Ίντρα Κέιν: «Θέλω αυτή τη ζωή να τη ρουφήξω»

Η Ίντρα Κέιν θέλει να παίξει αρχαίο δράμα, σκέφτεται χορευτές και χορογραφίες στις ζωντανές εμφανίσεις της και αφήνει ανοικτό ακόμη και το ενδεχόμενο της τηλεοπτικής παρουσίασης. Μιλώντας με αφορμή τις «Εκκλησιάζουσες», δέχεται πως οι επόμενες δοκιμές μπορεί να φέρουν και αποτυχίες.

«Παιδιά, εγώ έχω πει ότι θέλω αυτή τη ζωή να τη ρουφήξω. Οπότε είμαι πολύ ανοικτή. Μ’ αρέσει να δοκιμάζω πράγματα, να δοκιμάζομαι. Ακόμα και αυτά που με φοβίζουν πάρα πολύ. Και η αποτυχία μέσα στο παιχνίδι. Δοκιμάζεις κάτι, λες: “Το έζησα κι αυτό”».

«Και επειδή βαριέμαι και πολύ εύκολα, καλό είναι να δοκιμάζουμε πράγματα. Και ό,τι μας αρέσει, το κρατάμε. Ό,τι δεν μας αρέσει, το αφήνουμε στην άκρη. Το δοκίμασα, δεν μου κάνει, προχωράμε».

Διαβάστε επίσης: Κωνσταντίνος Ασπιώτης: «Όταν οι γυναίκες αναλαμβάνουν την εξουσία, το κοινό δεν γελά, χειροκροτεί»

Η Κλεονίκη και ο δικός της «τσαμπουκάς»

Στις «Εκκλησιάζουσες – Γυναίκες στην εξουσία», σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη, υποδύεται την Κλεονίκη. Στη δική της ανάγνωση, η γυναίκα αυτή διεκδικεί τη δύναμη, την ελευθερία και την ευκαιρία να αλλάξει τα πράγματα για την Αθήνα.

«Φυσικά είναι για το κοινό καλό. Και θέλει επιτέλους οι γυναίκες να έχουν τις αντίστοιχες ελευθερίες και δυνατότητες, τις αντίστοιχες ευκαιρίες να το προσπαθήσουν. Αφού εσείς έχετε αποτύχει, ας δοκιμάσουμε κι εμείς να γίνουν τα πράγματα καλύτερα».

Στον χαρακτήρα αναγνωρίζει κάτι από τη δική της δυναμικότητα. «Με πολλά εισαγωγικά, έχει έναν τσαμπουκά. Το έχω κι εγώ αυτό το στοιχείο αρκετά στη ζωή, οπότε εκεί συναντήθηκα πολύ με την Κλεονίκη».

Το έντονο μουσικό στοιχείο της παράστασης της επιτρέπει, όπως εξηγεί, να χρησιμοποιήσει τη φωνή της χωρίς να την περιορίσει. Η Κλεονίκη τραγουδά και το ζητούμενο για την ίδια είναι η προσαρμογή στις ανάγκες του έργου.

«Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να παρνηθείς ή να αντισταθείς σε κάτι. Είναι να προσεγγίσεις κάτι λίγο διαφορετικά. Αλλά θέλει πολύ καλή τεχνική, φωνητική και υποκριτική».

Η διάκριση που κάνει είναι σαφής: «Δεν το βλέπω σαν αλλαγή. Το βλέπω σαν προσαρμογή».

Μια κάμερα στις πρόβες

Από τη συνεργασία της στο «Στο σώμα της», στο Εθνικό Θέατρο, θυμάται μια ιδέα που έπεφτε στις πρόβες: να μπει μια κάμερα, ώστε να φανεί πώς δουλεύει μαζί μια ομάδα γυναικών. Την ενοχλεί το στερεότυπο ότι γυναίκες διαφορετικών ηλικιών δεν μπορούν να συνεργαστούν χωρίς ανταγωνισμούς και συμπλέγματα.

