Μικρές ιστορίες της Πάτρας: Οι «κούτουλες» του Άννινου – Όταν το νερό έτρεχε ασταμάτητα στις γειτονιές

Η φιλοσοφία του αείμνηστου δημάρχου για το δωρεάν αγαθό, ο ιδιαίτερος σχεδιασμός και οι μαρμάρινες πινακίδες

Μικρές ιστορίες της Πάτρας: Οι «κούτουλες» του Άννινου - Όταν το νερό έτρεχε ασταμάτητα στις γειτονιές Η παλιά βρύση του Θεόδωρου Αννιινου παραμένει όρθια στο σχολικό συγκρότημα της Αναγέννησης, στο Γηροκομειό. Δίπλα στoν παλιό κούτουλα έχει τοποθετηθεί νεότερη βρύση

Μπορεί σήμερα να στέκονται σιωπηλές, χωρίς να τρέχει από μέσα τους ούτε σταγόνα νερό, όμως κάποτε αποτελούσαν ζωντανό κομμάτι της καθημερινότητας της Πάτρας. Είναι οι περίφημες δημοτικές βρύσες, οι γνωστές στους παλαιότερους Πατρινούς ως «κούτουλες», που συνδέθηκαν με τη δημαρχιακή παρουσία του Θεόδωρου Αννίνου.

Κάποιες από αυτές εξακολουθούν να σώζονται σε διάφορες περιοχές της Πάτρας. Η ιδιαίτερη κατασκευή της, με τις χαρακτηριστικές καμπύλες και την ξεχωριστή αρχιτεκτονική της, παραμένει στη θέση της, θυμίζοντας μια άλλη εποχή. Στη βάση της υπάρχει η μαρμάρινη επιγραφή: «Από το Δήμαρχο Θεοδ. Κ. Αννίνο – 1985».

Μια μικρή πινακίδα που λειτουργεί σαν χρονοκάψουλα. Αλλωστε, ο Αννινος συνήθιζε να τοποθετεί μαρμάρινες επιγραφές στα έργα που έφεραν τη δική του προσωπική σφραγίδα, αφήνοντας το αποτύπωμά τους στον χρόνο και υπενθυμίζοντας στις επόμενες γενιές την ιστορία τους.

Διαβάστε επίσης: Ο δήμαρχος που έκανε τον Καρνάβαλο «τετράγωνο» και δίχασε την Πάτρα

ΕΝΑΣ ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΣΦΡΑΓΙΔΑ

Ο Θεόδωρος Αννινος ήταν πολιτικός μηχανικός και συνδύασε την τεχνική του ιδιότητα με την ενασχόλησή του με την Αυτοδιοίκηση.

Ανέλαβε για πρώτη φορά τη δημαρχία τον Αύγουστο του 1964. Η πρώτη αυτή περίοδος διακόπηκε από τη δικτατορία, η οποία τον απομάκρυνε από το αξίωμα στις 2 Μαΐου 1967.

Ο παλιός κούτουλας δίπλα στον πλάτανο, απέναντι από το στρατόπεδο του ΚΕΝ στα Σύνορα, διατηρεί τη δική του θέση στην ιστορική μνήμη της περιοχής

Μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας επέστρεψε δυναμικά. Στις δημοτικές εκλογές του 1975 εξελέγη δήμαρχος, ενώ επανεκλέχθηκε το 1978 και το 1982. Η τελευταία του θητεία ολοκληρώθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1986. Στις εκλογές εκείνης της χρονιάς έχασε τη δημαρχία από τον Ανδρέα Καράβολα.

Η παρουσία του στην αυτοδιοίκηση συνδέθηκε με μια σειρά έργων και παρεμβάσεων που άφησαν το αποτύπωμά τους στην πόλη.

ΤΟ ΝΕΡΟ ΩΣ ΔΗΜΟΣΙΟ ΑΓΑΘΟ

Γιατί όμως είχε αυτή την ιδιαίτερη αδυναμία στις δημόσιες βρύσες;

Η απάντηση δεν αφορά μόνο την αισθητική ή την πρακτική χρησιμότητά τους. Σε συνέντευξή του στην «Πελοπόννησο», την 1η Νοεμβρίου 2021, ο γιος του, Ανδρέας Αννινος, εξήγησε ότι ο πατέρας του ήθελε μέσα από αυτές τις κατασκευές να περάσει ένα σαφές μήνυμα: το νερό είναι δημόσιο αγαθό και πρέπει να έχει πρόσβαση σε αυτό ο καθένας.

