Ο Σπύρος Παπαδόπουλος στην «Π»: «Είναι ερωτικό να θαυμάζεις τον άλλον»
Αύριο Τρίτη στο Θερινό Δημοτικό Θέατρο με το «Sexy laundry».
Με τη μεγάλη επιτυχία «Sexy laundry» της Michel Riml, σε σκηνοθεσία δική του και με συμπρωταγωνίστρια τη Ρένια Λουιζίδου, έρχεται ο Σπύρος Παπαδόπουλος αύριο Τρίτη (ώρα 21:30) στο Θερινό Δημοτικό Θέατρο, στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Πάτρας.
Ο αγαπημένος ηθοποιός μιλά στην «Π» για τον χρόνο και τις επιπτώσεις του στις σχέσεις και τους ανθρώπους, τις διαφορές αντρών-γυναικών, την αθωότητα που απαιτεί το θέατρο, τη θλίψη του για την επιρροή των σόσιαλ μίντια.
Διαβάστε επίσης: Ρένια Λουιζίδου στο pelop.gr: «Οι γυναίκες απολογούμαστε που μεγαλώνουμε – Πολλοί άνθρωποι νιώθουν πολιτικά άστεγοι»
-Το «Sexy laundry» μετρά τέσσερα χρόνια επιτυχίας. Πού την αποδίδετε;
Στο ότι αγγίζει τους θεατές. Είναι σαν να τους αφορά προσωπικά. Μετά την παράσταση, ζευγάρια έρχονται και μας λένε «τη μισή ώρα σκουντούσα εγώ τη γυναίκα μου και την άλλη μισή εκείνη εμένα». Οι άντρες μάλιστα γελάνε πάρα πολύ, γιατί τους είναι πάρα πολύ οκεία όσα βλέπουν. Σαν να ξορκίζουν το κακό.
-Το κακό, εν προκειμένω, η πτώση της έντασης στην ερωτική ζωή της Αλις και του Λάρι, οι οποίοι είναι παντρεμένοι 25 χρόνια, με τρία παιδιά, και χωρίς κανένα άλλο πρόβλημα να λύσουν. Το πρόβλημα το ανακινεί εκείνη…
Ακριβώς, γιατί ο μεν Λάρι το δικαιολογεί, λέγοντας «μα σκοτώνομαι στη δουλειά όλη μέρα», αλλά η Αλις είναι σε μια ηλικία που αναρωτιέται «αν δεν με θες κι εσύ, τελείωσα; Σταμάτησαν να γυρνάνε τα κεφάλια όταν περπατάω στον δρόμο, αλλά ούτε εσένα αφορώ;».
-Βαθιά ανθρώπινη αντίδραση σε μια κατάσταση που βιώνουν οι γυναίκες μεγαλώνοντας.
Φυσικά. Κι έχουν όλα τα δίκια. Από την άλλη, οι άνδρες είμαστε και λιγάκι μπουμπούνες. Τα βλέπουμε όλα καλά. Οι γυναίκες είναι πιο πολύπλοκες, έχουν πιο πολλές απαιτήσεις. Σε πολλά σημεία ταυτίζομαι με το έργο κι έδωσα πολλά συγχαρητήρια στη συγγραφέα, γιατί τη γνώρισα, για το πόσο καλά ξέρει τον άντρα κι έχει φτιάξει αυτό τον χαρακτήρα. Μου έχει τύχει κι εμένα πολλές φορές να λέω «όλα μια χαρά δεν είναι, πού είναι το πρόβλημα;» Και η απάντηση: «Τι μια χαρά, σου χτυπάω το καμπανάκι τόσες φορές, πρέπει να σου πω τα πράγματα με το όνομά τους για να καταλάβεις;».
– Η βαθιά αγάπη βρίσκεται στον πυρήνα του έργου της Riml. Με τους τρελούς ρυθμούς που τρέχει η καθημερινότητα υπάρχει χώρος να τη φροντίσεις;
Κοιτάξτε, το αίσθημα ή υπάρχει ή δεν υπάρχει. Αν με τον άλλο ταιριάζεις σαν άνθρωπος, κάνεις καλή παρέα μαζί του, τον αγαπάς βαθιά και τον θαυμάζεις, κάτι που θεωρώ πολύ σημαντικό σε μια σχέση, πρέπει, παράλληλα, να έχεις τον νου σου, κυρίως ο άντρας να έχει τον νου του, γιατί αν ο χρόνος έχει αφήσει τη σκόνη του πάνω στη σχέση, πρέπει να τη φυσήξεις για να φύγει. Συνηθίζω να λέω, το λέω και στο έργο, ότι εάν τα πρώτα χρόνια μια φορά στο τόσο, όπως γυρνούσες στο σπίτι έπαιρνες ένα λουλούδι στη γυναίκα σου, δεν σου κοστίζει να συνεχίσεις να το κάνεις γιατί γι’ αυτή σημαίνει πολλά. Είναι κάποια πράγματα που θέλουν την τεχνική τους. Και η ζωή θέλει τεχνική πέρα από αίσθημα. Κι επίσης, τόσο ο άντρας όσο η γυναίκα πρέπει να συμφιλιωθούν με την ηλικία και τις αντοχές τους στο ερωτικό κομμάτι. Κι αν το αίσθημα είναι βαθύ και ακριβό, αυτή η ορμή που δεν υπάρχει πια αντικαθίσταται από άλλα πράγματα, και κυρίως από τον θαυμασμό στον άλλον, όπως είπα. Είναι ερωτικό να θαυμάζεις τον άλλον.
