ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ΜΑΓΝΗΣ


Μπράβο, μπράβο



Είναι η τελευταία φορά που ρωτάνε για σένα. Πώς έγραψε; Αλήθεια; Μπράβο. Μπαίνει εκεί που θέλει; Μπράβο. Και πού θέλει; Μπράβο. Εμ; Από τον πατέρα του το πήρε. Εντάξει, και από τη μητέρα του, αλλά ο πατέρας του είναι που.... Α, εντάξει, και ο θείος του. Της τάδε πώς έγραψε; Δεν έγραψε; Ε, δεν χάλασε ο κόσμος. Χάθηκε μια μάχη, όχι ο πόλεμος. Να της πείτε ότι οι εξετάσεις είναι ένα στάδιο της ζωής, αλλά όχι το πιο κρίσιμο. Η ζωή τώρα είναι που αρχίζει. Θα τα θυμάται όλα αυτά και θα γελάει. Εντάξει, τώρα κλαίει, αλλά μετά από είκοσι χρόνια ξέρεις τι γέλια θα κάνει;
Οταν δίνεις εξετάσεις, δίνεις εξετάσεις. Οταν μπαίνει ο καθηγητής που ανακοινώνει τα θέματα, δεν είναι ο καθηγητής, δεν είναι τα θέματα, είναι ένας ολόκληρος κόσμος στον οποίο έχεις να δώσεις αποφασιστικό λογαριασμό. Θα περάσουν 4 τρίωρα στα οποία κρίνεται η αξία σου, η διάνοιά σου, η επιτηδειότητά σου, η στόφα σου, ο χαρακτήρας σου, τα γονίδιά σου, τα ταλέντα σου, ο θρίαμβός σου πάνω στις επιθυμίες, τις ορμές, τους πειρασμούς, την αναβλητικότητά σου. Κρίνεται η ωριμότητά σου. Τα θέματα είναι η τούρτα στο τραπέζι. Θα ακουστεί το τραγούδι ''Να Ενας Σοφός'', και πρέπει να είσαι εσύ αυτός, και πάντως, ακόμα και αν δεν είσαι ο πιο σοφός, είσαι στην κατηγορία των σοφών, που τα κεριά τους φωτίζουν το πρόσωπο και εκείνοι αστράφτουν και παίρνουν προσοχή, χειροκρότημα, τον θαυμασμό των μικρών, την έγκριση των μεγάλων, την ικανοποίηση των γονέων, την αποδοχή των λοιπών συγγενών και των φίλων τους, των εκπαιδευτικών, των φροντιστών, των συμμαθητών, των δημοσιογράφων, των γειτόνων, ακόμα και των απλών περαστικών. Ακόμα και αν οι τελευταίοι δεν έχουν ιδέα ποιός είσαι και τι πέτυχες, το γράφει ο ουρανός, σε ένα αστέρι, που σε ακολουθεί, σαν το άστρο της Βηθλεέμ. Μάγοι, απλώστε τα δώρα σας. Είναι το τελευταίο κερί της τούρτας, εκείνο που νομίζεις ότι δεν σβήσει ποτέ, μέχρι που θα έρθει ένα πρωί χωρίς φλόγα και ανάμνηση τούρτας και θα είσαι ένας απλός φοιτητής, ανάμεσα σε φοιτητές, σε μια σχολή από τις διάφορες σχολές και θα έχεις μπροστά σου στοίβες από βιβλία, εργαστήρια, υποχρεώσεις και ένα σωρό αναγκαστικές επιπολαιότητες στις οποίες θα σε σπρώξει η ηλικία.
Αλλά πλέον δεν θα ρωτάνε για σένα. Παρά μόνο από τυπικότητα και επειδή οι μεγάλοι ζουν τη ζωή των παιδιών. Στο χέρι σου είναι να πάψει αυτό να έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία, στο χέρι σου είναι να λείπεις, αν και παρών. Η τελευταία φορά είναι οι μέρες των εξετάσεων και των αποτελεσμάτων, και των συγχαρητηρίων ή μιας συγκατάβασης στην αποτυχία που σε εξοργίζει περισσότερο από την αποδοκιμασία και από αυτή την ίδια την αποτυχία, γιατί είναι απόδειξη ότι βρίσκεσαι στην περιοχή όχι των σοφών, αλλά των αξιολύπητων. Αλλά μόλις η πόρτα κλείσει και αφήσει απέξω όλα αυτά, θα είσαι πλέον εσύ και η ζωή σου. Οι επιλογές σου, οι κουταμάρες σου, οι επόμενες μικρές νίκες, πτυχία και μεταπτυχιακά, αγωνίες, ανασφάλειες, τα πρώτα σου λίγα ή περισσότερα λεφτά. Είναι η εποχή που θα γνωρίσεις ανθρώπους και ανθρώπους και ανθρώπους. Αλλοι θα χαθούν σαν την άμμο, θα τους θυμάσαι άλλους με αγάπη και άλλους σαν κόκκο, και άλλοι θα παίξουν τον κυρίως ρόλο στο μέλλον σου. Θα αρχίσεις να κτίζεις εαυτό, θα αρχίσεις να κάνεις λάθη που πραγματικά θα έχουν σημασία. Θα οριστικοποιηθεί η φάτσα σου επιτέλους. Και δεν θα ρωτούν για σένα, κανείς, δεν θα έχει και μεγάλη σημασία ποιός είσαι και τι γίνεσαι, πως νιώθεις, τι προτιμάς, τι σε πληγώνει, τι αγαπάς, τι θέλεις, τι αναζητάς. Θα έχεις εισαχθεί χωρίς εξετάσεις στη σχολή της ασημάντου ελευθερίας, όπου θα διδάσκεσαι συνεχώς, θα μάχεσαι αδιαλείπτως, θα ονειρεύεσαι άλλες σφαίρες αενάως, θα τέρπεσαι περιστασιακά, θα αγχώνεσαι εκ συστήματος, θα υπολείπεσαι ισοβίως, μέχρι να φθάσεις στη μεγάλη στιγμή της αποφοίτησης, που είναι η ώρα της συμφιλίωσης με τον εαυτό σου και με τον κόσμο.
Θα αναλογιστείς τότε πότε ήταν η τελευταία φορά που ρωτούσαν για σένα και θα ανακαλύψεις χαμογελώντας πως ούτε η ερώτηση ούτε η απάντηση είχαν και πολύ μεγάλη σημασία. Οπως και όλα τα υπόλοιπα. Το κατάλαβες αργά, αλλά αν το είχες καταλάβει πιο έγκαιρα, θα είχες σωριαστεί στην αυλή σαν το γέρικο σκυλί στα 17 σου και δεν θα έκανες ρούπι για μισό αιώνα. Το κατάλαβες μόνο όταν έπρεπε. Μπράβο, μπράβο.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [12:13:23]