David Byrne στο ΚΠΙΣΝ: Το Ξέφωτο χόρεψε με Talking Heads, synth-pop και art-punk

Αλεξάνδρα Παναγοπούλου

Υπάρχουν συναυλίες που τις παρακολουθείς και συναυλίες που σε βάζουν μέσα στον δικό τους ρυθμό, πριν προλάβεις καλά καλά να το καταλάβεις. Το βράδυ της Κυριακής στο Ξέφωτο του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος ανήκε καθαρά στη δεύτερη κατηγορία. Το Release Athens x SNF Nostos έφερε μαζί τους Deadletter, τους Nation of Language και τον David Byrne, σε μια βραδιά που είχε όλα όσα ζητά κανείς από ένα μεγάλο καλοκαιρινό live: ήχο, εικόνα, ένταση, χιούμορ, μνήμη και εκείνη τη σπάνια αίσθηση ότι το κοινό δεν βλέπει απλώς ένα πρόγραμμα, αλλά συμμετέχει σε κάτι που χτίζεται μπροστά του.

Το Ξέφωτο, με τον ανοιχτό του ορίζοντα και τη φυσική του άνεση, λειτούργησε ιδανικά για μια τέτοια συνάντηση. Δεν ήταν μια βραδιά στημένη μόνο πάνω στο μεγάλο όνομα του David Byrne. Ήταν ένα πρόγραμμα με καμπύλη, με αρχή, κλιμάκωση και φινάλε. Από την ωμή, νευρική ενέργεια των Deadletter μέχρι τη μελαγχολική λάμψη των Nation of Language και την απόλυτα σκηνοθετημένη ελευθερία του Byrne, η συναυλία κράτησε το ενδιαφέρον ζωντανό μέχρι το τέλος.

Οι Deadletter άνοιξαν με ένταση και νεύρο

Οι Deadletter ανέβηκαν πρώτοι στη σκηνή και πολύ γρήγορα έδειξαν γιατί θεωρούνται ένα από τα πιο ενδιαφέροντα νέα ονόματα της βρετανικής σκηνής. Το εξαμελές art-punk σχήμα από το Yorkshire, που σχηματίστηκε το 2020, ήρθε στην Ελλάδα μέσα από το line-up του Release Athens x SNF Nostos, δίνοντας από την αρχή στη βραδιά έναν πιο αιχμηρό τόνο.

Το σετ τους είχε την ένταση μιας μπάντας που δεν ήρθε απλώς να «ζεστάνει» το κοινό. Υπήρχε αυτοπεποίθηση, ρυθμική πίεση και μια σκηνική παρουσία που δεν ζητούσε ευγένεια, αλλά προσοχή. Ο ήχος τους, με post-punk νεύρο και πνευστά που άνοιγαν τον χώρο, έδωσε στην πρώτη ώρα της βραδιάς χαρακτήρα και έκανε αρκετούς από το κοινό να σταματήσουν τις συζητήσεις και να γυρίσουν πραγματικά προς τη σκηνή. Αυτό, σε φεστιβαλικό περιβάλλον, δεν είναι λίγο.

Οι Nation of Language στην πρώτη τους ελληνική εμφάνιση

Στη συνέχεια, οι Nation of Language πήραν τη σκυτάλη με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο. Το synth-pop τρίο από το Brooklyn εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, όπως είχε ανακοινωθεί και από τη διοργάνωση, και έφερε στο Ξέφωτο έναν ήχο πιο υποβλητικό, πιο μελωδικό, αλλά καθόλου άτονο.

Η δική τους παρουσία είχε εκείνη την ψυχρή, αστική κομψότητα της καλής synth-pop, με μελαγχολία που δεν βαραίνει και ρυθμό που δεν εκβιάζει. Ο Ian Devaney κινήθηκε στη σκηνή με τρόπο που έμοιαζε ταυτόχρονα ελεγχόμενος και απορροφημένος από τη μουσική, ενώ το κοινό έδειξε να συντονίζεται σταδιακά με την ατμόσφαιρα της μπάντας. Δεν χρειάστηκαν μεγάλες χειρονομίες. Οι Nation of Language κέρδισαν χώρο με συνέπεια, καθαρό ήχο και τραγούδια που μοιάζουν φτιαγμένα για να ακούγονται λίγο πριν πέσει εντελώς η νύχτα.

