ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ΜΑΓΝΗΣ


Ο κλαίων κλόουν



ΤΟ ΝΕΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ. Ιανουάριος, 13. Τρέχει ένα δάκρυ τις τελευταίες ημέρες. Φίλοι του καρναβαλιού μεταμφιέστηκαν ψηφιακά σε δακρυσμένο κλόουν αποτυπώνοντας έτσι στο προφίλ τους στα σόσιαλ μίντια τη λύπη τους για το καρναβάλι που δεν θα γίνει.
Οπως στο παραμύθι κάποια στιγμή πρέπει ο λαός να παραδεχθεί ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός, έτσι και τώρα θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι ο βασιλιάς δεν θα ντυθεί. Δεν είναι ακριβώς το ίδιο. Κάποιος που δεν ντύνεται δεν μένει απαραιτήτως γυμνός. Φοράει ρούχα, αλλά δεν είναι ντυμένος. Καταλαβαίνετε τη διαφορά: Μπαίνεις σε έναν χορό και καταλαβαίνεις τους ντυμένους σε σχέση με τους μη ντυμένους, που δεν είναι γυμνοί, αλλά είναι άντυτοι, αυτή είναι η λέξη που δεν θα την ακούσεις σε άλλη πόλη εύκολα με αυτή την έννοια. Ποιό είναι το ρούχο που σε «ντύνει»; Δεν είναι το ρούχο, φυσικά. Είναι η πρόθεση για μετακίνηση από τον συμβατικό άξονά σου. Οσο περισσότερο έχεις μετακινηθεί, τόσο αποτελεσματικότερα έχεις «ντυθεί».
Παράγραφος περιττή, αφού, είπαμε, καρναβάλι δεν θα γίνει, πέρα από κάποιες δραστηριότητες που θα αποτελούν προσομοίωση καρναβαλιού ή θα έχουν συμβολικό χαρακτήρα. Μας περιορίζει ο νόμος. Είναι η πρακτική δυσκολία των κλειστών κέντρων διασκέδασης. Δεν παραβλέπουμε άλλωστε τον κίνδυνο της πανδημίας: Είναι άλλο πράγμα να θέλεις να βγάλεις γλώσσα στη μαύρη πλευρά της ζωής, κάτι που ταυτίζει τον μασκαρά του καρναβαλιού με τον παλιάτσο του τσίρκου, και είναι άλλο να ασεβείς απέναντι στην αγωνία ανθρώπων που μάχονται με το ιό, χειροτερεύεις τα πράγματα κιόλας. Η ζωή είναι μια αντίφαση: Κανείς δεν είπε, δεν θα υποδεχθούμε το Μιλένιουμ γιατί είναι άνθρωποι στα νοσοκομεία. Αλλά δεν είναι το ίδιο εάν ένα καρναβαλένιουμ σταθεί αιτία να πολλαπλασιάσεις ασθενείς ή και θανάτους.
