Στο μπαρ του David Lynch και του Bukowski, οι χορεύτριες γράφουν τώρα τις δικές τους ιστορίες

Αλεξάνδρα Παναγοπούλου

Κάθε τόσο, ένας επίδοξος σεναριογράφος περνά την πόρτα του Jumbo’s Clown Room και πλησιάζει κάποια από τις χορεύτριες. Θέλει να της κάνει ερωτήσεις. Έχει μια ιδέα για σενάριο, ψάχνει εμπειρίες, λεπτομέρειες, έναν χαρακτήρα που να γνωρίζει τον συγκεκριμένο κόσμο από μέσα.

Η Cecilia Fairchild έχει ακούσει αρκετές φορές την πρόταση. Εκείνο που την ενοχλεί δεν είναι ότι κάποιος ενδιαφέρεται για τη ζωή των γυναικών που δουλεύουν στο Jumbo’s, αλλά η βεβαιότητα ότι εκείνες θα προσφέρουν την ιστορία και κάποιος άλλος θα αναλάβει να τη γράψει.

Η Fairchild είναι η ίδια συγγραφέας. Έχει ολοκληρώσει το memoir «The Poison + The Spit», γράφει ποίηση και θέατρο, οργανώνει τη μηνιαία λογοτεχνική βραδιά Downpour στο Λος Άντζελες και πρόσφατα σκηνοθέτησε θεατρική παράσταση. Στο Jumbo’s δεν είναι η μόνη. Χορεύτριες και εργαζόμενοι του χώρου γράφουν μυθιστορήματα, σενάρια και ποιητικές συλλογές, δημιουργώντας μια μικρή λογοτεχνική σκηνή μέσα και γύρω από το ιστορικό μπαρ.

Ένα μπαρ με θέση στη μυθολογία του Λος Άντζελες

Το Jumbo’s άνοιξε στις 27 Ιουνίου 1970 στη Hollywood Boulevard και απέκτησε άδεια cabaret το 1980. Στην ιστορία του έχουν περάσει ονόματα πολύ μεγαλύτερα από τα τετραγωνικά του: ο Charles Bukowski έπινε εκεί στα πρώτα χρόνια του μαγαζιού, ο David Lynch έγραψε μεγάλο μέρος του σεναρίου του Blue Velvet στο μπαρ, η Courtney Love χόρεψε στη σκηνή του στις αρχές των ’90s και ο Lemmy των Motörhead το είχε μετατρέψει σε σταθερό στέκι.

Ο Quentin Tarantino ανήκει περισσότερο στον θρύλο που συνοδεύει τον χώρο. Οι Los Angeles Timesκαταγράφουν την ιστορία ότι έγραφε εκεί ως διαδεδομένη τοπική αφήγηση, χωρίς να την παρουσιάζουν ως επιβεβαιωμένο γεγονός.

Η λογοτεχνική ζωή του Jumbo’s σήμερα έχει διαφορετικούς πρωταγωνιστές.

Η Honey Ryder, κατά κόσμον Claudia Musikul, γράφει σενάρια με κεντρικούς χαρακτήρες χορεύτριες

Η Danielle Henderson, που γράφει με το όνομα D.M. Faulk, δουλεύει πάνω στο Meridian, ένα δυστοπικό μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας για μια Αμερική όπου οι έγκυες γυναίκες βρίσκονται υπό συνεχή παρακολούθηση και έλεγχο. Η ιδέα άρχισε να αποκτά μορφή το 2022 μέσα στο μικρό καμαρίνι του Jumbo’s, στις συζητήσεις που έκαναν οι χορεύτριες για τα αναπαραγωγικά δικαιώματα μετά την ανατροπή του Roe v. Wade.

Η Claudia Musikul, γνωστή στη σκηνή ως Honey Ryder, γράφει σενάρια με χορεύτριες στους κεντρικούς ρόλους. Η εμπειρία της στη δουλειά την έχει κάνει ιδιαίτερα αυστηρή με τον τρόπο που το σινεμά απεικονίζει τη σεξεργασία. Από τις ταινίες που έχουν ασχοληθεί με τον χώρο, ξεχωρίζει το Showgirls του Paul Verhoeven ως μία από εκείνες στις οποίες αναγνωρίζει περισσότερα στοιχεία από την πραγματικότητα που η ίδια γνωρίζει.

Η Caroline Blaike, χορεύτρια και ποιήτρια, γράφει για τον έρωτα, την επιθυμία, την queer εμπειρία και την καθημερινότητα. Χρησιμοποιεί ακόμη μια Olympia του 1951 και θεωρεί ότι η δουλειά στο club έχει οξύνει ένα βασικό εργαλείο της γραφής της: την παρατήρηση. Χρόνια στη σκηνή σημαίνουν ότι μαθαίνεις να κοιτάς γρήγορα και προσεκτικά τον άνθρωπο που μόλις μπήκε στον χώρο.

Ακόμη και ο άνθρωπος στην πόρτα γράφει. Ο Stephen Laughton, security στο Jumbo’s, είναι βραβευμένος θεατρικός συγγραφέας και έχει αναλάβει θέση associate artistic director στο Echo Theater.

Διαβάστε επίσης: Ο Tarantino γράφει, ο Fincher σκηνοθετεί: Ο Brad Pitt επιστρέφει στο «Once Upon a Time in Hollywood»

Το καμαρίνι, η γραφομηχανή και οι λογοτεχνικές βραδιές

Η δραστηριότητα έχει αρχίσει να ξεπερνά τα όρια του μαγαζιού. Η Fairchild οργανώνει λογοτεχνικές βραδιές, ενώ συγγραφείς του Λος Άντζελες χρησιμοποιούν το Jumbo’s ως σημείο συνάντησης. Η Allie Rowbottom, συγγραφέας του Lovers XXX, έχει επιστρέψει πολλές φορές στον χώρο και έχει οργανώσει εκεί συναντήσεις με άλλους ανθρώπους της τοπικής λογοτεχνικής σκηνής.

Το ενδιαφέρον βρίσκεται και στο ίδιο το υλικό που παράγεται. Το δυστοπικό μυθιστόρημα της Henderson έχει τις ρίζες του σε συζητήσεις εργαζόμενων γυναικών. Τα σενάρια της Musikul περνούν την εμπειρία της χορεύτριας στους χαρακτήρες τους. Η ποίηση της Blaike χρησιμοποιεί χρόνια παρατήρησης του κοινού. Το memoir της Fairchild επιστρέφει σε σχέσεις, στη δουλειά και σε μια περίοδο της ζωής της στη Νέα Ορλεάνη.

Περισσότερο από μισό αιώνα μετά το άνοιγμά του, το Jumbo’s εξακολουθεί να αποτελεί χώρο στον οποίο γράφονται ιστορίες. Αυτή τη φορά, αρκετά από τα ονόματα βρίσκονται στο πρόγραμμα της βάρδιας.

Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη

Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.

Viber: +306909196125

Στείλε μήνυμα στο Viber

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News