Όταν το σπίτι παίζει τον κακό: 6 ταινίες όπου η αρχιτεκτονική ελέγχει την ιστορία

Αλεξάνδρα Παναγοπούλου

Το Overlook Hotel στη «Λάμψη» προκαλεί ανησυχία πριν εμφανιστεί οποιαδήποτε απειλή. Οι διάδρομοι, οι κλειστές πόρτες και οι αλλεπάλληλες στροφές αρκούν για να χαθεί κάθε αίσθηση προσανατολισμού.

Η αρχιτεκτονική στον κινηματογράφο μπορεί να καθορίσει όσα βλέπει ο θεατής, όσα γνωρίζουν οι ήρωες και τις πιθανότητες που έχουν να διαφύγουν. Στις έξι ταινίες που ακολουθούν, το σπίτι αναλαμβάνει ρόλο κανονικού χαρακτήρα: παρατηρεί, κρύβει, επιβάλλει κανόνες και, όταν χρειάζεται, παίζει τον κακό.

Διαβάστε επίσης: Λάθος διεύθυνση, άλλο ενοίκιο: Πού βρίσκονται πραγματικά τα σπίτια του «Friends», των «Απαράδεκτων» και του «Maestro»

Η αρχιτεκτονική στον κινηματογράφο παίρνει τον έλεγχο

«Η Λάμψη»: Ένα ξενοδοχείο χωρίς έξοδο

Ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ μετατρέπει το Overlook σε έναν λαβύρινθο που μοιάζει να αλλάζει καθώς τον διασχίζουν οι ήρωες. Οι επαναλαμβανόμενοι διάδρομοι, η χαρακτηριστική μοκέτα και οι χώροι δυσανάλογου μεγέθους δημιουργούν ένα κτίριο που δύσκολα αποτυπώνεται σε νοητό χάρτη.

Η κάμερα ακολουθεί τον μικρό Ντάνι στις διαδρομές του και αφήνει το ξενοδοχείο να αποκαλύπτεται αργά, στροφή τη στροφή. Το Overlook αποκτά δική του μνήμη και δικό του ρυθμό, συνεχίζοντας να υπάρχει πέρα από τους προσωρινούς ενοίκους του. Το BFI το περιγράφει ως ένα κτίριο με ζωή που ξεπερνά τους χαρακτήρες.

«Παράσιτα»: Η κοινωνική τάξη σχεδιασμένη σε επίπεδα

Στα «Παράσιτα», κάθε σκάλα δείχνει τη θέση κάποιου στην κοινωνική ιεραρχία. Η οικογένεια Παρκ ζει σε μια φωτεινή, μοντέρνα κατοικία πάνω από την πόλη. Η οικογένεια Κιμ κατοικεί σε ένα στενό ημιυπόγειο, με το παράθυρο σχεδόν στο ύψος του δρόμου.

Η κατοικία των Παρκ κατασκευάστηκε ως σκηνικό, βασισμένο σε ένα αρχικό σχέδιο του Μπονγκ Τζουν-χο και σχεδιασμένο από τον Λι Χα-τζουν ώστε να υπηρετεί τις κινήσεις της κάμερας και των ηθοποιών. Οι ανοιχτοί χώροι, η μεγάλη τζαμαρία και οι προσεκτικά οργανωμένες οπτικές φυγές επιτρέπουν στους χαρακτήρες να παρακολουθούν ο ένας τον άλλον. Το ίδιο το σχέδιο του σπιτιού αποτυπώνει την ταξική διαφορά που κινεί την ταινία.

«Panic Room»: Η προστασία γίνεται παγίδα

Ένα δωμάτιο ασφαλείας, κρυμμένο μέσα σε μια μεγάλη νεοϋορκέζικη κατοικία, βρίσκεται στο κέντρο της ταινίας του Ντέιβιντ Φίντσερ. Η πόρτα του είναι θωρακισμένη, οι κάμερες παρακολουθούν ολόκληρο το σπίτι και οι προμήθειες εξασφαλίζουν την παραμονή στο εσωτερικό του.

