Ο Jarvis Cocker ήθελε μια ζωή να γίνει διάσημος. Μετά ανακάλυψε ότι η φήμη δεν διορθώνει τίποτα

Ο Jarvis Cocker ήταν επτά ετών όταν αποφάσισε ότι ήθελε να γίνει διάσημος. Όχι απλώς μουσικός, ούτε καν απαραίτητα τραγουδιστής. Η φήμη, όπως την αντιλαμβανόταν τότε, ήταν σχεδόν μια κατάσταση ζωής: κάτι που, αν κατάφερνε να αποκτήσει, θα έβαζε όλα τα υπόλοιπα στη θέση τους.

Δεκαετίες αργότερα, μιλώντας με αφορμή το νέο ντοκιμαντέρ «Pulp: What Do You Do for an Encore?» του Garth Jennings, ο Cocker περιγράφει εκείνη την παιδική ιδέα με μια φράση που εξηγεί ίσως καλύτερα από οτιδήποτε άλλο τη σχέση του με την επιτυχία. Πίστευε, λέει, ότι η φήμη θα λειτουργούσε σαν «μαγικό ραβδί».

Οι Pulp τού έδωσαν τελικά όσα θα μπορούσε να είχε φανταστεί εκείνο το επτάχρονο αγόρι στο Sheffield. Έγιναν ένα από τα συγκροτήματα που καθόρισαν τη βρετανική μουσική των ’90s, το «Common People» εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια της Britpop και το Different Class τούς έφερε στην κορυφή των charts και στο Mercury Prize.

Η πραγματικότητα, βέβαια, αποδείχθηκε λιγότερο γενναιόδωρη από τη φαντασίωση.

Διαβάστε επίσης: Ένα αλά ’90s πάρτι με τους Pulp: Τι και αν μεγαλώσαμε, συνεχίζουμε να είμαστε uncommon common people

Όταν η επιτυχία δεν λύνει όσα περίμενες

Οι Pulp είχαν ήδη διανύσει μια μακρά και δύσκολη πορεία πριν από την έκρηξη των μέσων της δεκαετίας του ’90. Το συγκρότημα είχε δημιουργηθεί από τα τέλη των ’70s και για χρόνια παρέμενε μακριά από τη μεγάλη επιτυχία, αλλά αυτή η μακρά περίοδος αναμονής ήταν καθοριστική για τον τρόπο με τον οποίο ο Cocker έβλεπε τον κόσμο.

Τα τραγούδια του δεν μιλούσαν για ανθρώπους που ένιωθαν ότι είχαν κατακτήσει τη ζωή. Παρατηρούσαν συνήθως εκείνους που βρίσκονταν λίγο πιο έξω από το κέντρο: τους αμήχανους, τους απογοητευμένους, όσους δεν είχαν αρκετά χρήματα ή αρκετή αυτοπεποίθηση, όσους κοίταζαν τους άλλους και προσπαθούσαν να καταλάβουν πώς ακριβώς λειτουργεί αυτό το παιχνίδι.

Το «Common People» συμπύκνωσε αυτή τη ματιά με τρόπο σχεδόν ιδανικό. Πίσω από το πιασάρικο ρεφρέν και την εκρηκτική ενορχήστρωση υπήρχε μια ολόκληρη παρατήρηση για την τάξη, το προνόμιο και την απόσταση ανάμεσα σε εκείνους που μπορούν να παίζουν με τη φτώχεια και σε εκείνους που δεν έχουν την πολυτέλεια να φύγουν από αυτήν.

Η μεγάλη ειρωνεία ήταν ότι ο άνθρωπος που τραγουδούσε τόσο πειστικά για όσους βρίσκονταν απ’ έξω βρέθηκε ξαφνικά στο απόλυτο κέντρο.

Η Britpop δεν ήταν πια απλώς μουσική σκηνή. Είχε μετατραπεί σε πολιτιστικό φαινόμενο και ο Cocker ήταν ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπά της. Το 1996, όταν ανέβηκε στη σκηνή των Brit Awards κατά τη διάρκεια της εμφάνισης του Michael Jackson, η εικόνα του πέρασε από τις μουσικές σελίδες στα δελτία ειδήσεων. Για λίγες ημέρες, η διασημότητα που κάποτε φανταζόταν ως λύση έμοιαζε περισσότερο με κάτι που είχε ξεφύγει από τον έλεγχό του.

Το «This Is Hardcore» και η άλλη πλευρά της Britpop

Αν το Different Class αποτύπωσε τη στιγμή της μεγάλης ανόδου, το «This Is Hardcore» του 1998 κατέγραψε αυτό που συνέβη όταν ο αρχικός ενθουσιασμός υποχώρησε.

