Η ζωή που προσπερνάμε

Μαρίνα Ριζογιάννη

Ενα ερώτημα που οφείλουμε να θέσουμε στον εαυτό μας είναι πόσο χρόνο διαθέτουμε για να απολαύσουμε όσα συμβαίνουν γύρω μας.

Πόσα λεπτά χαρίζουμε στο βλέμμα μας για να χορτάσει από όμορφες εικόνες; Για να γαληνέψει η ψυχή μας από την ηρεμία που αποπνέει ο ουρανός, η φύση, ο καθαρός ορίζοντας; Πόσο στεκόμαστε να παρατηρήσουμε τα φύλλα που αποχωρίζονται τα κλαδιά ή μια δροσοσταλίδα που κυλά αργά στον κορμό ενός δέντρου;

Δυστυχώς, ελάχιστα. Κάποτε, ούτε καν αυτά.

Ετσι φτάσαμε να υπάρχουμε, αφήνοντας τον χρόνο να κυλά, χωρίς να γευόμαστε τη ζωή. Κι όμως, αν δεν είχαμε αποκοπεί από τις μικρές, πολύτιμες στιγμές της, το βάρος της καθημερινότητας θα ήταν ελαφρύτερο και ο νους μας καθαρότερος, ικανός να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες με μεγαλύτερη ψυχραιμία. Η γαλήνη θα είχε τη θέση που της αξίζει μέσα μας, μαζί με την ευγνωμοσύνη για όσα απλά και αληθινά μας προσφέρονται.

Και δεν φταίει η έλλειψη χρόνου. Εμείς επιλέγουμε πού θα στρέψουμε το βλέμμα μας και σε τι θα δώσουμε αξία. Απορροφημένοι από τις απαιτήσεις της καθημερινότητας, αγωνιούμε για την εικόνα που προβάλλουμε, για όσα επιδεικνύουμε και αναρτούμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ζούμε με την αγωνία να παρακολουθούμε τις ζωές των άλλων μέσα από σερβιρισμένα αποσπάσματα προσεκτικά σκηνοθετημένης ευτυχίας, απομακρυνόμενοι ολοένα και περισσότερο από την πραγματικότητα.

Επιλέγουμε την εικονική, επιμελώς τακτοποιημένη «ζωή» και αφήνουμε την αληθινή να περνά δίπλα μας. Ξεχνάμε πως ο χρόνος δεν επιστρέφει και οι στιγμές που χάνονται δεν ξαναγράφονται.

Το πιο οδυνηρό, όμως, είναι πως αυτή τη στάση ζωής τη διδάξαμε και στις νεότερες γενιές, στα παιδιά, στερώντας τους την επαφή με τον πραγματικό κόσμο και την ίδια την ουσία της ζωής. Τους μάθαμε να απαθανατίζουν τις στιγμές, όχι να τις ζουν, να κοιτούν μια οθόνη, όχι τον ορίζοντα, να αναζητούν την αποδοχή των άλλων, ξεχνώντας να ακούν τη δική τους ψυχή.

Και κάπως έτσι, κινδυνεύουμε να περάσουμε μια ολόκληρη ζωή καταγράφοντας την ευτυχία, χωρίς ποτέ να τη νιώσουμε πραγματικά. Να έχουμε χιλιάδες εικόνες στο κινητό μας και ελάχιστες ζωντανές αναμνήσεις στον νου και στην καρδιά μας.

Γιατί, στο τέλος, η μεγαλύτερη απώλεια δεν είναι ο χρόνος που πέρασε, αλλά η ζωή που ήταν εκεί, μπροστά στα μάτια μας, κι εμείς δεν σταθήκαμε ούτε στιγμή να την κοιτάξουμε πολύ περισσότερο δε να τη ζήσουμε, να τη χορτάσουμε.

Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη

Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.

Viber: +306909196125

Στείλε μήνυμα στο Viber

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News