Διαβάστε επίσης: «Ο πατέρας μου, ο Θεόδωρος Άννινος…» ΦΩΤΟ

Δεν επρόκειτο, επομένως, απλώς για μια δημοτική παροχή. Ηταν και μια αντίληψη για τον ρόλο του Δήμου απέναντι στους πολίτες.

Οι βρύσες κατασκευάζονταν σε γειτονιές της Πάτρας και το νερό έτρεχε συνεχώς, προσφέροντας δωρεάν δροσιά σε κατοίκους και περαστικούς. Σε μια εποχή χωρίς τη σημερινή εμπορευματοποίηση του εμφιαλωμένου νερού, η δυνατότητα να σταματήσει κάποιος στον δρόμο και να πιει ελεύθερα λίγο νερό αποτελούσε μέρος της καθημερινότητας.

Ο Αννινος, μάλιστα, είχε εκφράσει επιφυλάξεις για τη δημιουργία της ΔΕΥΑΠ, καθώς αντιμετώπιζε με διαφορετική αντίληψη τη διαχείριση των δημοτικών υπηρεσιών ύδρευσης και αποχέτευσης.

ΤΟ ΕΝΣΩΜΑΤΩΜΕΝΟ ΠΑΓΚΑΚΙ

Η αισθητική των βρυσών δεν ήταν τυχαία. Ο Θεόδωρος Αννινος, ως πολιτικός μηχανικός, είχε προσωπική εμπλοκή στον σχεδιασμό τους, συνδυάζοντας τη χρηστικότητα με την αισθητική. Μάλιστα, πολλοί «κούτουλες» διέθεταν μια ιδιαίτερη λεπτομέρεια: ένα μικρό ενσωματωμένο παγκάκι στην άκρη τους, όπου οι περαστικοί μπορούσαν να καθίσουν και να ξεκουραστούν, αφού πρώτα είχαν δροσιστεί πίνοντας νερό.

Η σχεδιαστική του δραστηριότητα δεν περιοριζόταν στις δημοτικές βρύσες. Είχε σχεδιάσει κινηματογράφους της Πάτρας, όπως τους «Ντιάννα» και «Piccolo», ενώ είχε ασχοληθεί και με την ανακατασκευή του κινηματοθεάτρου «Πάνθεον».

Η προσωπική του σφραγίδα αποτυπωνόταν και στις μαρμάρινες πινακίδες που συνήθιζε να τοποθετεί στα έργα του, αφήνοντας ένα αναγνωρίσιμο ίχνος της παρουσίας του στην πόλη.

Ο ίδιος ο Άννινος αναλάμβανε προσωπικά τον σχεδιασμό των βρυσών, δίνοντάς τους τη δική του ξεχωριστή ταυτότητα

Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΑΤΕΝΤΑ

Σήμερα, αρκετές από τις παλιές βρύσες εξακολουθούν να σώζονται σε διάφορα σημεία της Πάτρας, αν και δεν λειτουργούν πλέον. Σε ορισμένες περιπτώσεις, δίπλα στον παλιό «κούτουλα» έχει τοποθετηθεί νεότερη βρύση, ώστε να συνεχίζεται η παροχή νερού και η εξυπηρέτηση των κατοίκων.

Ετσι, δύο διαφορετικές εποχές συνυπάρχουν στον ίδιο χώρο: η παλιά ιστορική κατασκευή και η σύγχρονη εγκατάσταση. Η μαρμάρινη επιγραφή του 1985 θυμίζει την ιστορία και τον σκοπό δημιουργίας αυτών των βρυσών.

Παράλληλα, αποτυπώνεται και η αλλαγή στη χρήση του νερού μέσα στον χρόνο: από τις παλιές δημόσιες βρύσες, που αποτελούσαν βασική πηγή καθημερινής υδροδότησης, στις σύγχρονες εγκαταστάσεις, που συνεχίζουν να εξυπηρετούν τις σημερινές ανάγκες των κατοίκων. Έτσι, οι βρύσες δεν αποτελούν μόνο ιστορικά μνημεία, αλλά και μαρτυρίες της εξέλιξης της καθημερινής ζωής στην πόλη.

Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη

Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.

Viber: +306909196125

Από το Δίκτυο