O “Γκέραρντ” του πατρινού βολεϊ Ακης Δαρείος: «Η Πάτρα λειτουργεί ως φυτώριο»
Ο πατρινός τεχνικός μετά από 22 χρόνια στην Ολυμπιάδα μιλά στην “Π” για το διαζύγιο και την επόμενη ημέρα
Πρόκειται για τον «Εγκε Γκέραντ» του πατρινού βόλεϊ και δικαιωματικά είχε πάρει αυτόν τον τίτλο αφού πολύ δύσκολα θα συναντήσουμε στο βόλεϊ άλλον προπονητή να είναι σερί 22 χρόνια στην ίδια ομάδα.
Ο προπονητής Ακης Δαρείος μετά από τόσα χρόνια παραιτήθηκε από την Ολυμπιάδα έχοντας προσφέρει πολλά στο σωματείο.
Ο πατρινός τεχνικός λίγες μέρες μετά την αποχώρηση του, μίλησε στην «ΠτΔ» για το «διαζύγιο» με τους «πορτοκαλί» και τι θα άλλαζε αν γυρνούσε το χρόνο πίσω…
-Πώς νιώθετε γνωρίζοντας ότι δεν θα ξεκινήσετε την προετοιμασία τον επόμενο μήνα;
Νιώθω μια περίεργη αίσθηση, ομολογώ. Είναι η πρώτη φορά μετά από 22 χρόνια που δεν θα βρίσκομαι στο γήπεδο τον Αύγουστο για να υποδεχτώ τους παίκτες στην προετοιμασία. Είναι σαν να κλείνει ένας κύκλος που με έχει διαμορφώσει βαθιά, τόσο ως προπονητή όσο και ως άνθρωπο. Παρόλα αυτά δεν νιώθω θλίψη· νιώθω ευγνωμοσύνη για όσα έζησα, και ελπίζω ότι αυτό που χτίσαμε μαζί θα συνεχίσει να στέκεται όρθιο. Προσωπικά κοιτάζω μπροστά, με την ίδια όρεξη για δουλειά που είχα και τότε που ξεκίνησα.
– Τι εννοείτε με τη «διαφορετική φιλοσοφία»;
Δεν θα ήθελα να μπω σε λεπτομέρειες — δεν πιστεύω ότι θα βοηθούσε κανέναν, ούτε τον σύλλογο ούτε τον ίδιο. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι, μετά από τόσα χρόνια, προέκυψαν διαφορετικές αντιλήψεις για το πώς πρέπει να λειτουργεί το τμήμα από εδώ και πέρα: πού επενδύονται οι πόροι, σε ποιον χρονικό ορίζοντα σχεδιάζουμε, ποια είναι η ισορροπία ανάμεσα στο άμεσο αποτέλεσμα και τη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη. Δεν είναι διαφωνία προσώπων, είναι διαφορετικό όραμα. Κι όταν το όραμα δεν συμπίπτει, το πιο τίμιο πράγμα είναι να το πεις ανοιχτά και να παραμερίσεις, με σεβασμό σε όσους θα συνεχίσουν.
-Τι θα σας λείψει περισσότερο;
Θα μου λείψουν πάνω απ’ όλα οι άνθρωποι. Οι αθλητές, η καθημερινότητα στο γήπεδο, η ένταση πριν από έναν σημαντικό αγώνα, η χαρά μιας νίκης που χτίστηκε πάνω σε δουλειά μηνών. Θα μου λείψει και ο ρόλος του μέντορα σε νέα παιδιά που έρχονταν με όνειρα και τα έβλεπα να ωριμάζουν, μέσα κι έξω από το γήπεδο. Αυτό, η σχέση με τους ανθρώπους, δεν αντικαθίσταται εύκολα.
– Είχε ολοκληρωθεί ένας κύκλος; Ήταν αναγκαία η αλλαγή;
Πιστεύω πραγματικά ότι κάθε κύκλος, όσο επιτυχημένος κι αν είναι, φτάνει κάποια στιγμή στο φυσικό του τέλος. Είκοσι δύο χρόνια είναι πολύς καιρός, τόσο για μένα όσο και για τον σύλλογο. Ένα σωματείο χρειάζεται ανανέωση ματιάς κάθε τόσο, όπως κι ένας προπονητής χρειάζεται νέες προκλήσεις για να συνεχίσει να εξελίσσεται. Δεν το βλέπω ως τέλος, αλλά ως ολοκλήρωση μιας διαδρομής — και αρχή μιας άλλης, τόσο για μένα όσο, ελπίζω, και για την Ολυμπιάδα.
