Οι μπάντες δεν κάνουν πια απλώς reunion. Γυρίζουν και την ταινία που θα θυμόμαστε
Οι Oasis επέστρεψαν ύστερα από 16 χρόνια και φρόντισαν η επιστροφή τους να καταγραφεί κινηματογραφικά. Οι Pulp κάνουν κάτι ανάλογο, αλλά για διαφορετικό λόγο. Το νέο κύμα των μουσικών ντοκιμαντέρ δείχνει ότι οι μεγάλες μπάντες δεν αρκούνται πια στο να επιστρέψουν στη σκηνή: θέλουν να αποφασίσουν και ποια εκδοχή της ιστορίας τους θα μείνει

Για τους Oasis, η 28η Αυγούστου 2009 έμοιαζε για πολλά χρόνια με οριστικό τέλος. Λίγο πριν εμφανιστούν στο Rock en Seine στο Παρίσι, η σχέση των Liam και Noel Gallagher κατέρρευσε οριστικά, η συναυλία ακυρώθηκε και ο Noel ανακοίνωσε ότι αποχωρεί από το συγκρότημα.
Το τέλος είχε όλα όσα περίμενε κανείς από τον μύθο των Oasis: αδέρφια που μπορούσαν να γεμίσουν στάδια αλλά όχι να συνυπάρξουν, δημόσιες προσβολές, καβγάδες και μια τελευταία εικόνα περισσότερο χαοτική παρά θριαμβευτική.
Δεκαέξι χρόνια αργότερα, η περιοδεία Oasis Live ’25 έδωσε στην ιστορία τους μια δεύτερη κατάληξη. Το Oasis: Don’t Look Back in Anger, που κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες τον Σεπτέμβριο του 2026, φροντίζει αυτή η νέα εκδοχή να μη μείνει μόνο στις αναμνήσεις όσων βρέθηκαν στα στάδια.
Η κάμερα ακολουθεί την πρώτη συνάντηση στις πρόβες, την επανένωση πάνω στη σκηνή, τους θεατές που περίμεναν δεκαετίες να τους δουν ξανά μαζί και μια γενιά νεότερων fans που γνώρισε τους Oasis πολύ μετά τη διάλυσή τους. Liam και Noel εμφανίζονται ακόμη και σε κοινή συνέντευξη, κάτι που από μόνο του θα φαινόταν απίθανο λίγα χρόνια νωρίτερα.
Το ενδιαφέρον όμως βρίσκεται πέρα από την πρόσβαση στα παρασκήνια. Για πρώτη φορά μετά το 2009, οι Oasis έχουν στη διάθεσή τους ένα νέο τελευταίο κεφάλαιο.
Όταν το τέλος μιας μπάντας μπορεί να ξαναγραφτεί
Οι μεγάλες περιοδείες reunion είχαν ανέκαθεν οικονομική δύναμη. Αυτό που αλλάζει σήμερα είναι ο τρόπος με τον οποίο συνδέονται με το σινεμά.
Μια περιοδεία είναι από τη φύση της προσωρινή. Όποιος βρέθηκε εκεί έχει τη δική του ανάμνηση· όποιος δεν βρήκε εισιτήριο μένει με αποσπάσματα από κινητά, φωτογραφίες και δημοσιεύματα. Ένα κινηματογραφικό φιλμ κάνει κάτι πολύ πιο συγκεκριμένο: παίρνει εκατοντάδες ώρες πραγματικού υλικού και τις μετατρέπει σε μία επίσημη αφήγηση.
Στην περίπτωση των Oasis, αυτό σημαίνει ότι η εικόνα της διάλυσης δεν είναι πλέον η τελευταία διαθέσιμη εικόνα τους ως συγκρότημα.
Η ταινία δεν σβήνει τον καβγά του 2009 ούτε προσποιείται ότι οι Gallagher έγιναν ξαφνικά δύο ήρεμοι αδελφοί χωρίς ιστορικό. Επιλέγει όμως ποιο κομμάτι της σχέσης τους θα περάσει στο επόμενο κεφάλαιο: την πρώτη πρόβα μετά από χρόνια, τις κοινές εμφανίσεις, το χιούμορ τους και τη στιγμή που εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι τραγουδούν ξανά μαζί τους.
Η διαφορά είναι ουσιαστική. Το reunion διορθώνει το παρόν. Η ταινία μπορεί να αλλάξει το παρελθόν όπως το θυμόμαστε.
Οι Pulp δεν χρειάζονται συμφιλίωση
Οι Pulp φτάνουν στο ίδιο σημείο από διαφορετικό δρόμο.
Το νέο Pulp: What Do You Do for an Encore? του Garth Jennings καταγράφει τη μεγάλη συναυλία στην O2 Arena, αλλά δεν στηρίζεται στην αφήγηση μιας θεαματικής επανένωσης έπειτα από έναν ιστορικό καβγά. Οι Pulp έχουν άλλη ιστορία να αφηγηθούν: πώς μια μπάντα που έλειψε για χρόνια επέστρεψε και ανακάλυψε ότι το κοινό της είχε μεγαλώσει χωρίς να γεράσει μαζί της.
