Το απρόβλεπτο καρέ του Τεύκρου Σακελλαρόπουλου: Ο κόσμος είναι μεγαλύτερος από εμάς
* Ο Τεύκρος Επ. Σακελλαρόπουλος είναι πολιτικός μηχανικός – κινηματογραφικός παραγωγός.
Υπάρχουν ταινίες που μας αρέσουν επειδή έχουν καλή σκηνοθεσία, σπουδαίους ηθοποιούς ή μία ενδιαφέρουσα ιστορία. Υπάρχουν, όμως, και κάποιες άλλες, τις οποίες κουβαλάμε για χρόνια χωρίς να γνωρίζουμε ακριβώς γιατί.
Σκεφτόμουν πρόσφατα μερικές από τις αγαπημένες μου: το «Καμπαρέ», το «Δόκτωρ Ζιβάγκο», τη «Νύχτα των Στρατηγών», το «Τσάιναταουν», τον «Πιανίστα». Διαφορετικές εποχές, διαφορετικές χώρες, διαφορετικά κινηματογραφικά είδη.
Κι όμως, κάτι τις ενώνει. Σε όλες υπάρχει ένας άνθρωπος απέναντι σε έναν κόσμο πολύ μεγαλύτερο από αυτόν.
Ο Ζιβάγκο θέλει να αγαπήσει και να γράψει, αλλά γύρω του περνά μια επανάσταση που δεν ενδιαφέρεται καθόλου για τις επιθυμίες του. Στο «Καμπαρέ» οι άνθρωποι τραγουδούν και ερωτεύονται, ενώ λίγο πιο έξω γεννιέται ένα τέρας. Στο «Τσάιναταουν» ο ήρωας ανακαλύπτει τελικά την αλήθεια, μόνο και μόνο για να διαπιστώσει ότι η αλήθεια δεν σημαίνει απαραίτητα και δύναμη. Στον «Πιανίστα» ένας άνθρωπος δεν νικά κανέναν. Απλώς προσπαθεί να παραμείνει ζωντανός.
Ισως τελικά αυτό να είναι ένα από τα πιο τίμια πράγματα που μπορεί να κάνει ο κινηματογράφος. Να μας υπενθυμίζει ότι δεν είμαστε πάντοτε οι πρωταγωνιστές της Ιστορίας μας.
Μπορεί να αγαπήσουμε τον σωστό άνθρωπο τη λάθος στιγμή. Να ανακαλύψουμε την αλήθεια όταν πλέον δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε με αυτήν. Να έχουμε δίκιο και, παρ’ όλα αυτά, να χάσουμε. Να βρεθούμε μέσα σε έναν πόλεμο, μια επανάσταση, ένα καθεστώς ή απλώς μέσα σε μια συγκυρία που δεν ζητήσαμε.
Και εδώ βρίσκεται το παράξενο. Αυτές οι ταινίες δεν είναι πραγματικά απαισιόδοξες. Γιατί, παρά την ήττα, κάτι παραμένει.
Στον «Ζιβάγκο» μένει η ποίηση.
Στον «Πιανίστα» μένει η μουσική.
Στο «Τσάιναταουν» μένει η ανάγκη να μάθεις την αλήθεια, ακόμη κι όταν δεν μπορείς να τη χρησιμοποιήσεις.
Στο «Καμπαρέ» μένει η παράσταση λίγο πριν σβήσουν τα φώτα.
Στη «Νύχτα των Στρατηγών» μένει η δικαίωση. Μόνο που έρχεται όταν πια δεν έχει κανένα νόημα για εκείνον που χάθηκε και δεν θα τη μάθει ποτέ.
Ισως, λοιπόν, το ερώτημα δεν είναι εάν μπορούμε να νικήσουμε τον κόσμο. Τις περισσότερες φορές δεν μπορούμε. Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο: όταν ο κόσμος αποδειχθεί μεγαλύτερος από εμάς, τι θα έχει απομείνει από εμάς; Γιατί, όταν ο άνθρωπος βρίσκεται απέναντι σε κάτι μεγαλύτερο από αυτόν, η αξία του δεν κρίνεται από το αν νίκησε.
Κρίνεται από το τι κράτησε όταν έχασε. Και ίσως τελικά αυτό να είναι το μόνο είδος νίκης που έχει πραγματικά σημασία.
* Ο Τεύκρος Επ. Σακελλαρόπουλος είναι πολιτικός μηχανικός – κινηματογραφικός παραγωγός.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
