Βικτώρια Χίσλοπ: Έχει γυρίσει 50 ελληνικά νησιά – Αυτά τα 11 ξεχωρίζει για το φθινόπωρο

Πελοπόννησος Newsroom

Το ελληνικό νησί του Αυγούστου το γνωρίζουμε καλά: γεμάτα λιμάνια, παραλίες με κόσμο, κρατήσεις που πρέπει να έχουν γίνει εβδομάδες πριν και έναν ρυθμό που συχνά υπαγορεύεται περισσότερο από τους επισκέπτες παρά από τον ίδιο τον τόπο. Η Βικτώρια Χίσλοπ, όμως, προτείνει μια διαφορετική εκδοχή του ελληνικού αρχιπελάγους. Εκείνη που αρχίζει όταν η μεγάλη τουριστική αιχμή τελειώνει.

Η Βρετανίδα συγγραφέας, που έχει συνδέσει όσο λίγοι ξένοι δημιουργοί το έργο της με την Ελλάδα, συμπλήρωσε φέτος 50 ελληνικά νησιά στη δική της ταξιδιωτική διαδρομή. Και ύστερα από τόσες αφίξεις σε λιμάνια, μικρά και μεγάλα, η επιλογή της εποχής είναι σαφής: προτιμά τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο, όταν οι παραλίες αδειάζουν, η θάλασσα παραμένει ζεστή και τα νησιά επιστρέφουν σε έναν πιο φυσικό ρυθμό. Σε ορισμένες περιοχές, σημειώνει, το κολύμπι παραμένει απολαυστικό ακόμη και προς τα τέλη Νοεμβρίου.

Το νησί όταν πάψει να είναι μόνο προορισμός διακοπών

Η Χίσλοπ δεν αντιμετωπίζει τα ελληνικά νησιά σαν παραλλαγές του ίδιου καλοκαιρινού σκηνικού. Τα βλέπει ως μικρούς, αυτόνομους κόσμους, με διαφορετική αρχιτεκτονική, φαγητό, ιστορία, τοπικές συνήθειες, γεωλογία και μνήμη. Η ίδια τα περιγράφει ουσιαστικά ως «πολλές μικρές χώρες» — μια παρατήρηση που εξηγεί γιατί, έχοντας φτάσει στα 50, εξακολουθεί να αναζητεί το επόμενο.

Αυτή η διαφορετικότητα γίνεται περισσότερο ορατή εκτός υψηλής σεζόν. Η συγγραφέας έχει περιγράψει και παλαιότερα το φθινόπωρο ως ιδανική εποχή για την Ελλάδα: η θάλασσα διατηρεί τη θερμότητα του καλοκαιριού, ενώ τόποι που τον Ιούλιο και τον Αύγουστο λειτουργούν σχεδόν αποκλειστικά για τους επισκέπτες αποκτούν ξανά τον καθημερινό τους χαρακτήρα.

Ιθάκη, Κεφαλονιά και μια Ελλάδα γεμάτη ιστορίες

Στην κορυφή των επιλογών της βρίσκεται η Ιθάκη. Δεν την προσεγγίζει μόνο ως το νησί του Οδυσσέα, αλλά ως έναν τόπο όπου το φυσικό τοπίο εξηγεί από μόνο του τη δύναμη του μύθου: πράσινο που φτάνει σχεδόν στη θάλασσα, προστατευμένα λιμάνια, καθαρά νερά και μια κλίμακα που διατηρεί την αίσθηση οικειότητας.

Δίπλα της, η Κεφαλονιά συνδέεται για τη Χίσλοπ με τη λογοτεχνία μέσω του «Μαντολίνου του Λοχαγού Κορέλι». Ξεχωρίζει τον Μύρτο και την Άσσο, αλλά και τα χωριά του νησιού που κρατούν έναν διαφορετικό χαρακτήρα από το γνώριμο κυκλαδίτικο τοπίο.