«Είμαι πολύ τυχερή στο θέατρο. Δεν έχω άσχημη εμπειρία από συνεργασία ποτέ. Αλλά το λέγαμε και στις πρόβες: πρέπει να βάλουμε κάποια κάμερα για να σπάσει αυτό το στερεότυπο ότι οι γυναίκες δεν μπορούν να συνεργαστούν».

Οι χορογραφίες που σκέφτεται για τα live

Το «Your Face Sounds Familiar» της έδωσε την ευκαιρία να προσεγγίσει διαφορετικά τραγούδια και σκηνικές προσωπικότητες. Της θύμισε, επίσης, έναν συνδυασμό που είχε δοκιμάσει στο θέατρο, αλλά δεν είχε εντάξει στις ζωντανές εμφανίσεις της: το τραγούδι μαζί με τον χορό.

«Έχω κάνει και τις σπουδές μου, αλλά για χρόνια δεν το είχα εξασκήσει και δεν το είχα βάλει στις live εμφανίσεις μου. Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ σαν ενδεχόμενο: γιατί να μην έχω κι εγώ τους χορευτές, γιατί να μην κάνω κι εγώ κάποιες χορογραφίες;»

«Άνοιξε ένας καινούριος κόσμος μπροστά μου», λέει. Στις επαγγελματικές προτάσεις που δέχεται δεν περιγράφει ακόμη κάποια θεαματική αλλαγή. Από τη μεγάλη τηλεοπτική έκθεση κρατά κυρίως το ότι κατάφερε να παραμείνει ο εαυτός της.

«Είναι ένα τεράστιο σόου, είναι φοβερή έκθεση, σε πιάνει ένας φόβος για το πώς θα είμαι. Κατάφερα να είμαι τελείως ο εαυτός μου μέσα σε όλο αυτό. Και μου αρκεί».

Αφήνει ανοικτό ακόμη και το ενδεχόμενο της παρουσίασης: «Μπορεί να γίνω τηλεπαρουσιάστρια κάποια στιγμή. Και γιατί όχι;»

Η ασφάλεια ενός πτυχίου

Η συζήτηση για την επαγγελματική ασφάλεια την επιστρέφει στις σπουδές κοινωνικής εργασίας. Το πτυχίο και ένας σταθερός μισθός, εξηγεί, ήταν κυρίως το όνειρο των γονιών της.

«Όταν τους είπα ότι θέλω να ασχοληθώ με τα καλλιτεχνικά, μου είπαν: “Πάρε ένα πτυχίο και κάνε μετά στα χόμπι ό,τι θες”. Σε κάποιους μπορεί να λειτουργεί και μπράβο τους που καταφέρνουν να το κάνουν αυτό. Εγώ δεν μπορούσα να αναπνεύσω μέσα σε αυτό καθόλου, οπότε θεώρησα ότι η ψυχική μου υγεία είναι πιο σημαντική από την οικονομική ασφάλεια».

Το επάγγελμα της κοινωνικής λειτουργού το έχει αποκλείσει. Για τη διδασκαλία, όμως, αφήνει ένα ενδεχόμενο επιστροφής: «Την έχω απορρίψει για αυτό το διάστημα της ζωής μου. Δεν έχω να δώσω προς το παρόν κάτι σε αυτό».

Η καλλιτεχνική δουλειά, βέβαια, φέρνει τη δική της ανασφάλεια. Είναι μια κουβέντα που επαναλαμβάνεται με συναδέλφους στο τέλος κάθε σεζόν. Η ίδια την αποδέχεται, έχοντας μετρήσει και το κόστος μιας άλλης επιλογής.

«Όταν ξέρεις ότι οτιδήποτε άλλο θα κάνεις στη ζωή, το σκοτάδι αυτό θα κρατάει πολύ περισσότερο, λες: “Δεν πειράζει”. Όλες οι δουλειές έχουν τα μελανά τους σημεία, τις δυσκολίες τους».

Ακόμη και στο συνηθισμένο όνειρο να τα παρατήσεις όλα και να ανοίξεις μια ταβέρνα σε ένα νησί, βλέπει την άλλη όψη: «Και η ταβέρνα στο νησί, κι αυτή θα έχει τις δυσκολίες της και το σκοτάδι της. Κοιτάς όμως πού παίρνεις το μεγαλύτερο κομμάτι χαράς».

