραστηριότητα και η ζωή τους να ακολουθεί τους κανονικούς ρυθμούς της.
Ζώντας όμως σ' ένα μη κανονικό κράτος, όπως αυτή τη στιγμή είναι η Ελλάδα, όπου η οικογένεια όχι μόνον δεν διευκολύνεται αλλά καλείται συνεχώς να λύνει γρίφους και να αντιμετωπίζει τα εμπόδια που υψώνονται μπροστά της, με το κλείσιμο των σχολείων δημιουργείται ένα σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα. Η ανυπαρξία δομών φύλαξης και απασχόλησης των παιδιών κατά τον χρόνο εργασίας των γονιών αποτελεί πονοκέφαλο για την ελληνική οικογένεια.
Και ως πονοκέφαλος, και μάλιστα ισχυρότατος, έχει πολλές παρενέργειες. Καταρχάς αρχίζει η μουρμούρα για τον δάσκαλο που κλείνει το σχολείο κι έχει δύο μήνες διακοπές. Χρόνος απαραίτητος για την αποσυμπίεση και την ξεκούρασή του ώστε να μπορεί να είναι αποτελεσματικός στην εργασία του με τους μαθητές που είναι οι αυριανοί άρχοντες και πολίτες του τόπου μας. Αλλά αυτό δεν αναγνωρίζεται από τους γονείς, ως ανάγκη, όταν έχουν αναπάντητο το παραπάνω ερώτημα. Επομένως ο εκπαιδευτικός γίνεται ο αποδιοπομπαίος τράγος. Κακώς δεν μένει στο σχολείο Ιούλιο και Αύγουστο με τις απαγορευτικές θερμοκρασίες και τους ξεσηκωμένους ήδη από τον Μάιο μαθητές για να έχει ο γονιός το κεφάλι του ήσυχο.
Η οικογενειακή ηρεμία ταράσσεται και στα παιδιά δημιουργείται η αίσθηση ότι αποτελούν πρόβλημα για τους γονείς τους. Η προστασία της οικογένειας και του παιδιού αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση του κράτους. Λαμβάνοντας ως δεδομένο ότι η οικογένεια είναι ο πυρήνας του κοινωνικού συνόλου, το κράτος οφείλει να διασφαλίσει αυτή την κοινωνική συνοχή.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [04:14:47]