Η σχέση της με τη Χίο είναι ακόμη στενότερη. Το νησί αποτελεί το σκηνικό του νέου μυθιστορήματός της, The Wine-Dark Sea, και την ενδιαφέρει ακριβώς επειδή δεν εξαντλείται στην εικόνα της παραλίας: μαστίχα, μεσαιωνικά χωριά, ναυτική ιστορία, αρχοντικά και το παλαιό λεπροκομείο συγκροτούν ένα πολύ πυκνότερο πολιτιστικό τοπίο.

Από εκεί περνά στις μικροσκοπικές Οινούσσες, με τη βαριά ναυτική παράδοση, για τις οποίες γράφει ότι θα μπορούσε ακόμη και να μείνει αρκετό καιρό ώστε να γράψει ένα βιβλίο. Η Ικαρία, αντίθετα, την κερδίζει με τον ρυθμό της καθημερινότητας και τη φημισμένη μακροζωία των κατοίκων της.

Οι Κυκλάδες χωρίς τον Αύγουστο

Στις Κυκλάδες, η επιλογή της δεν περιορίζεται στα «μεγάλα ονόματα».

Στην Τήνο βλέπει το μάρμαρο, τη γλυπτική παράδοση του Γιαννούλη Χαλεπά, τους περιστεριώνες και τα παλιά μονοπάτια. Στην Άνδρο, τα εφοπλιστικά αρχοντικά συναντούν τη σύγχρονη τέχνη και ένα από τα οργανωμένα δίκτυα πεζοπορικών διαδρομών του Αιγαίου.

Η Μήλος είναι για εκείνη περισσότερο γεωλογία παρά καρτ ποστάλ: λευκοί ηφαιστειακοί σχηματισμοί, Σαρακήνικο, δεκάδες παραλίες και η ιστορία της Αφροδίτης της Μήλου. Λίγο παραδίπλα, η μικρότερη Κίμωλος δίνει σχεδόν την αντίθετη εμπειρία — μικρή κλίμακα, λιγότερος κόσμος και την αίσθηση ενός τόπου που μπορεί ακόμη να μοιάζει προσωπικός.

Η Νάξος βρίσκεται επίσης ψηλά στις προτιμήσεις της. Η Πορτάρα, οι αρχαίοι κούροι, τα ορεινά χωριά και η έκταση του νησιού σημαίνουν ότι δεν εξαντλείται σε ένα διήμερο παραλίας. Η Χίσλοπ είχε επισκεφθεί τη Νάξο Οκτώβριο και έχει περιγράψει την εμπειρία των σχεδόν άδειων δυτικών παραλιών ως έναν από τους λόγους που προτιμά τα ελληνικά νησιά εκτός αιχμής.

Στην άλλη άκρη του Αιγαίου, η Κάρπαθος την ελκύει ακριβώς λόγω της σχετικής απομόνωσης. Η Όλυμπος, η άγρια γεωγραφία, οι τοπικές παραδόσεις και τα ίχνη της ιταλικής παρουσίας δίνουν στο νησί έναν χαρακτήρα που απέχει πολύ από την ομοιομορφία ενός τυπικού τουριστικού προορισμού.

Και τελικά, γιατί φθινόπωρο;

Ίσως το πιο ενδιαφέρον στη λίστα της Χίσλοπ να μην είναι τελικά ποιο νησί βρίσκεται πρώτο ή τελευταίο. Είναι ο τρόπος που προτείνει να ταξιδεύουμε σε αυτά.

Λιγότερο ως συλλέκτες παραλιών και περισσότερο ως επισκέπτες ενός κανονικού τόπου. Να φτάνουμε με πλοίο, να περπατάμε στα χωριά, να μπαίνουμε στα μικρά μουσεία, να τρώμε κάτι που υπάρχει μόνο εκεί και να αφήνουμε χρόνο στον προορισμό να γίνει κάτι περισσότερο από φόντο διακοπών.

Και ο Σεπτέμβριος, για εκείνη, προσφέρει ακριβώς αυτό: αρκετό καλοκαίρι για μια τελευταία βουτιά και αρκετή ησυχία ώστε το νησί να αρχίσει να μοιάζει ξανά με τον εαυτό του.

Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη

Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.

Viber: +306909196125

Στείλε μήνυμα στο Viber

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News