ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Παπανδρέου Σωτήρης


Η στρατιωτική θητεία



Η διεθνής έννομη τάξη και το πολιτικό της σύστημα, στέκεται αμήχανη πλέον μπροστά στον ανεξέλεγκτο ταραχοποιό της νοτιοανατολικής μεσογείου, ο οποίος ξεκάθαρα έχει διαβεί τον Ρουβίκωνα και μας το φωνάζει.
Αυτή τη στιγμή, δεν έχει μεγάλη σημασία, να δούμε σε ποιους επιμερίζονται διαχρονικά οι ευθύνες, για το πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο. Ποιος δηλαδή και με ποιες ενέργειες εξέθρεψε το θηρίο, που έφτασε στο σημείο να απειλεί με τους μεγαλοϊδεατισμούς του, όλη την γειτονιά της Μεσογείου.
Δεν είναι της στιγμής, ίσως, να δούμε και τις δικές μας ευθύνες, γιατί αποκοιμηθήκαμε ως κράτος όλα αυτά τα χρόνια, αφήνοντας σχεδόν στην τύχη, την άμυνα της πατρίδας μας και πολλά εθνικά ζητήματα στον αυτόματο πιλότο, γιατί δεν είχαμε το θάρρος να τα λύσουμε.
Σημασία έχει, τι ενέργειες κάνουμε τώρα και τι πρωτοβουλίες αναλαμβάνουμε σε επίπεδο πολιτικής, διπλωματίας και άμυνας, για να μπει ένας φραγμός στις ορέξεις και στους νέο-οθωμανικούς μεγαλοϊδεατισμούς της Τουρκίας, που απειλούν ευθέως την ασφάλεια της χώρας μας και της ευρύτερης περιοχής.
Και ένα από τα ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε άμεσα, είναι το θέμα της στρατιωτικής θητείας. Γιατί μπροστά στην κλιμακούμενη τουρκική επιθετικότητα, τα δεδομένα δεν είναι καλά. Υστερούμε πολύ αριθμητικά.
Βλέπετε, «φροντίσαμε» κι εμείς για να γίνει αυτό. Μέσα από μια σειρά νομοθετικών ρυθμίσεων, ίσως και λόγω των ασφυκτικών οικονομικών περιορισμών της προηγούμενης δεκαετίας των μνημονίων, φτάσαμε σήμερα να έχουμε στρατιωτική θητεία, μόλις εννέα μηνών.
Κύριο βάρος της ευθύνης, αναλογεί στην πολιτική τάξη, που πάντα «έταζε» μείωση της στρατιωτικής θητείας, σαν να ήταν ένα κοινωνικό «βάρος», χωρίς όμως, να αντιλαμβάνεται ότι, με αυτό τον τρόπο, υπονόμευε τον πυρήνα της λειτουργίας της. Ας μην μιλήσουμε για τα «μέσα» που έβαζε κάθε οικογένεια, για να κάνει το παιδί την θητεία του, όσο πιο κοντά στο σπίτι και σε γραφείο.
Στην Ελλάδα, για διάφορους λόγους, ιστορικούς, πολιτικούς και κοινωνικούς, πάντα αντιμετωπίζαμε την στρατιωτική θητεία, ως μια αγγαρεία και χάσιμο χρόνου, που έπρεπε να αποφύγουμε, σαν τις ταινίες του Περάκη, αντί να την βλέπουμε όπως πρέπει να είναι. Δηλαδή, ως Συνταγματική υποχρέωση, ως την πρώτη σημαντική προσφορά προς την Πατρίδα και την κοινωνία -γιατί όχι- και αποκόμισης ατομικών ωφελειών, με κατάλληλα κίνητρα, όπως γίνεται σε άλλα Κράτη.
Βέβαια, ο περιορισμός της στρατιωτικής θητείας, οφείλεται και σε έναν βαθμό, στην ιδέα της συγκρότησης ενός επαγγελματικού στρατού, η οποία δεν είναι κακή. Εξετάσαμε όμως, πόσο ταιριάζει στα δεδομένα της Ελλάδας;
Δυστυχώς, δεν είμαστε Πορτογαλία, ούτε Ολλανδία. Έχουμε απέναντί μας, έναν ταραχοποιό γείτονα, ο οποίος απεργάζεται διαρκώς, τρόπους για να προσβάλλει την εθνική μας κυριαρχία. Πόσο συνετό είναι να αυτοπεριοριζόμαστε απέναντι σε αυτή την απειλή;
Πρέπει λοιπόν, να γίνουν οι κατάλληλες προσαρμογές. Πρώτα απ΄όλα στον τρόπο που βλέπουμε και αντιλαμβανόμαστε την στρατιωτική θητεία και στον γενικότερο τρόπο οργάνωσής της.
Παραδείγματα υπάρχουν πολλά, σε άλλες χώρες αντίστοιχου μεγέθους της Ελλάδας και μάλιστα πολύ επιτυχημένα, που μπορούμε να υιοθετήσουμε.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [05:36:03]