– Σημαντικότερα επιτεύγματα και τι θα αλλάζατε;
Το μεγαλύτερο επίτευγμα δεν είναι κάποιος τίτλος ή μια συγκεκριμένη σεζόν, αλλά το ότι ξεκινήσαμε από τη Γ’ Εθνική με ένα εφηβικό τμήμα και καταφέραμε να χτίσουμε ένα ανδρικό τμήμα που αγωνιζόταν σταθερά στα εθνικά πρωταθλήματα, παρά τις δυσκολίες. Μαζί μ’ αυτό, οι επιτυχημένες πορείες των αναπτυξιακών μας τμημάτων σε πανελλήνιο επίπεδο, και κυρίως οι αθλητές που βγήκαν μέσα από την Ολυμπιάδα και συνεχίζουν σήμερα να διακρίνονται σε υψηλό επίπεδο. Αυτοί οι άνθρωποι είναι η μεγαλύτερη υπογραφή μου στον σύλλογο.
Λάθη φυσικά υπήρξαν. Αν κοιτάξω πίσω, θα ήθελα να είχα επενδύσει νωρίτερα και πιο συστηματικά στην ανίχνευση νέων ταλέντων, σε συνεργασία με σχολεία και τοπικούς φορείς, αντί να βασιζόμαστε τόσο πολύ στη δουλειά μέσα στο τμήμα. Ίσως έπρεπε επίσης να είχα δώσει νωρίτερα μεγαλύτερο βάρος στη δημιουργία ενός ευρύτερου δικτύου συνεργασιών γύρω από το τμήμα. Είναι μαθήματα που κουβαλάω και θα με συνοδεύσουν στο επόμενο κεφάλαιο.
-Γιατί η Πάτρα δεν αναδεικνύει πια κορυφαίους αθλητές στο βόλεϊ;
Είναι ερώτημα που με απασχολεί πραγματικά, πολύ περισσότερο από την προσωπική μου πορεία. Πιστεύω ότι το πρόβλημα δεν είναι μεμονωμένο, αλλά συστημικό — λειτουργεί σαν φαύλος κύκλος. Ξεκινάει από τα οικονομικά. Οι σύλλογοι της περιφέρειας, σε αντίθεση με τις μεγάλες ομάδες της Αθήνας ή της Θεσσαλονίκης, δυσκολεύονται να βρουν σταθερούς χορηγούς, γιατί έχουν μικρότερη προβολή. Χωρίς σταθερή χρηματοδότηση, περιορίζεται η δυνατότητα να κρατήσεις καλούς αθλητές και να επενδύσεις σε υποδομές και τεχνικό επιτελείο. Αυτό οδηγεί σε πιο περιορισμένα αποτελέσματα, τα οποία με τη σειρά τους μειώνουν ακόμα περισσότερο το ενδιαφέρον χορηγών και μέσων ενημέρωσης — κι έτσι ο κύκλος κλείνει και ξαναρχίζει, κάθε φορά λίγο πιο σφιχτά. Παράλληλα υπάρχει και η «διαρροή ταλέντου»: μόλις ένας αθλητής ή αθλήτρια δείξει πραγματικό ταλέντο, τον απορροφούν συνήθως μεγαλύτερα σωματεία, με καλύτερους όρους. Είναι απόλυτα φυσιολογικό, δεν το κατηγορώ, όμως έχει ως αποτέλεσμα οι τοπικοί σύλλογοι να μη διατηρούν αρκετά τους αθλητές τους ώστε να χτίσουν ανταγωνιστική ομάδα. Έτσι η περιοχή μας λειτουργεί σαν «φυτώριο» για άλλες πόλεις, χωρίς να καρπώνεται τα δικά της αποτελέσματα. Για να σπάσει αυτή η λούπα, χρειάζεται συντονισμένη προσπάθεια με συνεργασία συλλόγων και φορέων.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