Στις πρόσφατες εμφανίσεις τους, δίπλα σε ανθρώπους που είχαν αγοράσει το Different Class το 1995 βρίσκονται θεατές είκοσι ετών. Το More, το πρώτο νέο άλμπουμ τους μετά από 24 χρόνια, έφτασε στο Νο1 στη Βρετανία και το ίδιο το ντοκιμαντέρ κοιτάζει αυτή τη δεύτερη ζωή μέσα από συναυλιακό υλικό, αρχεία, προσωπικά αντικείμενα και τη σχέση του Jarvis Cocker με την επιτυχία που κάποτε επιθυμούσε τόσο πολύ.
Για τους Oasis, η ταινία λειτουργεί ως νέα κατάληξη. Για τους Pulp, περισσότερο ως απάντηση στο ερώτημα του τίτλου της: τι κάνεις για encore όταν έχεις ήδη γράψει το τραγούδι για το οποίο θα σε θυμούνται;
Οι Pulp απέκτησαν μια δεύτερη ζωή μπροστά σε ένα κοινό που πλέον περιλαμβάνει και μια πολύ νεότερη γενιά
Το concert film έπαψε να είναι απλό αναμνηστικό
Το μουσικό σινεμά φυσικά δεν γεννήθηκε τώρα. Το Stop Making Sense, το The Last Waltz ή το Woodstock απέδειξαν εδώ και δεκαετίες ότι μια συναυλία μπορεί να αποκτήσει δική της κινηματογραφική ζωή.
Η σημερινή έξαρση έχει όμως διαφορετικά χαρακτηριστικά. Τα concert films γίνονται όλο και περισσότερο μέρος της ίδιας της στρατηγικής μιας περιοδείας, με κινηματογραφικές πρεμιέρες, IMAX προβολές και μεταγενέστερη διάθεση σε streaming. Η άνοδος δεν αφορά μόνο τα μεγάλα legacy acts· εκτείνεται από την K-pop έως σύγχρονους pop καλλιτέχνες και συγκροτήματα πολλών γενεών.
Η οικονομική λογική είναι προφανής. Μια sold-out περιοδεία αφήνει πάντα εκατομμύρια ανθρώπους απέξω, ενώ το κινηματογραφικό φιλμ μετατρέπει τη ζήτηση σε δεύτερο γεγονός. Στην περίπτωση των Oasis, η reunion tour αποτέλεσε ήδη τεράστιο πολιτιστικό και οικονομικό γεγονός, μέσα σε μια χρονιά κατά την οποία η Βρετανία κατέγραψε ρεκόρ «music tourism».
Η ουσιαστικότερη αλλαγή, όμως, είναι άλλη.
Τα μουσικά φιλμ δεν πουλούν μόνο πρόσβαση. Πουλούν εκδοχή.
Ο θεατής βλέπει τις πρόβες που επιλέχθηκαν, τις συνεντεύξεις που μπήκαν στο μοντάζ, τις συγκεκριμένες αντιδράσεις του κοινού και τις στιγμές που οι δημιουργοί της ταινίας θεωρούν ότι πρέπει να ορίσουν μια επιστροφή. Η κινηματογραφική αφήγηση δεν είναι ουδέτερη καταγραφή της μνήμης· είναι η επεξεργασία της.
Το «Pulp: What Do You Do for an Encore?» του Garth Jennings συνδυάζει τη συναυλιακή επιστροφή των Pulp με αρχειακό υλικό τεσσάρων δεκαετιών
Το πραγματικό encore γίνεται στην οθόνη
Οι Oasis και οι Pulp προσφέρουν δύο διαφορετικές απαντήσεις στο ίδιο ερώτημα.
Οι πρώτοι είχαν μια ιστορία που είχε κλείσει άσχημα και τώρα μπορούν να προσθέσουν έναν διαφορετικό επίλογο. Οι δεύτεροι δεν χρειάζεται να διορθώσουν κάποιο δημόσιο τραύμα, αλλά να καταγράψουν κάτι εξίσου σπάνιο: τη στιγμή που ένα συγκρότημα επιστρέφει και διαπιστώνει ότι τα τραγούδια του απέκτησαν νέα ζωή σε ανθρώπους μιας άλλης γενιάς.
Οι συναυλίες θα τελειώσουν. Τα στάδια θα αδειάσουν και τα reunion tours θα γίνουν μέρος της προηγούμενης σεζόν.
Οι ταινίες θα μείνουν.
Και σε μια εποχή όπου κάθε μεγάλη μουσική επιστροφή συνοδεύεται πλέον από κάμερες, αρχεία, streaming συμφωνίες και κινηματογραφικές πρεμιέρες, αυτό ίσως είναι το σημαντικότερο: οι μπάντες δεν επιστρέφουν μόνο για να παίξουν ξανά τα τραγούδια τους. Επιστρέφουν και για να αποφασίσουν πώς θα θυμόμαστε ότι επέστρεψαν.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News