Το χρονογράφημα του Ντίνου Λασκαράτου: Μπάνιο πέρα από τον κυματοθραύστη

Ντίνος Λασκαράτος

Ηθελα να αποχαιρετίσω τα καλοκαιρινά μπάνια, αλλά να έχει και κάτι το περιπετειώδες ο αποχαιρετισμός του καλοκαιριού. Κάτι ας πούμε από Οδυσσέα. Οχι απλά «και του χρόνου» στην ξαπλώστρα της αντηλιάς. Στους χειμερινούς κολυμβητές εύχομαι σφρίγος και υγεία. Πήρα λοιπόν την τσάπα των αναμνήσεων και άρχισα να σκαλίζω τα αυλάκια της μνήμης.

Μικρό παιδάκι ήμουν, άνοιξη του 1953, και με πήγε η μάνα μου μαζί με πολλούς άλλους Πατρινούς για να δούμε από κοντά τον γιγαντιαίο λευκό καρχαρία που είχαν πιάσει στα ανοικτά του λιμανιού. Κατάφερα και τον είδα από κοντά ανάμεσα σε πολύ κόσμο. Του είχαν βάλει και ένα ξύλο στο στόμα για να μένει ανοικτό και να φαίνονται τα τρομερά τριγωνικά του δόντια. Ο κόσμος έκανε το σταυρό του που πρόλαβαν και έπιασαν το θηρίο πριν κομματιάσει κανέναν γενναίο που θα έκανε μπάνιο στα άπατα καθαρά και γεμάτα ρεύματα νερά της ανοικτής θάλασσας, πέρα από τον κυματοθραύστη.

Οι φοβισμένοι αλλά και λάτρεις του φόβου θεατές του τέρατος είχαν πρόσφατη ακόμα στη μνήμη τους μια τραγική ιστορία. Δυο χρόνια πριν, στην Κέρκυρα, ένας μεγάλος λευκός καρχαρίας είχε κατασπαράξει μια δεκαεξάχρονη κοπέλα, που κολυμπούσε αμέριμνη. Το γεγονός συγκλόνισε το πανελλήνιο και φυσικά τους Πατρινούς. «Λες να είναι το ίδιο κήτος που έφαγε το κορίτσι;» αναρωτιόταν ο κόσμος. Εννοείται ότι για κάποιο καιρό κόπηκαν τα μπάνια έξω από τον κυματοθραύστη και οι μαμάδες στην παραλία φώναζαν στα παιδιά να μην πηγαίνουν στα «άπατα».

Εγώ πολύ επιφυλακτικός, δεν περίμενα τη μάνα μου να μου πει να μην πηγαίνω στα βαθιά. Το ανοικτό στόμα με τα πριονωτά δόντια το έβλεπα συνέχεια μπροστά μου.
Στην εσωτερική πλευρά του κυματοθραύστη, ιδίως εκεί στο άσπρο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου, υπήρχε (σχετικά) μέρος να σταθείς. Στην εξωτερική του όμως πλευρά, για να βγει κανείς από τη θάλασσα έπρεπε να κάνει «παρκούρ» πάνω στους τεχνητούς ογκόλιθους από μπετόν που είχαν σχεδιαστεί για να διασπούν τους υδάτινους όγκους των κυμάτων και όχι για να παίζουν με την αρτιμέλειά τους λίγοι ριψοκίνδυνοι που αγαπούσαν την αδρεναλίνη. Οσο για τον φόβο του καρχαρία, τον πρόσθεταν κι αυτόν χάντρα στο κομπολόι του κινδύνου που φοβόντουσαν μεν, αψηφούσαν δε. Τελικά απαγορεύτηκαν τα μπάνια στον κυματοθραύστη και ησυχάσαμε. Είχε βέβαια, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, την άγρια ομορφιά του το κολύμπι έξω από το λιμάνι.

Ούτε κουβαδάκια, ούτε μπρατσάκια, ούτε θείες καθισμένες στα βαθιά των 20 πόντων, τέλος πάντων, και μόνο να έλεγες στην κοπέλα σου ότι κολυμπάς έξω από τον κυματοθραύστη, αρκούσε για να σου δώσει έναν αέρα άντρα της περιπέτειας, και να μεταμορφώσει το μηχανάκι, μοτοσακό τα λέγανε τότε, μάρκας «Ντε-Κα-Βε» σε όχημα γοήτρου.

Ο βασιλιάς Οθων ήταν η εικόνα της αναβλητικότητας. Διάβαζε σχολαστικά τα πάντα και δεν υπέγραφε τίποτε. Αντίθετα με την Αμαλία, που όταν αντικαθιστούσε τον βασιλιά δεν μελετούσε τίποτα αλλά υπέγραφε τα πάντα. Δυστυχώς όμως το δημοτικό συμβούλιο Πατρέων το 1836 δεν ήξερε τα χούγια των βασιλιάδων και υπέβαλε στον Οθωνα σχέδια για την κατασκευή λιμενικών έργων και κυματοθραύστη. Φυσικά δεν έγινε τίποτα. Τελικά επί Γεωργίου Α’ κτίστηκε ο πέτρινος πασίγνωστος φάρος της Πάτρας και το 1888 ολοκληρώθηκε ο κυματοθραύστης μήκους 1.565 μέτρων. Τον Φάρο τον γκρέμισε ο διορισμένος δήμαρχος το 1972, αφού είχε ήδη χαθεί η ογκοπλαστική αρμονία του Φάρου με τον μόλο του Αγίου Νικολάου και η όλη αρχιτεκτονική σύνθεση έμοιαζε με γίγαντα τσιγγούνικα προικισμένο από τη φύση για να το πούμε κομψά. Σας εύχομαι λοιπόν και του χρόνου με υγεία, καλά μπάνια και μη μου χολοσκάτε.

*Ο Ντίνος Λασκαράτος είναι επίτιμος δικηγόρος.

Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη

Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.

Viber: +306909196125

Στείλε μήνυμα στο Viber

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News