Η Debbie Harry έχασε την περούκα της και ο Τζον Γουότερς απέκτησε ένα cult αριστούργημα
Μια περούκα που εκτοξεύτηκε με πεπιεσμένο αέρα, δοκιμές με μικρούς πυραύλους και ένα χαμένο κουτί σε πανεπιστημιακό αρχείο. Η απίθανη ιστορία πίσω από μια από τις πιο εξωφρενικές σκηνές του «Hairspray»
Η Debbie Harry μπορούσε να αντέξει πολλά. Είχε κατακτήσει τη μουσική σκηνή με τους Blondie, είχε μετατρέψει το ξανθό μαλλί σε σύμβολο της punk και της new wave αισθητικής και είχε συνεργαστεί με μερικές από τις πιο εκκεντρικές προσωπικότητες της αμερικανικής ποπ κουλτούρας.
Αλλά το 1987, στα γυρίσματα του «Hairspray», βρέθηκε αντιμέτωπη με μια απαίτηση που ακόμη και για τα δικά της δεδομένα ήταν κάπως υπερβολική.
Ο σκηνοθέτης Τζον Γουότερς ήθελε η τεράστια ξανθιά περούκα της να εκτοξευτεί από το κεφάλι της.
Όχι να πέσει. Όχι να γλιστρήσει. Να πετάξει κανονικά στον αέρα, σαν κάποιος να είχε τοποθετήσει έναν μικρό πύραυλο κάτω από το χτένισμά της.
Ο υπεύθυνος ειδικών εφέ Douglas Retzler ανέλαβε να πραγματοποιήσει την επιθυμία του σκηνοθέτη, με μία βασική προϋπόθεση: να μη χρειαστεί η τραγουδίστρια να θυσιάσει το κεφάλι της στον βωμό της κινηματογραφικής τέχνης.
Κάπως έτσι άρχισε μια από τις πιο διασκεδαστικές ιστορίες στα παρασκήνια του cult σινεμά.
Οι περούκες που εκτοξεύονταν σε ένα πάρκινγκ
Ο Retzler κατασκεύασε περίπου δώδεκα δοκιμαστικές περούκες, γεμισμένες με φελιζόλ, και άρχισε να πειραματίζεται με μικρούς κινητήρες μοντελιστικών πυραύλων.
Οι πρώτες δοκιμές πραγματοποιήθηκαν σε έναν χώρο στάθμευσης. Εκεί ο τεχνικός εκτόξευε ξανθά χτενίσματα προσπαθώντας να βρει την κατάλληλη δύναμη και τροχιά.
Η εικόνα ενός ανθρώπου που δοκιμάζει πυραυλοκίνητες περούκες σε πάρκινγκ θα μπορούσε να είναι σκηνή από κάποια άλλη ταινία του Γουότερς. Εδώ, όμως, ήταν απλώς μια συνηθισμένη μέρα στη δουλειά.
Τελικά, ο Retzler εγκατέλειψε τους πυραύλους και κατέληξε σε έναν μηχανισμό πεπιεσμένου αέρα. Ένα δοχείο συνδεόταν με σωλήνα που περνούσε κρυμμένος κάτω από το φόρεμα της Debbie Harry και κατέληγε στη βάση της περούκας.
Με το πάτημα ενός κουμπιού, ο αέρας απελευθερωνόταν απότομα και η τεράστια κατασκευή εκτοξευόταν.
Η σκηνή γυρίστηκε με επιτυχία και κατέληξε στην ταινία που κυκλοφόρησε το 1988.
Όσο για τις δοκιμαστικές περούκες που είχαν περισσέψει, ο Retzler βρήκε μια απολύτως ταιριαστή χρήση. Σε ένα πάρτι των συντελεστών, σε μια προβλήτα της Βαλτιμόρης, άρχισε να τις εκτοξεύει στο λιμάνι.
Δύσκολα φαντάζεται κανείς καλύτερο τρόπο να γιορτάσει την ολοκλήρωση μιας ταινίας του Τζον Γουότερς.
