Το δαιμονικό άλογο του κάμπου και άλλες ιστορίες φαντασμάτων από τη Δυτική Αχαϊα
Σε ποτάμια, όπως ο Λάρισσος, η Σερδινή, ο Μανεσέικος και φυσικά ο Πείρος, αλλά και στον αχανή κάμπο στην Δυτική Αχαϊα, είχαν βρει στέγη όλες αυτές οι λαϊκές δοξασίες και οι φανταστικοί θρύλοι που εξιστορούνταν από τους παλιούς…
Η Δυτική Αχαϊα είναι γεμάτη ιστορίες φαντασμάτων όπως αυτή με το στοιχειωμένο νεκροταφείο 
Αν υπάρχει ένα μέρος στον Νομό Αχαΐας το οποίο φημίζεται για τα αερικά, τις νεράιδες κι άλλα παρόμοια όντα που προέρχονται από τον Κάτω Κόσμο, αυτό δεν είναι άλλο από τη Δυτική Αχαΐα.
Στα ποτάμια, όπως ο Λάρισσος – η Μάννα όπως το έλεγαν οι παλιοί -η Σερδινή, ο Μανεσέικος και φυσικά ο Πείρος, αλλά και στον αχανή κάμπο με τα χωριά, είχαν βρει στέγη όλες αυτές οι λαϊκές δοξασίες και οι φανταστικοί θρύλοι που εξιστορούνταν προκειμένου τα μικρά παιδιά να… τρώνε το φαγητό τους και να μην απομακρύνονται πολύ από το σπίτι, αλλά και για να περνάει η ώρα όταν ο κόσμος δεν ήτανε στις δουλειές και στα χωράφια του.
Αφορμή για το τελευταίο κυνήγι φαντασμάτων στάθηκε η επιστολή που μας έστειλε ο αναγνώστης της «Π» Ν.Δ., ο οποίος μόνο… αγγελοκρουσμένος δεν είναι ο άνθρωπος, απλά δηλώνει λάτρης της διατήρησης των παραδόσεων της ευρύτερης περιοχής. Οπως αναφέρει χαρακτηριστικά: «Εχοντας ζήσει αρκετά καλοκαίρια και για πολλά χρόνια σε χωριά και οικισμούς της Δυτικής Αχαΐας θυμάμαι κάποιες αναφορές και συζητήσεις πού κάναμε, μικροί τότε μαζί με τα άλλα παιδιά του χωριού, για κάποια μεταφυσικά περιστατικά πού μας φόβιζαν συζητώντας γύρω από το πηγάδι του τάδε οικισμού…».
Και ο Ν.Δ. συνέχισε ως εξής: «Θυμάμαι την τρομάρα που μας έπιανε χάνοντας και το χρώμα μας, όταν ακούγαμε τέτοιες ιστορίες από μικρούς και μεγάλους όπως από τον μπάρμπα Χαράλαμπο τον θείο μου (σ.σ. Θεός σχωρέστον…) σαν μας μιλούσε για έναν ονομαστό κατσικοκλέφτη της περιοχής, ονόματι Λυκ…, όταν μαζί με κάποιους άλλους σαν κι αυτόν, περασμένα μεσάνυκτα είδε ένα φως στο εσωτερικό της εκκλησίας του νεκροταφείου του χωριού (σ.σ. Σα… ). Πλησιάζοντας, λοιπόν, στο παράθυρο της εκκλησίας και κοιτάζοντας προς τα μέσα τρόμαξαν τόσο πολύ με ό,τι είδαν… Κι επιδεινώθηκε ο φόβος τους μάλιστα σαν εμφανίστηκε ένα μαύρο άλογο – όπως διηγιόταν ο ίδιος ο αρχηγός τους- να τρέχει γύρω-γύρω από την εκκλησία με αποτέλεσμα από την τρομάρα τους να αρχίσουν να τρέχουν κι αυτοί μακριά από το νεκροταφείο… Ηταν τα μέρη τότε άγρια, ακατοίκητα, με άγρια δένδρα και φυλλωσιές και οι άνθρωποι, ημιάγριοι κι αυτοί, αγρότες, κτηνοτρόφοι, γεωργοί, επιρρεπείς -κατά μία έννοια- σε μεταφυσικά φαινόμενα…».
