ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Θέατρο: Η άνοδος και η πτώση ενός υπερόπτη

Θέατρο: Η άνοδος και η πτώση ενός υπερόπτη



Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΚΟΚΚΟΤΑ
«Εγώ μόνος παίζω πολλά πρόσωπα. Ούτε ένα από τα πολλά είναι ευχαριστημένο. Καμιά φορά γίνομαι βασιλιάς, μα η προδοσία με κάνει να ποθώ τη ζωή του ζητιάνου. Γίνομαι ζητιάνος, μα η ανυπόφορη στέρηση με πείθει πως είναι πιο καλά να 'μαι βασιλιάς. Ομως ό,τι κι αν είμαι, μήτε εγώ, μήτε κανένας άνθρωπος δεν είναι ευχαριστημένος με τίποτα».
Τραγική ομολογία του ανθρώπινου αδιεξόδου και του ευμετάβολου της ανθρώπινης μοίρας από το βασιλιά Ριχάρδο Β΄ στο ομώνυμο ιστορικό δράμα (1595-1596) του Σαίξπηρ, στο οποίο ο ελισαβετιανός βάρδος - μετά τον Ερρίκο ΣΤ΄ και τον Ριχάρδο Γ΄ - επανέρχεται με ένταση στο διαχρονικό και κυρίαρχο στη δραματουργία του θέμα της εξουσίας και της έκπτωσης από αυτή, όταν ασκείται με έπαρση, που τυφλώνει και αλαζονεία, που συσκοτίζει το νου.
Με επίκεντρο την αινιγματική μορφή του Ριχάρδου, που οικοδόμησε την κυριαρχία του σε σαθρά θεμέλια, ο Σαίξπηρ συνθέτει ένα τραγικό οδοιπορικό της ανθρώπινης ύπαρξης από το ζενίθ της δύναμης και της επιβολής στο ναδίρ της απαξίωσης και της απόλυτης απογύμνωσης. Από την άνοδο στα υπέρτατα μεγαλεία στην πτώση του εξοστρακισμού της ανυποληψίας και της μόνωσης.
Η τελική συντριβή του Ριχάρδου παρουσιάζεται ως αναπόδραστη κατάληξη του περιβάλλοντος, στο οποίο μεγάλωσε και αποδίδεται σε μια πλειάδα από αρνητικές ποιότητες, με τις οποίες ήταν περιβεβλημένος από τη φύση του. Με διογκωμένο το Εγώ του ως τους ουρανούς, υπερόπτης, αμετροεπής και αιθεροβάμων, παραδομένος στη ματαιοδοξία, τη μισαλλοδοξία και την εξουσιολαγνεία, ηγέτης με χειραγωγική συμπεριφορά απέναντι σε όλους και σε όλα, μεγαλώνει σ' έναν περίγυρο ευτελούς κολακείας, δουλοπρεπούς υποτέλειας και συγκαλυμμένου καιροσκοπισμού.
Λιβανιστές και δολοπλόκοι, ιδιοτελείς και υποχθόνιοι άνθρωποι δίπλα του, υπονομεύουν τον ίδιο, ροκανίζουν την εξουσία του και προετοιμάζουν σε συνδυασμό με τις προσωπικές του αδυναμίες μιαν ανερμάτιστη, ολισθηρή και ανεξέλεγκτη πορεία προς μια βίαιη αποκαθήλωση και μια άφευκτη πτώση. Σ' αυτήν ακριβώς την ύστατη στιγμή, που όλα φαίνονται χαμένα, ο Σαίξπηρ κορυφώνει το δράμα του, αποκαλύπτοντας την ανθρώπινη και συνθετική μεγαλοσύνη του. Συγκινημένος από την θνησιγένεια της επίγειας δύναμης, κινεί τον ήρωά του στην κατακλείδα του έργου του - όπως θα κάνει μεταγενέστερα και με τον Ληρ - να ανασύρει από τα έγκατα της τιμωρίας και του θανάτου όπου έφθασε, την συναίσθηση της θνητής του φύσης. Με ποιον τρόπο, άραγε, θα μπορούσε να αναδειχθεί καλύτερα η επίγνωση της ανθρώπινης κατάστασης;
Η Marlene Kaminsky μεταποίησε το πολυπρόσωπο σαιξπηρικό δράμα, συμπυκνώνοντάς το σε δύο πρόσωπα και το σκηνοθέτησε επιλέγοντας ευφυώς να το αναγνώσει από το τέλος προς την αρχή. Η αναδρομική σκηνοθετική εκφώνηση προσέδωσε στην παράσταση έναν δυνατό και συγκινησιακά φορτισμένο σημείο εκκίνησης και άνοιξε το δρόμο σε μια ενδιαφέρουσα και εις βάθος ψυχογραφική προσέγγιση του κεντρικού ήρωα υπαρξιακών αναζητήσεων -προκειμένου να αναδειχθεί το ανθρώπινο αδιέξοδο- και μεταφυσικών λυρικών αποχρώσεων.
Στην αναμέτρησή του με τον Ριχάρδο, έναν απαιτητικό ρόλο της παγκόσμιας δραματουργίας, έναν ρόλο που παίζει στα όρια, ο Τάσος Νούσιας, ηθοποιός με στέρεη σκηνική παρουσία και επιβλητικό μέταλλο φωνής, επεχείρησε μια ολιστική ερμηνεία (λεκτική, σωματική, διανοητική, ψυχική). Με έμφαση στην κινησιολογία και με εσωτερική ροή στην απόδοση του τραγικού ήρωα, κατάφερε να παρακολουθήσει τις ψυχικές μεταπτώσεις του και να αναδείξει τις κορυφώσεις του σαιξπηρικού λόγου, έτσι ώστε η εμβληματική φράση «Πέτα ψυχή μου» στο φινάλε να μην σηματοδοτεί μόνο την κάθαρση αλλά και να καθίσταται συμβολικά συνώνυμη της ερμηνευτικής του δύναμης, που απογείωσε τον ρόλο.
Στο τελικό σκηνικό αποτέλεσμα συνεισέφεραν σημαντικά ο Αλέξανδρος Φιλιππόπουλος στον ρόλο του Δούκα Γκαντ, του Μπόλινμπροκ και του υπηρέτη, το πολυμορφικό, διαρκώς μεταλλασσόμενο και γι' αυτό λειτουργικό σκηνικό με την υπογραφή της σκηνοθέτιδος - διεγερτικό της παρουσίας των θεατών -η προσιδιάζουσα στο παραστασιακό κλίμα μουσική του Constantine αλλά και οι υποβλητικοί φωτισμοί της Σεσίλιας Τσελεπίδη.
Μια ενδιαφέρουσα θεατρική εμπειρία, μετάκληση του θεάτρου Άλφα / Ιδέα.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 22:09]  Ο Στ. Ξενάκης έρχεται τη Δευτέρα...
[χθες 10:15]  Πάτρα: Ερωτας και ποίηση μελωδικά...
[χθες 13:09]  Σιμόπουλος: Στην τροχιά της...
[χθες 12:46]  Πάτρα: Παραστάσεις σήμερα και...
[χθες 11:30]  Πάτρα: Ομιλία της Ασπασίας...
[χθες 14:15]  Πάτρα: Το αριστούργημα του...
[χθες 11:16]  Πάτρα: Κάλεσμα σε κεραμιστές και...
[χθες 11:14]  Πάτρα: Αφιέρωμα στο Πολυτεχνείο το...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [06:43:18]