Είναι βέβαια γεγονός ότι σε καμιά δεκαριά μέρες θα βγει ντελάλης και θα γίνει τελετή έναρξης. Θα βγουν μάλιστα δύο ντελάληδες, θα τα κάνουμε δικέφαλο το σύστημα, ο ένας θα κοιτάει προς την ανατολή, ο ανατολικός ντελάλης, και ο άλλος προς την δύση (ο δυτικός, αν δεν το καταλάβατε). Αυτό που κάνει η δημοτική αρχή, δηλαδή: Μαθαίνουμε ότι ένα κομμάτι της έναρξης θα γίνει από το δημοτικό θέατρο «Απόλλων», το δυτικό καρναβάλι, και ένα άλλο από παραδοσιακό στέκι της Αγίας Αικατερίνης, το νοτιοανατολικό. Είναι γεγονός ότι το στέκι αυτό σχετίζεται με έναν δυναμικό πυρήνα του καρναβαλιού, αλλά μας μυρίζεται ότι το ζητούμενο είναι άλλο: Σαν να ζούμε σε μια ελληνική ταινία όπου το παλικάρι, ο Νίκος Ξανθόπουλος, όσο και αν ανεβαίνει κοινωνικά δεν ξεστρατίζει από τη ρίζα του και δεν ξεχνάει την καταγωγή του. Η διαφορά βέβαια είναι ότι το καρναβάλι δεν κατάγεται από την Αγία Αικατερίνη, ουδέ τη συνοικία, ουδέ και την αγία, φυσικά. Και από πού κατάγεται; Για να το βρεις αυτό, πρέπει να ακολουθήσεις το δάκρυ του κλόουν και να πάρεις τη διαδρομή ανάποδα. Από πού αναβλύζει το δάκρυ αυτό;
Το καρναβάλι βγαίνει από την ψυχή της πόλης. Καθένας μας είναι ένα καρναβάλι ατομικό (ορισμένοι μάλιστα κατά κυριολεξία), αλλά και τμήμα μιας συλλογικής κοινότητας. Οι έννοιες αυτές, πρόσωπο και κοινότητα, περιέχουν ενεστώτα χρόνο και παρελθόν, προσωπικούς και κοινούς κώδικες, σημειολογία, γλώσσα, μουσική, κίνηση, ανάμνηση, εμπειρία. Είναι η εισαγωγική στροφή του πνευστού στο Βάλε Το Ντόμινο, εκείνο το φιιιιβββι, που βάζει μπροστά τη μίζα και το τρένο ξεκινάει μαζί με τα βαγόνια του, περίπου αυτό που μια παρέα παρέστησε κάποτε με τις μακριές ανθρωποσαρανταποδαρούσες: Και σύνολο, και άτομο, αναπόσπαστοι, αδιάρρηκτοι, σε μια πορεία κοινή, καθένας ένας κόσμος μέσα στον κόσμο.
Η ψυχή του κλόουν δεν έχει γεωγραφικό προσδιορισμό. Δεν έχει στενή διεύθυνση. Κατοικεί εκεί που διαμένει η συνείδηση της πόλης. Στην πολιτεία αυτή δεν υπάρχει αποκλεισμός, είναι όλοι δεκτοί, υπό τον όρο να είναι ντυμένοι με το ρούχο που λέγαμε. Και να σου τώρα η δημοτική αρχή, που επιμένει να καταλαβαίνει ως καρναβάλι κάτι άλλο από ό,τι η πόλη. Νομίζει ότι ο «Απόλλων» είναι το σύμβολο της αστικής Πάτρας, ενώ ισχύει κάτι διαφορετικό: Ο «Απόλλων» είναι το σύμβολο της παρωδίας της πόλης για τον παλιό αστικό εαυτό της. Ο καρναβαλικός «Απόλλων» είναι η ανεστραμμένη φιγούρα του άρχοντα, όπως ο καρνάβαλος, ανεστραμμένος ρήγας, και ο κλόουν, ανεστραμμένος βαλές, στην υπηρεσία του βασιλιά, ανεμοδαρμένη ψυχή και μπούλα, που τον παίρνει ο αέρας που φυσάει του Αγίου Αντωνίου.
Η δημοτική αρχή ετοιμάζει τους χαιρετισμούς της, οι ντελάληδες προβάρουν τα Ακούσατε Ακούσατε, ο κλόουν φοράει το καλό του, τρυφερό, αστραφτερό δάκρυ. Είναι κι αυτό ένα καρναβάλι, είναι ένα κομματάκι κονφετί. Δεν μπορεί. Κάποια στολή θα φορεθεί στο τέλος. Δεν μπορεί, θα συναντηθούμε σε έναν πεζόδρομο. Δεν μπορεί, το φιιιββιιι θα ακουστεί. Δεν μπορεί, ο βασιλιάς θα ντυθεί, και σσσσσσστ, κάπου θα τον πετύχουμε στην πόλη. Και θα βαλθούμε να τρέχουμε, όπου φύγει φύγει από τον κόβιντ, όπου φύγει φύγει προς τη δύση, όπου φύγει φύγει να φρενάρουμε τον ήλιο σε ένα ατέλειωτο πορφυρό, βασιλικό, πατρινό ηλιοβασίλεμα, ντυμένο με τη φωτιά του άρματος του καρναβάλου. Φιιιβιιι.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [18:12:51]