Σαν να ήταν πάλι καλοκαίρι στο Ρωμαϊκό Ωδείο
Η επιστροφή σε έναν χώρο που έλειψε για χρόνια από την πόλη και που είχαμε συνδέσει, σχεδόν χωρίς να το καταλάβουμε, με τα καλοκαιρινά βράδια της Πάτρας
Χθες το βράδυ πήγα στο Ρωμαϊκό Ωδείο για να δω τους «Επιζώντες». Και υπήρχαν στιγμές κατά τη διάρκεια της παράστασης που δεν κοιτούσα καν τη σκηνή. Κοίταζα γύρω μου.
Τα μάρμαρα, τις κερκίδες, τον ουρανό πάνω από το κοίλο. Τις κορυφές από τα σπίτια και τις πολυκατοικίες που φαίνονται πάνω από το Ωδείο και που πάντα μου άρεσε να χαζεύω. Μου θύμιζαν πάντα κάτι πολύ πατρινό: ότι μπορεί να κάθεσαι μέσα σε ένα ρωμαϊκό μνημείο και λίγα μέτρα πιο πάνω κάποιος να έχει ανοικτό το φως στην κουζίνα του.
Το Ρωμαϊκό Ωδείο είχε λείψει για χρόνια από τις καλοκαιρινές βραδιές της πόλης. Εκλεισε για τις εργασίες αποκατάστασης, πέρασαν καλοκαίρια χωρίς παραστάσεις και φέτος δεν χρησιμοποιήθηκε ούτε για τις εκδηλώσεις του Διεθνούς Φεστιβάλ Πάτρας.
Κάπως το συνηθίσαμε. Περνούσαμε απέξω, βλέπαμε τα έργα, ακούγαμε πότε θα ανοίξει, πότε δεν θα ανοίξει, και στο μεταξύ τα καλοκαίρια συνέχιζαν κανονικά χωρίς αυτό.
Μόνο όταν ξαναμπήκα χθες κατάλαβα πόσο πολύ μου είχε λείψει.
Το να ανέβεις πάλι στα μάρμαρα. Να βρεις τη θέση σου. Να καθίσεις όπως καθόσουν τόσα χρόνια. Να φυσάει λίγο. Να σηκώσεις τα μάτια από τη σκηνή και να δεις τα σπίτια από πάνω. Να ακούσεις έναν ήχο από την πόλη να περνάει μέσα στην παράσταση χωρίς να ενοχλεί.
Αυτά μου είχαν λείψει. Ίσως περισσότερο απ’ όσο μου είχε λείψει οποιαδήποτε συγκεκριμένη παράσταση.
Γιατί, αν το σκεφτώ, δεν θυμάμαι πια όλες όσες έχω δει εκεί. Θυμάμαι όμως πολύ καθαρά την αίσθηση του χώρου. Θυμάμαι καλοκαιρινά βράδια, παρέες, ζέστη πριν αρχίσει η παράσταση και αέρα αργότερα, όταν είχε ήδη σκοτεινιάσει. Θυμάμαι να κοιτάζω γύρω μου ακριβώς όπως έκανα και χθες.
Γι’ αυτό και κάποιες στιγμές δεν με ένοιαζε που έχανα για λίγο τη σκηνή. Ηθελα να δω το Ωδείο. Να το κοιτάξω ξανά από μέσα. Να διαπιστώσω σχεδόν ότι ήταν ακόμη εκεί όπως το θυμόμουν.
Κάποια στιγμή, στη διάρκεια της παράστασης, χτύπησε η καμπάνα του Παντοκράτορα. Δεν ήταν τίποτα ιδιαίτερο. Η καμπάνα του Παντοκράτορα ακούγεται καθημερινά στο κέντρο της Πάτρας. Εκείνο το βράδυ όμως, καθισμένη πάλι στα μάρμαρα του Ωδείου, την άκουσα διαφορετικά.
Για λίγα δευτερόλεπτα μου φάνηκε σαν να μην είχαν μεσολαβήσει όλα αυτά τα χρόνια. Ηταν πάλι μια βραδιά στο Ρωμαϊκό Ωδείο. Η σκηνή μπροστά, η πόλη γύρω, ο αέρας, τα σπίτια ψηλά και η καμπάνα. Κι ας ήταν 16 Σεπτεμβρίου, εγώ, εκείνη τη στιγμή, ένιωσα καλοκαίρι. Μάλλον αυτό ήταν που μου είχε λείψει περισσότερο.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
Από το Δίκτυο
Καμένη κατσαρόλα: Το απλό «trick» με Coca-Cola που εξαφανίζει τα καμένα χωρίς τρίψιμο
Νέα έρευνα της Google δείχνει πώς χρησιμοποιούν οι έφηβοι την AI
Απόρρητη Γραμμή: Η έρευνα για τσαρλατάνους στην Πάτρα, η δήλωση Μαρινάκη και οι αβοήθητοι στις λάσπες
«Έπαιρνα κολλαγόνο για 3 μήνες και αυτά είναι τα αποτελέσματα»
Gemini 3.8 Live: Η Google κάνει τη συνομιλία με την AI πιο φυσική και πολύ πιο έξυπνη
