Ο Βερολίνο και η Κυρία με την Ερμίνα: Έρωτας, τέχνη και προδοσία
Η σειρά Berlin, που έφτασε στην κορυφή του Netflix, επιχειρεί κάτι πιο φιλόδοξο από μια απλή ιστορία ληστείας
Η απληστία δεν αφορά μόνο τον πλούτο, είναι η αδυναμία να αποδεχθεί κανείς ότι τίποτα, ούτε ο έρωτας ούτε η εξουσία, δεν ανήκει πραγματικά.
Στο νέο κεφάλαιο του σύμπαντος του «La Casa de Papel», η σειρά Berlin, που έφτασε στην κορυφή του Netflix, επιχειρεί κάτι πιο φιλόδοξο από μια απλή ιστορία ληστείας. Το «Ο Βερολίνο και η Κυρία με την Ερμίνα» μετατρέπει την κλασική συνταγή του franchise σε ένα παιχνίδι εξαπάτησης, εμμονής και αριστοκρατικής παρακμής, με φόντο τη ζεστή και θεατρική Σεβίλλη. Εκεί όπου το Παρίσι της πρώτης σεζόν έδινε χώρο στον ρομαντισμό και στην κομψότητα, η Ανδαλουσία φέρνει πάθος, προδοσία και έναν σχεδόν μπαρόκ κίνδυνο που διαπερνά κάθε σκηνή.
Η ιστορία ξεκινά όταν ο Berlin και ο πιστός συνεργάτης του Damián στοχοποιούν τον εκκεντρικό Δούκα Álvaro Hermoso de Medina, έναν αριστοκράτη που κινείται ανάμεσα στη μεγαλοπρέπεια και στην απόλυτη διαφθορά. Ο αρχικός σχεδιασμός μοιάζει τυπικός για τα δεδομένα του Berlin, μια καλοστημένη ληστεία απέναντι σε έναν άνθρωπο που πιστεύει πως τα χρήματα και η κοινωνική του θέση τον καθιστούν άτρωτο. Όμως η σειρά πολύ γρήγορα ανατρέπει τους ρόλους θύτη και θύματος. Ο Δούκας αποδεικνύεται εξίσου πανούργος με τον αντίπαλό του και παγιδεύει την ομάδα, αναγκάζοντάς τη να εκτελέσει μια αποστολή για λογαριασμό του, την κλοπή του θρυλικού πίνακα του Leonardo da Vinci, «Η Κυρία με την Ερμίνα».
Από εκεί και πέρα, η σειρά εγκαταλείπει τη λογική της απλής κλοπής – περιπέτειας και εξελίσσεται σε μια ιστορία πολλαπλών προσωπείων. Ο Berlin δεν ενδιαφέρεται μόνο για τον πίνακα, βλέπει στον Δούκα έναν καθρέφτη του εαυτού του, έναν άνδρα που χρησιμοποιεί τη γοητεία, την εξουσία και τον φόβο ως μέσα κυριαρχίας. Η μεταξύ τους σύγκρουση αποκτά σχεδόν προσωπικό χαρακτήρα, σαν μια μονομαχία δύο ναρκισσιστών που προσπαθούν να αποδείξουν ποιος είναι ο πραγματικός μαέστρος της εξαπάτησης.
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της υπόθεσης είναι ότι η ληστεία λειτουργεί περισσότερο ως αφορμή παρά ως αυτοσκοπός. Η σειρά επενδύει στη διαρκή αβεβαιότητα, κανείς δεν λέει όλη την αλήθεια, οι συμμαχίες αλλάζουν από επεισόδιο σε επεισόδιο και ακόμη και οι πιο στενοί συνεργάτες του Berlin μοιάζουν να κινούνται από δικά τους, συχνά αντικρουόμενα κίνητρα. Το μυστικό θησαυροφυλάκιο του Δούκα μετατρέπεται έτσι σε σύμβολο απληστίας και εμμονής, ενώ ο πίνακας του Ντα Βίντσι λειτουργεί σαν αντικείμενο πόθου που αποκαλύπτει τις αδυναμίες όλων.
Η σειρά «Ο Βερολίνο και η Κυρία με την Ερμίνα» υιοθετεί μια κινηματογραφική αισθητική που ισορροπεί ανάμεσα στο μελόδραμα και στο αστυνομικό θρίλερ, χωρίς ποτέ να φοβάται την υπερβολή της. Η σκηνοθεσία αντιμετωπίζει τη ληστεία σαν θεατρική παράσταση, χρυσοποίκιλτα παλάτια, δραματικοί φωτισμοί και έντονες μουσικές κορυφώσεις δημιουργούν έναν κόσμο σχεδόν ονειρικό, όπου η λογική υποχωρεί μπροστά στο συναίσθημα και στην εικόνα. Η πλοκή συχνά αγγίζει τα όρια του παράλογου, όμως η σειρά δείχνει να γνωρίζει ακριβώς πόσο υπερβολική είναι και μετατρέπει αυτή την αλαζονική θεατρικότητα σε βασικό της όπλο. Η υπερβολική διάρκεια ορισμένων σκηνών και η ροπή της προς τον στιλιζαρισμένο διάλογο, αντιμετωπίζονται με ένα συγκαταβατικό χαμόγελο.
Ο Pedro Alonso κυριαρχεί σε κάθε σκηνή με μια ερμηνεία γεμάτη ειρωνεία, πάθος και σκοτεινή γοητεία. Ο Berlin παρουσιάζεται σαν ένας ρομαντικός νάρκισσος που ερωτεύεται τον κίνδυνο όσο και τους ανθρώπους. Έτσι, η σειρά λειτουργεί περισσότερο ως ψυχολογικό παιχνίδι χαρακτήρων παρά ως κλασική ιστορία ληστείας.
Παράλληλα, η σειρά συνεχίζει να χτίζει τον μύθο του Berlin ως ενός ανθρώπου που αντιμετωπίζει τη ζωή σαν θεατρική παράσταση. Ο έρωτας, ο κίνδυνος και η τέχνη μπλέκονται διαρκώς στις αποφάσεις του. Σε αντίθεση με το αρχικό La Casa de Papel, όπου η αγωνία βασιζόταν κυρίως στην επιβίωση, εδώ το πραγματικό διακύβευμα είναι η ίδια η ταυτότητα του ήρωα, αν ο Berlin είναι ένας ρομαντικός ιδεαλιστής που κρύβεται πίσω από τις ληστείες ή ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το χάος που ο ίδιος δημιουργεί. Γιατί το χάος, όπως ισχυρίζεται η σειρά «Ο Βερολίνο και η Κυρία με την Ερμίνα», δεν γεννιέται όταν καταρρέει η τάξη, γεννιέται όταν οι άνθρωποι πιστεύουν πως μπορούν να ελέγξουν απόλυτα τον κόσμο και τις επιθυμίες τους.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