Η Debbie Harry και η τέχνη του κακού γούστου
Το «Hairspray» κυκλοφόρησε το 1988 και αργότερα απέκτησε μια δεύτερη, εξαιρετικά επιτυχημένη ζωή ως μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ και κινηματογραφική μεταφορά το 2007.
Η αρχική ταινία μάς μεταφέρει στη Βαλτιμόρη της δεκαετίας του ’60, ακολουθώντας την Tracy Turnblad, μια έφηβη που ονειρεύεται να χορεύει στην τηλεόραση και έρχεται αντιμέτωπη με τα κοινωνικά πρότυπα της εποχής, τον ρατσισμό και τη λατρεία της τέλειας εμφάνισης.
Η Debbie Harry υποδύεται τη Velma Von Tussle, μια φανατικά συντηρητική και ρατσίστρια γυναίκα, που προσπαθεί να ελέγχει ποιος θα εμφανίζεται στην τηλεόραση και ποιος θα παραμένει αποκλεισμένος.
Η τεράστια ξανθιά περούκα της αποτελεί σχεδόν προέκταση της προσωπικότητάς της. Είναι μια υπερβολική κατασκευή, όσο υπερβολική είναι και η προσπάθειά της να επιβάλει τη δική της εικόνα του κόσμου.
Όταν λοιπόν το χτένισμα εκτοξεύεται, δεν καταρρέει απλώς ένα αξεσουάρ. Καταρρέει συμβολικά και η ψεύτικη τελειότητα που η Velma προσπαθεί να συντηρήσει.
Αυτό είναι το σύμπαν του Γουότερς: κακό γούστο που γίνεται συνειδητή αισθητική επιλογή, καρικατούρα που αποκτά πολιτικό περιεχόμενο και υπερβολή που αποκαλύπτει μια πολύ σοβαρότερη κοινωνική πραγματικότητα.
Και φυσικά υπάρχει η Debbie Harry, μια γυναίκα που είχε ήδη γράψει ιστορία στην ποπ κουλτούρα και μπορούσε να υποδυθεί μια κακομαθημένη τηλεοπτική κακιά χωρίς να φοβάται ότι θα τσαλακώσει τη δημόσια εικόνα της.

Το χαμένο κειμήλιο και η ανακάλυψη στο πανεπιστήμιο
Για δεκαετίες, κανείς δεν γνώριζε με βεβαιότητα πού είχε καταλήξει η αυθεντική περούκα.
Όταν το Μουσείο της Ακαδημίας Κινηματογράφου στο Λος Άντζελες προετοίμαζε την έκθεση «John Waters: Pope of Trash», οι επιμελήτριες Jenny He και Dara Jaffe αποφάσισαν ότι το αντικείμενο έπρεπε οπωσδήποτε να συμπεριληφθεί.
Ακολούθησε μια σχεδόν αστυνομική αναζήτηση στα κινηματογραφικά αρχεία. Ρώτησαν συνεργάτες του σκηνοθέτη, τεχνικούς, ενδυματολόγους και ανθρώπους που είχαν εργαστεί στις παραγωγές του.
Η απάντηση βρέθηκε τελικά στο Πανεπιστήμιο Wesleyan, όπου φυλάσσεται σημαντικό μέρος του αρχείου του Γουότερς.
Μέσα σε ένα συνηθισμένο κουτί, με μια γενικόλογη ένδειξη που το περιέγραφε ως εξάρτημα κοστουμιού, βρισκόταν η περίφημη περούκα.
Οι δύο επιμελήτριες ενθουσιάστηκαν τόσο πολύ όταν την ανακάλυψαν, ώστε άρχισαν να φωνάζουν μέσα στο αρχείο.
Η Jenny He θυμήθηκε αργότερα ότι άνοιξε το κουτί και άρχισε αυθόρμητα να ουρλιάζει. Η Dara Jaffe έτρεξε να δει τι συνέβαινε και, μόλις αντίκρισε την περούκα, άρχισε να φωνάζει κι εκείνη.
