Ο Σταλόνε πριν γίνει μπράτσο: Ο Rocky, οι χαμένοι και το Χόλιγουντ που έμαθε να τους αγαπά

Στις 6 Ιουλίου ο Σιλβέστερ Σταλόνε γίνεται 80 ετών, αλλά το ενδιαφέρον δεν είναι να μετρήσουμε μύες, μπουνιές και ατάκες δράσης. Πριν γίνει Rambo, πριν γίνει action icon, πριν γίνει σχεδόν καρικατούρα του «σκληρού», ο Σταλόνε έγραψε και έπαιξε έναν τύπο που δεν χρειαζόταν να νικήσει για να μείνει στην ιστορία. Ο Rocky Balboa μπήκε στο ρινγκ σαν χαμένος που ζητούσε να αντέξει μέχρι το τέλος και κάπως έτσι ο Σταλόνε έδωσε στην pop κουλτούρα έναν από τους πιο επίμονους μύθους της: τον άνθρωπο που πέφτει, τρώει ξύλο, τον υποτιμούν, αλλά σηκώνεται.

Το πρόσωπο που δεν έμοιαζε με σταρ

Ο Σιλβέστερ Σταλόνε γεννήθηκε στις 6 Ιουλίου 1946 στη Νέα Υόρκη. Η χαρακτηριστική ομιλία και η έκφρασή του, αυτά που αργότερα έγιναν μέρος της κινηματογραφικής του ταυτότητας, συνδέονται με τραυματισμό νεύρου κατά τη γέννησή του. Με άλλα λόγια, το πρόσωπο που το Χόλιγουντ θα πουλούσε αργότερα ως «σκληρό» ξεκίνησε ως κάτι που εύκολα θα μπορούσε να είχε θεωρηθεί μειονέκτημα.

Αυτό είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία στην περίπτωση Σταλόνε. Δεν μπήκε στη μεγάλη οθόνη ως ατσαλάκωτος ωραίος. Δεν είχε την τέλεια φωνή, την τέλεια εκφορά, το τέλειο πρόσωπο του κλασικού leading man. Είχε κάτι πιο δύσκολο και τελικά πιο χρήσιμο: έμοιαζε με άνθρωπο που είχε ήδη χάσει μερικούς γύρους πριν αρχίσει η ταινία.

Και αυτό, στον Rocky, έγινε χρυσάφι.

Διαβάστε επίσης: Ο Μπαντ Σπένσερ δεν ήταν απλώς cult, ήταν comfort cinema

Ο Rocky δεν ήταν υπερήρωας. Ήταν κάποιος που δεν τον υπολόγιζαν

Το 1976, ο Σταλόνε έγραψε το σενάριο του Rocky και κράτησε για τον εαυτό του τον ρόλο του άγνωστου μποξέρ από τη Φιλαδέλφεια. Το American Film Institute καταγράφει τον Σταλόνε ως σεναριογράφο και πρωταγωνιστή της ταινίας, σε σκηνοθεσία John G. Avildsen.

Ο Rocky Balboa δεν έγινε αγαπητός επειδή ήταν ο καλύτερος. Έγινε αγαπητός επειδή ήξερε πολύ καλά πως δεν ήταν ο καλύτερος. Ένας μικρός μποξέρ, με άχαρη δουλειά, φτηνό διαμέρισμα, κακές πιθανότητες και μια ζωή που δεν είχε καμία διάθεση να του χαριστεί. Δεν μπαίνει στο ρινγκ σαν θεός. Μπαίνει σαν άνθρωπος που ζητά μια ευκαιρία να μη φύγει ντροπιασμένος.

Αυτό είναι το μεγάλο κόλπο του Rocky. Δεν πουλά τη νίκη. Πουλά την αντοχή.

Και η αντοχή είναι πολύ πιο εύκολο να γίνει λαϊκός μύθος από την τελειότητα.

Το Χόλιγουντ βρήκε τον πιο διάσημο χαμένο του

Ο Rocky κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας το 1977, ενώ ο Σταλόνε ήταν υποψήφιος και για Α’ Ανδρικό Ρόλο και για Πρωτότυπο Σενάριο.

Αυτό από μόνο του είναι σχεδόν καλύτερη ιστορία από την ταινία. Ένας ηθοποιός που δεν έμοιαζε φτιαγμένος για την κλασική βιτρίνα του Χόλιγουντ γράφει έναν ήρωα που επίσης δεν μοιάζει φτιαγμένος για τη βιτρίνα. Και ξαφνικά, το κοινό δεν ερωτεύεται τον πρωταθλητή. Ερωτεύεται τον τύπο που αντέχει τις μπουνιές.

Ο Rocky έγινε pop γιατί είχε κάτι που δεν αγοράζεται εύκολα: αξιοπρέπεια μέσα στην ήττα. Δεν ήταν ο πιο έξυπνος, ο πιο γρήγορος, ο πιο όμορφος, ο πιο ταλαντούχος. Ήταν αυτός που έλεγε, χωρίς πολλά λόγια, «θα μείνω όρθιος όσο μπορώ».

Σε μια βιομηχανία που λατρεύει τους νικητές, ο Σταλόνε πούλησε έναν χαμένο. Και τον έκανε μύθο.