Ήταν ένας πολύ πιο σκοτεινός δίσκος, γεμάτος κούραση, σεξουαλική απογοήτευση, γήρανση, αποσύνθεση και μια έντονη αίσθηση ότι η επιτυχία είχε αφήσει πίσω της περισσότερο κενό απ’ όσο θα περίμενε κανείς.

Ακούγοντάς τον σήμερα, δύσκολα δεν τον βλέπει κανείς ως το άλμπουμ ενός ανθρώπου που προσπαθεί να καταλάβει τι απέμεινε όταν το όνειρο πραγματοποιήθηκε.

Ο Cocker έχει μιλήσει επανειλημμένα για εκείνη την περίοδο χωρίς να την εξωραΐζει. Η φήμη δεν είχε εξαφανίσει τις ανασφάλειες ούτε είχε δημιουργήσει κάποια νέα, πιο ολοκληρωμένη εκδοχή του εαυτού του. Είχε απλώς προσθέσει μια ακόμη, πολύ πιο εκτεθειμένη διάσταση στη ζωή του.

Και κάπως έτσι, η ιστορία των Pulp έγινε πολύ πιο ενδιαφέρουσα από μια κλασική αφήγηση «από την αφάνεια στην επιτυχία».

Η επιστροφή χωρίς την ανάγκη να αποδειχθεί τίποτα

Όταν οι Pulp επέστρεψαν στις συναυλίες το 2023, υπήρχε κάθε λόγος να φοβάται κανείς ότι θα ακολουθούσε άλλη μία άσκηση νοσταλγίας. Δεν συνέβη.

Η επιστροφή τους απέκτησε πραγματικό βάρος όταν ακολούθησε το «More», το πρώτο νέο άλμπουμ του συγκροτήματος μετά το We Love Life του 2001. Έπειτα από 24 χρόνια χωρίς καινούργιο δίσκο, οι Pulp βρέθηκαν ξανά στο Νο1 των βρετανικών charts.

Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα όμως ήταν η σύνθεση του κοινού.

Στις συναυλίες δεν βρίσκονταν μόνο οι άνθρωποι που είχαν μεγαλώσει μαζί τους τη δεκαετία του ’90, αλλά και πολύ νεότεροι θεατές που ανακάλυψαν το «Common People», το «Disco 2000» ή το Different Class χρόνια μετά την πρώτη τους κυκλοφορία.

Για ένα συγκρότημα που είχε χτίσει την ταυτότητά του γύρω από την αίσθηση ότι κοιτάζει την κοινωνία από το πλάι, αυτή η δεύτερη ζωή μοιάζει σχεδόν φυσική. Οι Pulp εξακολουθούν να μιλούν σε ανθρώπους που δεν είναι απολύτως βέβαιοι ότι ανήκουν κάπου, μόνο που τώρα το κάνουν σε περισσότερες από μία γενιές ταυτόχρονα.

Τι κάνεις όταν έχεις ήδη φτάσει εκεί;

Ο τίτλος του νέου ντοκιμαντέρ του Garth Jennings, «What Do You Do for an Encore?», συνοψίζει εύστοχα το ερώτημα που βρίσκεται πίσω από αυτή την επιστροφή.

Τι κάνει ένα συγκρότημα όταν έχει ήδη γράψει το τραγούδι που θα το ακολουθεί για πάντα; Όταν έχει κατακτήσει την επιτυχία, έχει περάσει από τη διάλυση και έχει δει το έργο του να γίνεται σημείο αναφοράς για ανθρώπους που δεν είχαν ακόμη γεννηθεί την εποχή της ακμής του;

Η απάντηση των Pulp δεν φαίνεται να είναι η προσπάθεια αναπαραγωγής του 1995. Κι αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της σημερινής τους παρουσίας.

Ο Cocker δεν χρειάζεται πλέον να αποδείξει ότι έγινε ο άνθρωπος που ονειρευόταν στα επτά του. Έχει ήδη ζήσει όσα εκείνο το παιδί φανταζόταν και έχει γνωρίσει από κοντά τα όριά τους.

Η φήμη δεν διόρθωσε τη ζωή του και η επιτυχία δεν εξαφάνισε τις αμφιβολίες του. Του έδωσε όμως αρκετό χρόνο ώστε να κοιτάξει πίσω και να καταλάβει κάτι πολύ πιο χρήσιμο: ότι η κατάκτηση ενός ονείρου δεν σημαίνει πως τελείωσε η ιστορία.

Στην περίπτωση των Pulp, αποδεικνύεται πως μπορεί να σημαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Ότι, όταν σταματήσεις να περιμένεις από την επιτυχία να σε σώσει, ίσως αρχίσεις επιτέλους να απολαμβάνεις αυτό που δημιούργησες.

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News