Η περούκα είχε επιβιώσει από την εκτόξευση, αλλά όχι εντελώς από το πέρασμα του χρόνου.
Το φελιζόλ που στήριζε το εσωτερικό της είχε αρχίσει να διαλύεται, οι μπούκλες είχαν χάσει το σχήμα τους και η τεράστια κατασκευή είχε σχεδόν καταρρεύσει.
Η συντηρήτρια Sophie Hunter συνεργάστηκε με τον έμπειρο δημιουργό θεατρικών περουκών Bernie Ardia, ο οποίος είχε εργαστεί και στις περούκες του μιούζικαλ «Hairspray» στο Μπρόντγουεϊ.
Αφαίρεσαν προσεκτικά τις φουρκέτες, κατέγραψαν τις αρχικές τους θέσεις, αντικατέστησαν την αλλοιωμένη εσωτερική βάση με ειδικό αφρώδες υλικό συντήρησης και επανέφεραν τις μπούκλες.
Και εδώ βρίσκεται η τελευταία, υπέροχη ειρωνεία της ιστορίας.
Για να συντηρηθεί η περούκα του «Hairspray», οι ειδικοί δεν μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν… hairspray.
Αντί για λακ, χρησιμοποίησαν ατμό, ειδικές φουρκέτες και νήματα κατάλληλα για τη μακροχρόνια διατήρηση του αντικειμένου.
Από ένα κινηματογραφικό αστείο στο μουσείο
Η αποκατεστημένη περούκα παρουσιάστηκε στην έκθεση «John Waters: Pope of Trash», που φιλοξενήθηκε στο Μουσείο της Ακαδημίας από τις 17 Σεπτεμβρίου 2023 έως τις 4 Αυγούστου 2024.
Η έκθεση συγκέντρωσε κοστούμια, αντικείμενα, χειρόγραφα σενάρια και φωτογραφίες από την καριέρα ενός δημιουργού που πέρασε τη ζωή του προκαλώντας όσα θεωρούνταν αποδεκτά στο αμερικανικό σινεμά.
Κάπως έτσι, ένα αντικείμενο που κατασκευάστηκε για να εκτοξευτεί σε μια κωμική σκηνή αντιμετωπίστηκε σχεδόν σαράντα χρόνια αργότερα ως πολύτιμο κομμάτι της κινηματογραφικής ιστορίας.
Η ιστορία της περούκας είναι και μια μικρή ιστορία της ίδιας της ποπ κουλτούρας. Πράγματα που κάποτε θεωρούνταν ευτελή, κακόγουστα ή υπερβολικά μπορούν να αποκτήσουν, με το πέρασμα του χρόνου, τεράστια πολιτιστική σημασία.
Ο Τζον Γουότερς το γνώριζε αυτό πολύ πριν οι δημιουργίες του μπουν σε προθήκες.
Άλλωστε, αν ένας άνθρωπος κατάφερε να κάνει το κακό γούστο τέχνη, ήταν εκείνος που κάποτε αποφάσισε ότι η Debbie Harry έπρεπε να χάσει την περούκα της με τη βοήθεια ενός αεροπίστονου.
Και δικαιώθηκε πανηγυρικά.
Διαβάστε επίσης: Τρεις κλέφτρες, μια αυτοκρατορία μόδας και η Ντέμι Μουρ: Ο Boots Riley ξαναχτυπά
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
Από το Δίκτυο
Πώς βρίσκω παραπεμπτικό ΕΟΠΥΥ: Οδηγός αναζήτησης μέσω gov.gr και myHealth
Εκδήλωση παλιών φοιτητών του αντιδικτατορικού κινήματος στη Μνήμη του Πολυτεχνείου
Η απόλυτη φρενίτιδα με το GTA 6 – Εκατομμύρια gamers θα πάρουν άδεια για να παίξουν
Πώς εκτυπώνω γνωμάτευση ΕΟΠΥΥ: Οδηγός βήμα προς βήμα μέσω gov.gr και ΦΑΥ
Στο Δημαρχείο της Πάτρας μαθητές του 2ου Δημοτικού Σχολείου