Η ΕΞΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΤΡΩΝΑΣ
Ο Ν.Δ. επιχείρησε να δώσει μια διαφορετική ερμηνεία για αυτού του είδους τα περιστατικά: «Πάνω, λοιπόν, σ΄ αυτήν την πρωτόγονη, ως επί το πλείστον, ζωή των ανθρώπων της υπαίθρου, διάβασα κάπου και τα εξής από τη ζωή της Αγίας Ματρώνας της Μόσχας, μιας Αγίας που έχει το μεγαλύτερο λαϊκό προσκύνημα της Ρωσίας σήμερα, όπου δίνει μια εξήγηση γιατί την παλιά εκείνη εποχή ήταν συνηθισμένα κάτι τέτοια φαινόμενα και περιστατικά όπου τα πονηρά πνεύματα κυριαρχούσαν στους άνυδρους τόπους: «Αυτό ήταν το θέλημα τού Θεού. Ο λαός είναι σαν υπνωτισμένος και μια φοβερή δαιμονική δύναμη έχει μπει σε δράση. Βρίσκεται στον αέρα και διεισδύει παντού… Παλιά, η δαιμονική αυτή δύναμη κατοικούσε στα έλη και στα πυκνά δάση, επειδή οι άνθρωποι πήγαιναν τακτικά στην εκκλησία, φορούσαν και τιμούσαν τον Σταυρό. Τα σπίτια τους ήταν προστατευμένα από τις εικόνες, τα κανδήλια που έκαιγαν, τον αγιασμό που έκαναν… Τα δαιμόνια πετούσαν μακριά και φοβόντουσαν να πλησιάσουν… Σήμερα, όμως, τα σπίτια αυτά, αλλά και οι ίδιοι οι άνθρωποι, έχουνε γίνει κατοικητήρια δαιμόνων για την απιστία τους και την απομάκρυνσή τους από τον Χριστό!».
Η ΓΙΑΓΙΑ ΧΑΡΑΙΝΑ
Ο Ν.Δ. συνέχισε και με άλλες ιστορίες φαντασμάτων της Δυτικής Αχαΐας: «Θυμάμαι ακόμη τη γιαγιά Χάραινα από τη Ράχη ‘‘όπου την σήκωσαν τα αερικά» όπως λέγανε οι μεγάλοι -κι εμείς οι μικροί ακούγαμε με ανοικτό το στόμα… – και τη μετέφεραν στον αέρα από τα Καρέικα σ΄ ένα παραπλήσιο χωριό με τα ξύλα φορτωμένα στην πλάτη της, άλαλη κι ετοιμοθάνατη! Θυμάμαι ακόμη το «ακέφαλο άλογο με τις βαριές αλυσίδες…» πού «κάποιοι άκουγαν κιόλας» και διέτρεχε τρόκο-τρόκο την άσφαλτο από του Λάππα ως το Γομοστό σε ημέρες σεληνοφώτιστες -το είχαμε δει προσωπικά αυτό, μεσάνυχτα στην άσφαλτο, από απόσταση 20 περίπου μέτρων μόνο που δεν προσέξαμε αν ήταν και… ακέφαλο – καθώς και τον θόρυβο από αλυσίδες αλόγων στο έρημο πηγάδι χωρίς να υπάρχουν άλογα για πότισμα, μεσάνυχτα και κάτι…».
Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΝΕΡΑΪΔΩΝ
Και ο Ν.Δ. κατέληξε με μια νεραϊδοιστορία: «Θυμάμαι ακόμη τον μπάρμπα Θανάση τον κυνηγό, πού τον χάσανε οι δικοί του για κάποιες μέρες και τον βρήκανε άλαλο και ημιθανή σε κάποιο χωράφι του, κοντά στον συνοικισμό Νέα ή επάνω Βραχνέικα -τώρα περνάει ο νέος δρόμος Πατρών-Πύργου από εκεί- και που, όπως ο ίδιος διηγήθηκε, όταν κάπως συνήλθε, αφορμή για το πάθημά του ήταν ότι «…άπλωσε το χέρι του στον χορό με τις νεράιδες που έβλεπε..». Τώρα, γιατί το άπλωσε το χέρι του -από θαυμασμό; για να μπει κι αυτός στον χορό ή κάτι άλλο; – ας μην το ψάξουμε…».
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