-Με τη Ρένια Λουιζίδου πρωτοσυναντηθήκατε στους «Απαράδεκτους». Τώρα, μετά από 30 και πλέον χρόνια, συναντιέστε στη θεατρική σκηνή. Ποια η αίσθηση;
Επειδή μέσα στα χρόνια, δεν βρισκόμασταν συχνά, μιλούσαμε πού και πού στο τηλέφωνο, η πρώτη αίσθηση που είχαμε τότε, παίζοντας στους «Απαράδεκτους», έχει μείνει αναλλοίωτη. Τώρα, πάνω στη σκηνή, ανακαλύψαμε ότι έχουμε μια τρομερή χημεία, που απολαμβάνουμε πολύ και δεν θέλουμε να τελειώσει η παράσταση. «Με ποιον θα παίξω μετά;» ρωτάμε ο ένας τον άλλο.
-Μιας και μιλάμε για τον χρόνο και το πέρασμά του, εσείς πώς τα πάτε μαζί του;
Ο χρόνος με τους ανθρώπους δεν είναι δίκαιος. Δεν καταλαβαίνεις πώς περνάει και περνάει χωρίς να λογαριάζει τη δική σου μελαγχολία, που λέει κι ο Σαββόπουλος. Δεν είναι ευχάριστο, αλλά όπως αυτόν δεν τον απασχολεί η δική σου μελαγχολία, έτσι κι εσύ δεν πρέπει να ασχολείσαι μαζί του. Το να μεγαλώνεις είναι αναπότρεπτο, αλλά το να γερνάς είναι επιλογή, λένε. Οπότε αφήνεις τον χρόνο να περνάει κι είσαι αυτό που νιώθεις μέσα σου, μέχρι να έρθει το τέλος.
– Μετά από τόσα χρόνια πορείας, πώς νιώθετε πριν σηκωθεί η αυλαία και πώς όταν κλείνουν τα φώτα των προβολέων;
Πριν από κάθε παράσταση, μια μικρή ταραχή υπάρχει. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην κοιτάξω ολόκληρο το κείμενο μία φορά. Αν δεν το κάνω νομίζω ότι δεν θα μπορέσω να παίξω. Θέλει μια αθωότητα για να μη σε κουράζει το θέατρο, γιατί αν κάνεις μια στείρα αναπαραγωγή, σε διαλύει. Εγώ δεν κουράζομαι, ούτε η Ρένια. Είναι σαν να βάζεις μικρά στοιχηματάκια κάθε μέρα. Οπότε αν έχεις τις κεραίες σου ανοιχτές στο κοινό, παίρνεις διαφορετικά ερεθίσματα κάθε βράδυ. Ή αν βλέπεις τον ενθουσιασμό στους θεατές, σε κατακλύζει αυτή η ματαιοδοξία που σε κάνει να ανθίζεις. «Και σήμερα κατάφερα να τους κάνω να γελάσουν και να περάσουν καλά» λες.
ΧΟΛΗ ΣΤΑ ΣΟΣΙΑΛ ΜΙΝΤΙΑ
-Τι σας θυμώνει στη σύγχρονη πραγματικότητα;
Εχω μια τεράστια απορία που δεν έχει προλάβει να γίνει θυμός. Το πόσο οργισμένη είναι η κοινωνία. Πόση χολή βγάζουν όλοι εναντίον όλων στα σόσιαλ μίντια, με τα οποία δεν έχω καμία επαφή. Πιστεύω ότι από τη μια είναι αυτά τα πέντε λεπτά δημοσιότητας που αποζητά κανείς, οπότε τα λάικ που παίρνει σε ό,τι γράφει τον κάνουν να νιώθει σημαντικός, και από την άλλη είναι ότι, δυστυχώς, πια οι άνθρωποι, και οι νέοι, που δεν φταίνε καθόλου, ζούνε μέσα από το κινητό. Είχε γράψει ένα πολύ ωραίο κείμενο η Δήμητρα (σ.σ. Παπαδοπούλου) πριν λίγα χρόνια, με δύο νεαρούς, που πήγαν να δουν την πανσέληνο στον ναό του Ποσειδώνα, στήθηκαν εκεί και την έβλεπαν μέσα από τα κινητά. Ε, αυτό με στενοχωρεί, όπως στενοχωρεί όλους εμάς τους παλιότερους και λυπόμαστε τα νέα παιδιά που δεν θα ζήσουν τις υπέροχες εποχές που ζήσαμε εμείς, και που τότε, βέβαια, δεν καταλαβαίναμε ότι ήταν υπέροχες…
INFO:
Μετάφραση: Νικολέτα Κοτσαηλίδου
Σκηνικά-Κοστούμια: Ηλένια Δουλαδίρη
Φωτισμοί: Χρήστος Τζιόγκας
Μουσική επιμέλεια: Ιάκωβος Δρόσος
Εισιτήρια: more.com / Βιβλιοπωλείο «Ροδόπουλος», Βιβλιοπωλείο «Discover», «Joe Records»
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
