Η τηλεόραση που μας μεγάλωσε τώρα μας στοιχειώνει
Τρεις ταινίες μετατρέπουν τις αγαπημένες σειρές, τις βιντεοκασέτες και τη νοσταλγία σε υλικό για εφιάλτες. Μια διαφορετική κινηματογραφική διαδρομή πριν από το Halloween
Το γνώριμο φως μιας τηλεόρασης μέσα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο μπορεί να σημαίνει ότι έφτασε η ώρα της αγαπημένης σου σειράς. Στο σινεμά τρόμου αρκεί η ίδια εικόνα για να αρχίσεις να ανησυχείς. Κάτι που υποτίθεται ότι κρατά τον έξω κόσμο σε ασφαλή απόσταση μοιάζει ξαφνικά με πόρτα από την οποία μπορεί να περάσει οτιδήποτε.
Λίγο πριν από το Halloween, τρεις ταινίες τρόμου προσφέρουν μια διαδρομή στον φόβο που γεννούν οι ίδιες οι εικόνες: το «I Saw the TV Glow», το «Videodrome» και το «Censor». Η τηλεόραση και το βίντεο αποκτούν διαφορετική λειτουργία σε καθεμία. Μπορούν να γίνουν καταφύγιο, μέσο χειραγώγησης ή ο τόπος όπου επιστρέφει μια απωθημένη ανάμνηση.
Στις 27 Οκτωβρίου κυκλοφορεί στα αγγλικά από τη Hogarth το «Public Access Afterworld», το πρώτο μυθιστόρημα με την υπογραφή Jane Schoenbrun. Ένας απειλητικός κόσμος πίσω από τις οθόνες βρίσκεται και στην αφετηρία του βιβλίου, δίνοντας μια επίκαιρη αφορμή για αυτή την κινηματογραφική διαδρομή.
I Saw the TV Glow: Μια σειρά που σε γνωρίζει καλύτερα από τους γύρω σου
Στο «I Saw the TV Glow» του 2024, σε σκηνοθεσία Jane Schoenbrun, ο έφηβος Όουεν γνωρίζει μέσα από μια συμμαθήτριά του μια παράξενη μεταμεσονύκτια σειρά. Η σχέση τους με αυτόν τον τηλεοπτικό κόσμο γίνεται ο τρόπος να πλησιάσουν ο ένας τον άλλον, αλλά και κάτι μέσα τους που δυσκολεύονται να ονομάσουν.
Η επιλογή έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για όσους θυμούνται μια σειρά να λειτουργεί σαν προσωπικό μυστικό: χαρακτήρες που σε καταλάβαιναν, όταν το περιβάλλον σου έμοιαζε αδιάφορο. Εδώ, όμως, η συντροφιά της οθόνης συνδέεται με το κόστος μιας ζωής στην οποία δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου.
Η σχέση της ταινίας με την τρανς εμπειρία είναι ουσιαστική. Στο προσωπικό σημείωμα που δημοσίευσε η A24, η αρχή της φυλομετάβασης και η συγγραφή του σεναρίου περιγράφονται ως παράλληλες διαδρομές.
Το “Videodrome” του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ κυκλοφόρησε το 1983
Videodrome: Η δίψα για την επόμενη ακραία εικόνα
Στο «Videodrome» του 1983, ο Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ ακολουθεί έναν υπεύθυνο τηλεοπτικού σταθμού που αναζητά όλο και πιο προκλητικό υλικό. Όταν ανακαλύπτει μια πειρατική εκπομπή ακραίας βίας, η αναζήτηση της προέλευσής της τον οδηγεί σε μια πραγματικότητα που γίνεται όλο και πιο αβέβαιη.
Η ταινία ταιριάζει σε όσους θέλουν τον τρόμο σωματικό, παράξενο και προκλητικό. Στη δική μας διαδρομή προσθέτει το ερώτημα της κατανάλωσης: τι συμβαίνει όταν η περιέργεια για κάτι πιο δυνατό, πιο απαγορευμένο, γίνεται συνήθεια;
Η σύνδεση με το σημερινό ατελείωτο σκρολάρισμα προκύπτει εύκολα ως ανάγνωση. Ο θεατής κυνηγά την επόμενη εικόνα, ενώ η εικόνα αρχίζει να καθορίζει τι περιμένει ο θεατής.
Censor: Κόβοντας τις σκηνές, κρατώντας τις αναμνήσεις
Το «Censor» του 2021, σε σκηνοθεσία Prano Bailey-Bond, μεταφέρει τη δράση στη Βρετανία του 1985. Η Ένιντ εργάζεται στη λογοκρισία ταινιών και εξετάζει υλικό τρόμου, μέχρι που ένα φιλμ φαίνεται να συνδέεται με την εξαφάνιση της αδελφής της.
Οι βιντεοκασέτες κουβαλούν εδώ τον πανικό γύρω από όσα μπορούσαν να δουν οι άνθρωποι μέσα στο σπίτι τους. Στη συνέντευξή της στο BFI, η σκηνοθέτις περιγράφει το ενδιαφέρον της γι’ αυτή την εποχή και αμφισβητεί την απλοϊκή ιδέα ότι οι ταινίες προκαλούν από μόνες τους βία.
Η Ένιντ προσπαθεί να ελέγξει τις εικόνες ως επαγγελματίας, ενώ η προσωπική της μνήμη αντιστέκεται στον έλεγχο. Κι έτσι, δίπλα στη νοσταλγία και την εμμονική θέαση, προστίθεται ένας τρίτος φόβος: μήπως στην οθόνη αναζητούμε την εκδοχή του παρελθόντος που μπορούμε να αντέξουμε.
Διαβάστε επίσης: Το horror franchise με 45 χρόνια ιστορίας που δεν υπήρξε ποτέ
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