Η δυνατότητα να στρέφεται άλλοτε περισσότερο στο τραγούδι και άλλοτε στο θέατρο τη βοηθά να κρατά ισορροπία. «Έχει έρθει η αποδοχή ότι θα κάνει κύκλους και θα έρχεται κι αυτή η ανασφάλεια και είναι κομμάτι του παιχνιδιού».

Ρόλοι πέρα από το χρώμα

Θα ήθελε να παίξει αρχαίο δράμα. Θεωρεί, ωστόσο, ότι στην ελληνική πραγματικότητα υπάρχουν ρόλοι για τους οποίους δεν θα τη σκεφτούν. Η προσδοκία της είναι να πάψει το χρώμα του δέρματός της να καθορίζει τις προτάσεις που της γίνονται.

«Στη χώρα που ζω, έτσι όπως είναι η ελληνική πραγματικότητα, ναι, για κάποια πράγματα δεν θα με σκεφτούν. Δεν κουβαλάω κάποιο παράπονο. Δεν θέλω να το πω σαν παράπονο, αλλά βλέπω μπροστά και θεωρώ ότι έρχεται η μέρα που δεν θα με σκεφτούν ως τη μαύρη κοπέλα στον θίασο».

Η επιθυμία της δεν περιορίζεται στη διανομή ενός έργου. Αφορά και το πώς αντιμετωπίζεται στην καθημερινότητα ένας μαύρος άνθρωπος που δηλώνει Έλληνας. «Όταν κι εγώ δηλώνω Ελληνίδα, να μην υπάρχει δεύτερη σκέψη: “Ναι, δεν είσαι Ελληνίδα ακριβώς”».

Οι ιστορίες που θα ήθελε να δει

Στο θέατρο και στην τηλεόραση θα ήθελε να βλέπει περισσότερες ιστορίες για το σήμερα και να δίνεται χώρος στους σύγχρονους συγγραφείς. Αναγνωρίζει την αξία των ιστοριών από το παρελθόν, αλλά θεωρεί ότι και το παρόν προσφέρει υλικό που αξίζει να ακουστεί.

«Υπάρχουν και πάρα πολλά πράγματα στο σήμερα τα οποία αξίζει να συζητηθούν, να γραφτούν ιστορίες. Πολλοί σύγχρονοι συγγραφείς που καλό θα είναι να ακουστούν, να γίνουν πιο γνωστοί, να τους δοθεί η ευκαιρία να παρουσιάσουν το έργο τους».

Περιγράφει την περίοδο που ζούμε ως σκοτεινή και πιστεύει ότι η τέχνη οφείλει να τη φωτίσει. Την απασχολεί το κοινωνικό πισωγύρισμα και αναζητεί ανθρώπους που αναγνωρίζουν όσα συμβαίνουν.

«Εμένα με γοητεύουν οι άνθρωποι που πραγματικά το αναγνωρίζουν. Το θέμα δεν είναι να το βάζουμε κάτω από το χαλί και να κάνουμε σαν να μην υπάρχει. Να το αναγνωρίζουμε, και μόνο μέσα από αυτό θα έρθει εξέλιξη και θα πάμε προς το φως».

Παραμένει αισιόδοξη, βλέποντας γύρω της «φωτεινές φωνές». Το δύσκολο βήμα, όπως το περιγράφει, είναι να περάσει η συζήτηση στη δράση: «Είμαστε ακόμα στο στάδιο που το συζητάμε και προσπαθούμε να το αναγνωρίσουμε».

Αν είχε εξασφαλισμένο χρόνο, συνεργάτες και χρήματα για ένα απολύτως δικό της έργο, θα επέλεγε μια πιο ρομαντική ιστορία. Κοντινοί της άνθρωποι, εξηγεί, της μιλούν για έναν ρομαντισμό και μια ευαισθησία που δεν δείχνει συχνά. «Το βλέπουν πολύ λίγοι άνθρωποι», λέει.

«Θα έφτιαχνα κάποια τέτοια ιστορία, λίγο πιο ρομαντική και ευαίσθητη».

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News