Και μετά ήρθε ο David Byrne

Όταν έφτασε η ώρα του David Byrne, η βραδιά άλλαξε κλίμα. Ο Byrne δεν εμφανίζεται ποτέ σαν ένας καλλιτέχνης που απλώς βγαίνει να παίξει τραγούδια. Στήνει έναν κόσμο. Και στο Ξέφωτο, αυτός ο κόσμος είχε τη γνωστή του ιδιοφυή απλότητα: μουσικοί σε διαρκή κίνηση, σώματα που λειτουργούσαν σαν μέρος της ενορχήστρωσης, φως, ρυθμός, χιούμορ και μια σκηνική οικονομία που έμοιαζε ελεύθερη ακριβώς επειδή ήταν δουλεμένη μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια.

Το show εντάσσεται στην περιοδεία Who Is the Sky, με υλικό τόσο από την προσωπική του διαδρομή όσο και από την κληρονομιά των Talking Heads. Και αυτό ακριβώς ήταν το ενδιαφέρον: ο Byrne δεν παρουσίασε τα παλιά τραγούδια σαν μουσειακά κομμάτια, ούτε τα νεότερα σαν υποχρεωτικό διάλειμμα ανάμεσα στις μεγάλες στιγμές. Τα έβαλε όλα στο ίδιο σώμα, στην ίδια παράσταση, σαν να συνομιλούν ακόμη μεταξύ τους.

Από το Heaven και το Strange Overtones μέχρι το (Nothing but) Flowers, το This Must Be the Place, το Once in a Lifetime, το Life During Wartime, το Psycho Killer και το Burning Down the House, το setlist λειτούργησε σαν διαδρομή μέσα σε δεκαετίες μουσικής που παραμένει απίστευτα ζωντανή.

Μουσική που δεν στέκεται ακίνητη

Το πιο εντυπωσιακό στη σκηνική παρουσία του Byrne είναι ότι τίποτα δεν μοιάζει διακοσμητικό. Η κίνηση δεν υπάρχει για να «γεμίσει» τη σκηνή. Είναι μέρος της μουσικής. Οι μουσικοί του δεν συνοδεύουν απλώς, συμμετέχουν σε μια χορογραφημένη κοινότητα ήχου και σώματος. Κάθε βήμα, κάθε μετατόπιση, κάθε μικρή χειρονομία μοιάζει να έχει θέση μέσα στο τραγούδι.

Και κάπως έτσι, ακόμη και κομμάτια που το κοινό τα ξέρει σχεδόν απ’ έξω αποκτούν ξανά αίσθηση παρόντος. Το Psycho Killer δεν ακούστηκε σαν υποχρεωτικό encore για να πάρει φωτιά το κοινό, αλλά σαν κομμάτι μιας παράστασης που ήξερε πολύ καλά πότε να ανεβάσει την ένταση. Το Once in a Lifetime είχε εκείνη την περίεργη, σχεδόν τελετουργική του δύναμη, ενώ το Burning Down the House έκλεισε τη βραδιά με την αίσθηση μιας συλλογικής έκρηξης, από αυτές που χρειάζονται οι καλοκαιρινές συναυλίες για να γίνουν ανάμνηση.

Μια βραδιά που είχε λόγο ύπαρξης

Αυτό που έμεινε από τη βραδιά στο ΚΠΙΣΝ δεν ήταν μόνο η χαρά του να βλέπεις από κοντά έναν από τους πιο ευφυείς ανθρώπους της σύγχρονης μουσικής. Ήταν και η αίσθηση ότι το live είχε συνοχή. Οι Deadletter έφεραν την αιχμή. Οι Nation of Language έφεραν την ατμόσφαιρα. Ο David Byrne πήρε όλα αυτά και τα οδήγησε σε κάτι μεγαλύτερο: μια παράσταση που θύμισε πως η pop, όταν δεν φοβάται την ιδέα, το σώμα και την παραξενιά, μπορεί ακόμη να είναι πραγματικά απελευθερωτική.

Στο τέλος, καθώς ο κόσμος έφευγε από το Ξέφωτο, υπήρχε εκείνο το ωραίο βουητό που μένει μετά τις καλές συναυλίες. Όχι μόνο από την ένταση του ήχου. Από την αίσθηση ότι είδες κάτι που είχε ψυχή, δομή και παιχνίδι. Μια βραδιά που δεν στηρίχθηκε στη νοσταλγία, παρότι κουβαλούσε πολλή ιστορία. Και ίσως αυτό να είναι το πιο σημαντικό: ο David Byrne δεν ήρθε για να θυμίσει απλώς τι υπήρξε. Ήρθε για να δείξει πόσο ζωντανό μπορεί να παραμένει ακόμη.

Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη

Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.

Viber: +306909196125

Στείλε μήνυμα στο Viber

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News