ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ΜΑΓΝΗΣ


Ακου τη μουσική σου



Ο καιρός είναι φαρσέρ. Ξεκινάμε τη μέρα μας με ένα γκρι σύννεφο που μας κάνει παρέα στον δρόμο μέχρι το γραφείο και τα λέμε οι δυο μας. Το καλό με τα σύννεφα είναι ότι δεν σε αποκρούουν κι έτσι μπορείς να έχεις πάντα δίκιο. Αλλά καθώς μερικές φορές έρχονται σε παράταιρες στιγμές, 25 Ιουνίου, αυτές οι απρόσμενες εμφανίσεις παίρνουν τη διάσταση μιας τομής στον χρόνο. Σου αφυπνίζουν τη νοσταλγία. Η νοσταλγία, πάλι, έχει μια άλλη ιδιότητα: Αναπολείς μόνο τα ευχάριστα και τα γλυκά των καταστάσεων, αλλά ακόμα και οι πικρίες αναβιώνουν σαν κομμάτια μιας πολύτιμης και μοναδικής περιουσίας ζωής. Είμαστε και τα δάκρυά μας, όχι μόνο τα γέλια μας. Το κακό με τη νοσταλγία είναι ότι απλά βλέπεις το φιλμ και δεν μπορείς να διορθώσεις τίποτα. Αλλά και να μπορούσες, θα το έκανες; Αν επρόκειτο να το κάνεις, γιατί δεν διορθώνεις τις καταστάσεις του ενεστώτος χρόνου, τουλάχιστον στο μέτρο που είναι στο χέρι σου;
Πήγε 25 Ιουνίου. Κάθε μέρα στο γραφείο αναφωνούμε το ίδιο ακριβώς, με μόνο τον αριθμό να διαφέρει. Πήγε Μάιος. Βγήκε ο Μάιος. Πήγε Ιούνιος. Βγήκε κι αυτός. Κλείνουμε το πρώτο εξάμηνο του 2020. Δεν περιμέναμε όσα συνέβησαν σ' αυτό. Απολύτως τίποτα δεν περιμέναμε. Ακόμα και όσα προκαλέσαμε, δεν περιμέναμε ότι θα τα προκαλούσαμε. Ποιός είναι άραγε ο κυρίαρχος των εξελίξεων; Κάθε πρωί προσπαθούμε να συγυρίσουμε το χάος εντός μας, να το υποτάξουμε σε κανόνες, γιατί εάν αυτό δεν γίνει έχουμε τον φόβο ή την ψευδαίσθηση μιας καταστροφής. Ποιός βάζει τους κανόνες; Αυτό είναι το δύσκολο ερώτημα της 25ης Ιουνίου, το ερώτημα στο οποίο το σύννεφο δεν απαντά και αυτή του η σιωπή είναι η απάντηση. Οι κανόνες είναι μια επινόηση, ένα σκηνικό στην παράσταση, μια αναγκαία απάτη. Τα σύννεφα της νεφελοκοκκυγίας μας.
Ο χρόνος πάντα έτρεχε. Μικροί όντας ανυπόμονοι αλλά και γκρινιάρηδες απέναντι στις υποχρεώσεις, θεωρούσαμε ότι ο χρόνος ήταν αργόσυρτος και βασανιστικός. Μιλάμε για την παιδική μας ηλικία μυθοποιητικά, ενώ δεν ήταν παρά μια δεκαετία της ζωής μας. Στην ώριμη περίοδο, οι ημέρες και οι εβδομάδες κυλούν σαν ποτάμι. Αυτό που συμβαίνει ενώ το νερό σε παρασύρει, σε στριφογυρίζει, σε πνίγει, σε χτυπάει στα βράχια και σε βγάζει στον αφρό για ανάσες, είναι η ζωή σου. Δεν έχει νόημα να τη ζεις εάν δεν μπορείς να της δώσεις εσύ ένα νόημα. Συνεχίζεις σιωπώντας: Δεν έχει άλλες κουβέντες με νέφη συνοδευτικά. Αλλά προσπαθείς να ακούς μέσα σου τη μουσική του εαυτού σου, όσων έζησες, των ανθρώπων που περικλείεις, των ιστοριών που έφτιαξες ή που σε έπιασαν με τη θηλιά όπως ο καουμπόι το μοσχάρι, καθώς περνούσες τυχαία, κάποια στιγμή, από ένα σημείο.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [12:18:23]