Χρειάζεται να ακούς τον Έλιοτ Σμιθ για να τον φοράς;

Αλεξάνδρα Παναγοπούλου

Μπορείς να αναγνωρίζεις ένα εξώφυλλο χωρίς να έχεις ακούσει ούτε ένα τραγούδι του δίσκου. Μπορείς και να το φοράς. Τα μπλουζάκια συγκροτημάτων έχουν γίνει εδώ και καιρό καθημερινά ρούχα για ανθρώπους που γνωρίζουν τη μουσική τους απέξω, αλλά και για ανθρώπους που απλώς αγαπούν την εικόνα. Τώρα η Supreme προσθέτει σε αυτή τη μεγάλη ντουλάπα έναν μουσικό που δύσκολα συνδέει κανείς με τον θόρυβο μιας νέας εμπορικής κυκλοφορίας: τον Έλιοτ Σμιθ.

Η συλλογή ανακοινώθηκε στις 9 Νοεμβρίου και κυκλοφορεί στις 12, με την άδεια των διαχειριστών της κληρονομιάς του. Περιλαμβάνει μπουφάν εργασίας, φούτερ με κουκούλα, ισοθερμική μπλούζα, τρία T-shirts και σκούφο. Γραφικά από τα Either/Or, Figure 8 και Elliott Smith μεταφέρονται πάνω στο ύφασμα. Τα αντικείμενα που μέχρι τώρα έβγαζες από τη δισκοθήκη μπορούν πλέον να βγουν από την κρεμάστρα.

Ένα εξώφυλλο γίνεται δήλωση

Το μουσικό μπλουζάκι έκανε πάντα περισσότερες δουλειές από το να θυμίζει μια συναυλία. Δήλωνε παρέα, γούστο, ηλικία, κάποτε και μια μικρή αντίθεση προς όσα άκουγαν όλοι οι υπόλοιποι. Ήταν ένας τρόπος να σε αναγνωρίσει κάποιος πριν σου μιλήσει. Στη σημερινή αγορά, αυτή η υπόσχεση αναγνώρισης μπορεί να πουληθεί ανεξάρτητα από τη μουσική που τη δημιούργησε.

Με τον Σμιθ η απόσταση γίνεται ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα. Τα τραγούδια του συχνά δίνουν την αίσθηση ότι πρέπει να πλησιάσεις για να τα ακούσεις καλύτερα. Η φωνή χαμηλώνει, οι μελωδίες ανοίγουν αργά τον χώρο τους, η τρυφερότητα συνυπάρχει με την αμφιβολία. Η μόδα καλείται να συμπυκνώσει αυτή την προσωπική εμπειρία σε μια εικόνα που θα αναγνωρίζεται αμέσως από την άλλη πλευρά του δρόμου.

Ο Έλιοτ Σμιθ στο Henry Fonda Theater του Λος Άντζελες, την 1η Φεβρουαρίου 2003

Η άδεια της κληρονομιάς εξασφαλίζει ότι πρόκειται για εγκεκριμένη συνεργασία. Δεν απαντά από μόνη της στο αισθητικό ερώτημα: πόση από τη σχέση μας με έναν καλλιτέχνη χωρά σε ένα καταναλωτικό αντικείμενο; Η απάντηση εξαρτάται και από εκείνον που το φορά. Για κάποιον είναι ανάμνηση. Για κάποιον άλλο η πρώτη επαφή. Για έναν τρίτο, απλώς ένα ωραίο μπουφάν.

Διαβάστε επίσης: Ο Jarvis Cocker ήθελε μια ζωή να γίνει διάσημος. Μετά ανακάλυψε ότι η φήμη δεν διορθώνει τίποτα

Τρία τραγούδια πριν από το ταμείο

Δεν χρειάζεται να στηθεί εξεταστική επιτροπή στην είσοδο του καταστήματος. Κανείς δεν οφείλει να αποδείξει ότι γνωρίζει ολόκληρη μια δισκογραφία για να φορέσει ένα μπλουζάκι. Αξίζει, όμως, να θυμόμαστε ότι πίσω από τα γραφικά βρίσκεται κάτι που εξακολουθεί να ακούγεται. Το Either/Or, που κυκλοφόρησε από την Kill Rock Stars στις 25 Φεβρουαρίου 1997, προσφέρει μια εξαιρετική αφετηρία.

Το Between the Bars δείχνει πόσο κοντά μπορεί να βρεθούν η παρηγοριά και η εξάρτηση μέσα σε μια γλυκιά μελωδία. Το Angeles αφήνει την ακουστική κιθάρα να οδηγήσει ένα τραγούδι στο οποίο η ομορφιά δεν καταργεί την καχυποψία. Και το Say Yes, στο τέλος του άλμπουμ, κρατά χώρο για μια εύθραυστη προσδοκία. Τρία διαφορετικά σημεία εισόδου σε έναν δημιουργό που δεν εξαντλείται στην εικόνα του μελαγχολικού τραγουδοποιού.

Ίσως κάποιος φτάσει στη συλλογή επειδή αγαπά ήδη αυτούς τους δίσκους. Ίσως κάποιος άλλος ακολουθήσει την αντίστροφη διαδρομή και πατήσει το play επειδή του άρεσε ένα ρούχο. Αυτή η πιθανότητα αξίζει περισσότερο από μια εύκολη καταδίκη της συνεργασίας. Το εξώφυλλο μπορεί να λειτουργήσει σαν μικρή πόρτα. Το ενδιαφέρον είναι αν θα περάσουμε από μέσα.

Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη

Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.

Viber: +306909196125

Στείλε μήνυμα στο Viber

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News