Τα σκαλιά, η φόρμα και το σώμα που δουλεύει

Η πιο διάσημη εικόνα του Rocky δεν είναι μόνο η γροθιά. Είναι το τρέξιμο. Η φόρμα, ο ιδρώτας, οι δρόμοι της Φιλαδέλφειας, τα σκαλιά του Μουσείου Τέχνης, το σώμα που δεν λάμπει, αλλά δουλεύει. Το Rocky επιλέχθηκε το 2006 για το National Film Registry της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου, έναν κατάλογο ταινιών που θεωρούνται πολιτιστικά, ιστορικά ή αισθητικά σημαντικές.

Αυτό λέει πολλά για το αποτύπωμα της ταινίας. Ο Rocky δεν έμεινε μόνο ως αθλητικό δράμα. Έμεινε ως εικόνα προσπάθειας. Ένας άνθρωπος τρέχει σε μια πόλη που δεν του χρωστά τίποτα και, για λίγα δευτερόλεπτα, μοιάζει να την κερδίζει.

Το σώμα του Σταλόνε εδώ δεν είναι ακόμη το υπερβολικό σώμα των 80s. Είναι σώμα εργάτη, σώμα προπόνησης, σώμα που πονάει. Πριν γίνει μπράτσο, ήταν κόπος.

Μετά ήρθε ο Rambo και η παρεξήγηση μεγάλωσε

Ο Rambo έβαλε τον Σταλόνε σε άλλο ράφι. Πιο σκοτεινό, πιο βίαιο, πιο 80s, πιο εύκολο να γίνει αφίσα σε δωμάτιο εφήβου. Μόνο που και εκεί υπάρχει μια παρεξήγηση. Ο πρώτος Rambo, στο First Blood του 1982, δεν είναι απλώς πολεμική μηχανή με κορδέλα στο κεφάλι. Είναι βετεράνος του Βιετνάμ που δεν χωράει πουθενά, ένας άνθρωπος κατεστραμμένος από τον πόλεμο και από την επιστροφή του σε μια κοινωνία που δεν ξέρει τι να τον κάνει. Ο Guardian, σε πρόσφατη επανεκτίμηση της ταινίας, στάθηκε ακριβώς σε αυτό: ότι το πρώτο First Blood είναι πολύ πιο πικρό και ανθρώπινο από την καρικατούρα δράσης που αργότερα σκέπασε τον χαρακτήρα.

Εδώ φαίνεται ξανά το ίδιο μοτίβο. Ο Σταλόνε δεν γίνεται ενδιαφέρων όταν παριστάνει απλώς τον άτρωτο. Γίνεται ενδιαφέρων όταν παίζει τον τραυματισμένο που δεν μπορεί να εξηγήσει καλά τον πόνο του.

Ο Rocky τον μετατρέπει σε λαϊκό ήρωα. Ο Rambo τον μετατρέπει σε πληγωμένο τέρας της αμερικανικής δεκαετίας του ’80.

Και οι δύο, κάτω από τους μύες, έχουν το ίδιο νεύρο: κάποιος που δεν τον άκουσαν αρκετά νωρίς.

Η pop κουλτούρα κράτησε το λάθος πράγμα αλλά όχι μόνο

Με τα χρόνια, ο Σταλόνε έγινε εύκολος στόχος. Οι γκριμάτσες, η φωνή, οι υπερβολές, οι συνέχειες, τα όπλα, οι αφίσες, οι μύες. Όλα αυτά έφτιαξαν μια εικόνα που συχνά σκέπασε τον πιο ενδιαφέροντα Σταλόνε: τον σεναριογράφο που κατάλαβε τη δύναμη του outsider.

Η pop κουλτούρα κράτησε τον Rocky να φωνάζει «Adrian», τον Rambo με το μαχαίρι, τις προπονήσεις, τα ρινγκ, τα όπλα, τις εκρήξεις. Κράτησε όμως και κάτι πιο ανθεκτικό: τη φαντασίωση ότι μπορείς να ξεκινάς χαμηλά και να μη σε διαλύσει αυτό.

Ο Σταλόνε έγινε σύμβολο μιας πολύ απλής, σχεδόν παιδικής ιδέας: δεν χρειάζεται να μοιάζεις νικητής από την αρχή. Μπορεί να αρκεί να σηκωθείς άλλον έναν γύρο.

Ο Σταλόνε που αξίζει να θυμόμαστε

Στα 80 του, ο Σιλβέστερ Σταλόνε έχει πια γίνει κάτι μεγαλύτερο από τις ταινίες του. Είναι πρόσωπο που κουβαλά μαζί του όλη την υπερβολή του παλιού Χόλιγουντ δράσης: ιδρώτα, δέρμα, τραύμα, πατριωτικά φαντάσματα, ανδρική μοναξιά, θριαμβευτικές μουσικές, κακές συνέχειες, μεγάλες επιστροφές.

Αλλά πριν από όλα αυτά, υπάρχει ένας τύπος που έγραψε τον Rocky.

Και αυτός ο τύπος ήξερε κάτι που το Χόλιγουντ ξεχνά συχνά: ο θεατής μπορεί να θαυμάσει τον άτρωτο, αλλά αγαπάει περισσότερο εκείνον που τρώει ξύλο και μένει όρθιος.

Ο Σταλόνε πριν γίνει μπράτσο ήταν ακριβώς αυτό. Ένας άνθρωπος που δεν έμοιαζε με τέλειο σταρ και γι’ αυτό μπόρεσε να φτιάξει τον πιο διάσημο χαμένο του σινεμά.

Κάπου εκεί βρίσκεται ακόμη η αξία του. Όχι στις μπουνιές που έριξε. Στις μπουνιές που άντεξε.

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News