Η κάμερα περνά μέσα από τοίχους, ορόφους και αεραγωγούς, παρουσιάζοντας εξαρχής το κτίριο ως έναν μηχανισμό με πολλά κινούμενα μέρη. Το εσωτερικό της τετραώροφης κατοικίας κατασκευάστηκε σε κινηματογραφικό πλατό με μετακινούμενους τοίχους, ώστε οι περίπλοκες διαδρομές της κάμερας να ακολουθούν τη γεωγραφία της πολιορκίας. Ο ασφαλέστερος χώρος του σπιτιού γίνεται τελικά το επίκεντρο του κινδύνου.

«Οι Άλλοι»: Ένα σπίτι που σφραγίζεται δωμάτιο προς δωμάτιο

Η έπαυλη της Γκρέις και των δύο παιδιών της ζει μόνιμα στο ημίφως. Οι βαριές κουρτίνες μένουν κλειστές, οι πόρτες κλειδώνονται διαδοχικά και κάθε μετακίνηση απαιτεί κλειδιά και συγκεκριμένους κανόνες.

Ο Αλεχάντρο Αμενάμπαρ χτίζει τον φόβο περιορίζοντας σταδιακά το οπτικό πεδίο. Οι ήχοι φτάνουν από χώρους που παραμένουν αθέατοι, ενώ το φως αντιμετωπίζεται ως απειλή. Η έπαυλη λειτουργεί ταυτόχρονα ως καταφύγιο και ως κλειστό σύστημα, με κάθε δωμάτιο να προσθέτει ακόμη ένα επίπεδο αβεβαιότητας. Η σκοτεινή κατοικία αποτελεί τον πυρήνα της γοτθικής ατμόσφαιρας της ταινίας.

«Ex Machina»: Η διαφάνεια ως μέσο ελέγχου

Το απομονωμένο σπίτι του Νέιθαν συνδυάζει γυάλινους τοίχους, γυμνό σκυρόδεμα και χώρους χωμένους μέσα στο βουνό. Η θέα προς το νορβηγικό τοπίο δίνει αρχικά την αίσθηση απόλυτης ελευθερίας. Στο εσωτερικό, οι κλειδωμένες πόρτες, τα παράθυρα που απουσιάζουν και η συνεχής επιτήρηση αλλάζουν γρήγορα αυτή την εντύπωση.

Η κατοικία που βλέπουμε στην ταινία προέκυψε από τον συνδυασμό πραγματικών τοποθεσιών —ανάμεσά τους το Juvet Landscape Hotel— και κατασκευασμένων σκηνικών. Ο production designer Μαρκ Ντίγκμπι εξήγησε ότι οι χώροι χωρίς παράθυρα σχεδιάστηκαν σκόπιμα με αίσθηση φυλακής. Το γυαλί επιτρέπει τη θέαση, αλλά ο έλεγχος παραμένει μονόπλευρος.

«Η Διαδοχή»: Η οικογένεια μέσα σε ένα κουκλόσπιτο

Η πρώτη εικόνα της «Διαδοχής» μάς οδηγεί από μια μινιατούρα στο πραγματικό δωμάτιο του σπιτιού. Η μετάβαση ορίζει αμέσως τον τρόπο με τον οποίο θα διαβαστεί ολόκληρη η ταινία: η οικογένεια μοιάζει τοποθετημένη σε ένα κατασκευασμένο περιβάλλον, όπου κάθε κίνηση μπορεί να παρατηρηθεί από κάποια αόρατη εξωτερική δύναμη.

Το σπίτι κατασκευάστηκε ολόκληρο ως σκηνικό, μαζί με τις μινιατούρες που δημιουργεί η Άνι. Οι τοίχοι μπορούσαν να απομακρυνθούν όπως ανοίγει η πρόσοψη ενός κουκλόσπιτου, επιτρέποντας στην κάμερα να κοιτάζει τους ήρωες από απόσταση. Η παραγωγή σχεδίασε το κανονικό σπίτι και τα μοντέλα του παράλληλα, ώστε τα δύο μεγέθη να μοιάζουν σχεδόν αδιαχώριστα. Το σπίτι δείχνει εξαρχής σαν να έχει σχεδιαστεί για όσα πρόκειται να φιλοξενήσει.

Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη

Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.

Viber: +306909196125

Στείλε μήνυμα στο Viber

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News