Sirat: Η Γεωγραφία της Απουσίας
Η αναζήτηση δεν αφορά την εύρεση ενός προσώπου, αλλά την προσπάθεια νοηματοδότησης της απώλειας και την ανάγκη να συνεχίσει κάποιος, ακόμη κι όταν δεν υπάρχει απάντηση.
Η «Sirat» του Όλιβερ Λάσε είναι μια ταινία που χτίζει την υπόθεσή της αργά και υπόγεια, σαν την ίδια την έρημο μέσα στην οποία εκτυλίσσεται. Η ιστορία ξεκινά με μια απλή, σχεδόν γνώριμη αφηγηματική αφετηρία, ένας πατέρας ο Λουίς (Σέρτζι Λόπεζ) και ο ανήλικος γιος του Εστεμπάν, αναζητούν την έφηβη κόρη του ενός και αδερφή του άλλου, που έχει χαθεί στις ερήμους του νότιου Μαρόκου και στο σύμπαν των ρέιβ πάρτι. Σε κάποια στιγμή εισβάλλει ο στρατός, ο χώρος αδειάζει με τη βία και, μέσα στον πανικό, ανακοινώνεται πως ο κόσμος γλιστρά επικίνδυνα προς τον Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κάποια βαν με συμμετέχοντες στο πάρτι, αψηφούν τις διαταγές και χάνονται στην έρημο, ο Λουίς και ο Εστεμπάν τους ακολουθούν, αφήνοντας πίσω τους κάθε βεβαιότητα. Όμως πολύ γρήγορα γίνεται σαφές ότι η ταινία δεν ενδιαφέρεται απλώς για την εξιχνίαση μιας εξαφάνισης, αλλά για τη σταδιακή διάβρωση των βεβαιοτήτων, της σχέσης πατέρα – γιου και της ίδιας της ανθρώπινης αντοχής.
Ο πατέρας, ένας σιωπηλός και εσωστρεφής άντρας, οδηγείται από την ανάγκη να διορθώσει κάτι που δεν κατονομάζεται ποτέ ξεκάθαρα, ενοχή, απουσία, ή ίσως την αίσθηση ότι άφησε την κόρη του να χαθεί σε έναν κόσμο που δεν προσπάθησε να καταλάβει. Ο γιος, από την άλλη, ακολουθεί περισσότερο από υποχρέωση και ανάγκη για σύνδεση. Η σχέση τους είναι ήδη εύθραυστη και η αναζήτηση της Μαρ λειτουργεί ως καταλύτης που φέρνει στην επιφάνεια όσα έχουν μείνει άρρητα.
Η εξαφάνισή της έφηβης στο παράνομο, νυχτερινό πάρτι ηλεκτρονικής μουσικής, δεν παρουσιάζεται ως μεμονωμένο γεγονός, αλλά ως σύμπτωμα μιας βαθύτερης φυγής, από την οικογένεια, από τη Δύση, από κάθε μορφή σταθερότητας. Καθώς ο πατέρας και ο γιος ακολουθούν ίχνη, φήμες και μισές αλήθειες, η ιστορία αποκτά έναν σχεδόν μυθικό χαρακτήρα, όπου η κόρη μοιάζει άλλοτε πραγματικό πρόσωπο κι άλλοτε ιδέα.
Η έρημος δεν λειτουργεί απλώς ως σκηνικό αλλά ως ενεργός αφηγηματικός παράγοντας. Όσο οι δύο ήρωες προχωρούν βαθύτερα, τόσο η υπόθεση απομακρύνεται από τη λογική της έρευνας και πλησιάζει μια υπαρξιακή δοκιμασία. Οι συναντήσεις τους με περιθωριακές φιγούρες, νομάδες της μουσικής και ανθρώπους που ζουν έξω από κάθε κοινωνικό πλαίσιο, θολώνουν τα όρια ανάμεσα στο «βρίσκω» και στο «χάνομαι». Κάθε πληροφορία για τη Μαρ γεννά περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις.
Η αφήγηση αποφεύγει τις εύκολες κορυφώσεις. Αντί για αποκαλύψεις, προσφέρει ρωγμές. Αντί για λύση, μια πορεία προς την αποδοχή της απώλειας – είτε αυτή είναι οριστική είτε όχι. Ο πατέρας έρχεται αντιμέτωπος με τα όριά του, σωματικά και ψυχικά, ενώ ο γιος αναγκάζεται να ωριμάσει βίαια, συνειδητοποιώντας ότι η αναζήτηση της αλήθειας δεν εγγυάται τη λύτρωση.
Ο Όλιβερ Λάσε υιοθετεί μια αυστηρά λιτή κινηματογραφική γραφή, απογυμνωμένη από αφηγηματικά δεκανίκια και συναισθηματικούς εκβιασμούς. Η κάμερα παρατηρεί περισσότερο απ’ όσο εξηγεί, αφήνοντας τον χώρο, τον χρόνο και τη σιωπή να διαμορφώσουν το νόημα. Τα μακρά πλάνα και ο φυσικός φωτισμός μετατρέπουν την έρημο σε ψυχικό τοπίο, αντανάκλαση της εσωτερικής κατάστασης των ηρώων. Η ηλεκτρονική μουσική, όταν εμφανίζεται, λειτουργεί σαν απόηχος ενός χαμένου κόσμου και όχι ως καθοδηγητικό στοιχείο. Ο Λάσε αποφεύγει την κλασική δραματουργία και προτιμά μια εμπειρική αφήγηση, όπου ο θεατής καλείται να βιώσει την πορεία και όχι να την «κατανοήσει» πλήρως. Πρόκειται για σινεμά ατμόσφαιρας και υπόγειας έντασης, που εμπιστεύεται τη δύναμη της εικόνας και της απουσίας.
Η ταινία του Όλιβερ Λάσε, μια σκοτεινή και δυστοπική οδύσσεια, τιμήθηκε με το Βραβείο της Επιτροπής στις Κάννες και επιλέχθηκε ως η επίσημη ισπανική συμμετοχή για το Όσκαρ Διεθνούς Ταινίας.
Στο τέλος, η «Sirat» καθώς διασχίζει τη «γέφυρα» δεν ενδιαφέρεται τόσο για το αν η Μαρ θα βρεθεί, όσο για το τι μένει πίσω από αυτή την αναζήτηση. Η ιστορία της ταινίας είναι μια διαδρομή μέσα από την απώλεια, την αποξένωση και την ανάγκη για νόημα σε έναν κόσμο που μοιάζει όλο και πιο εχθρικός και ακατανόητος. Μια αφήγηση λιτή, σκληρή και βαθιά ανθρώπινη. Η αποξένωση στη «Sirat» είναι η ρήξη ανάμεσα στον άνθρωπο και τον κόσμο, όταν τα νοήματα καταρρέουν και η επικοινωνία αντικαθίσταται από σιωπή.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
