Το χρονογράφημα του Ντίνου Λασκαράτου: Από τον Ιμερο στον Καρασεβντά
*Ο Ντίνος Λασκαράτος είναι επίτιμος δικηγόρος.
Ψηλά φέρνει βόλτες το γεράκι λοκάροντας το θήραμά του και ξαφνικά γίνεται αστραπή για να το πιάσει. Σηκώθηκε και ο άντρας ο βαρύς να χορέψει τον μοναχικό χορό του, της παρέας την παραγγελιά, τον χορό του γερακιού. Τις παρέες τις άλλες δεν κοιτά, ούτε την δικιά του. Το βλέμμα καρφωμένο στο πάτωμα της πίστας, το «θήραμα» να εντοπίσει. Τα χέρια του χορευτή απλωτά και πάνω κάτω πάνε σαν τα φτερά του γερακιού. Ξαφνικά μ’ ένα σάλτο ο χορευτής κουλούρα γίνεται και το πάτωμα δυνατά με το χέρι του χτυπάει, καθώς το φανταστικό θήραμα αρπάζει, και ο τελετουργικός χορός κάπου σταματά. Τελείωσε το ζεϊμπέκικο, και ο χορευτής στην παρέα του γυρίζει. Κανείς δεν χειροκροτεί γιατί δεν πρέπει να χειροκροτήσει. Καμιά εξομολόγηση δεν τελειώνει με χειροκροτήματα, αλλά με σιωπή και λύτρωση.
Ας αφήσουμε όμως τις γερακίσιες εξάρσεις, και ας πάμε στα πιο δικά μας. Κάπως αλάφρυνε τη φωτιά, μετά το ζεϊμπέκικο, ο μικρός θεός των αρχαίων Ελλήνων Ιμερος που ψιλόκαιγε τα τζιέρια του χορευτή. Ο Ιμερος είναι ακόλουθος της Αφροδίτης, και παριστά την σφοδρή επιθυμία για κάποιον, κάποια ή κάτι που είναι μεν παρόν, αλλά εκτός της ερωτικής εμβέλειας του ερωτοχτυπημένου.
Κλασική περίπτωση της δράσης του Ιμερου στην τέχνη νομίζω ότι αποτελεί ο πίνακας «Η Γέννηση της Αφροδίτης» (φιλοτεχνήθηκε το 1486), από τον ζωγράφο που κανένας δεν τον ξέρει με το πραγματικό του όνομα: Alessandro Filipeti. Ούτε με το ελληνοποιημένο παρατσούκλι του: Αλέκος Βαρελάκιας. Με το ιταλικό του προσωνύμιο όμως: Sandro Botticelli («Botticelli» = «βαρελάκι»), ο τεράστιος φλωρεντινός αναγεννησιακός ζωγράφος μας παρουσιάζεται. Το υπαρκτό μοντέλο και μούσα του, η πανέμορφη Σιμονέττα Καττάνεο, ολίγον βίος και πολιτεία, αναδύεται σαν θεά Αφροδίτη από τον αφρό της θάλασσας (Ησιόδου «Θεογονία» 192), στα επτανησιακά Κύθηρα μέσα από ένα κοχύλι χτενιού («Σεν Ζακ» για τους γαλλόφιλους γκουρμέ). Η χρωματολογικώς «τζίντζερ» Σιμονέττα/Αφροδίτη μας κοιτά ντροπαλά, καθώς η συνοδός της ετοιμάζεται να την κουκουλώσει με μια αφράτη μπουρνουζοπετσέτα.
Ο άλλος μικρός Ελληνας θεός, ακόλουθος κι αυτός της Αφροδίτης, είναι ο Πόθος. Χύδην «καψούρα». Εδώ το αντικείμενο του πόθου λείπει, και ο προσβληθείς από τον πόθο το εξιδανικεύει, θέλει να κατακτήσει αυτό που στερείται. Μια αγαπημένη φράση των ψυχαναλυτών είναι η «εξιδανίκευση του ελλείποντος». Ο πάσχων σεβνταλής ωραιοποιεί το αντικείμενο του πόθου του με αρετές που πολλές φορές βρίσκονται μόνο στην φαντασία του ερωτοχτυπημένου. Οι αδελφοί μας Πόντιοι μας εξηγούν: «Ο σεβντάς ειν’ ένας καημός φαρμάκι στην καρδίαν. Οποιος εκείνον κι έγνωρε και είδεν την τυρρανίαν».
Υπάρχει άραγε βαθμίδα πιο πάνω κι απ’ τον πόθο; Νομίζω ναι και η λέξη που έρχεται πρόχειρη είναι η τουρκικής προέλευσης λέξη «καρασεβντάς». Λέξη που χρησιμοποιείται συχνά στο ρεμπέτικο και γενικότερα στο λαϊκό τραγούδι. Είναι το σύνδρομο, θα έλεγε κανείς, του ερωτοχτυπήματος σε επίπεδο νοσηρότητας. Χτυπάει νέους, γέρους, πλούσιους, φτωχούς, νοικοκυραίους και μάγκες. Ειδικά χτυπούσε παλιά αυτούς τους τελευταίους μάγκες, δανδήδες στο είδος τους(!), με το σακάκι φορεμένο απ’ το αριστερό μανίκι μόνο, ριχτό να κρέμεται στα δεξιά, και το βάδισμα γυρτό να μη πέσει το σακάκι. Τέλειος ο αξέχαστος Νίκος Ρίζος στο μάγκικο περπάτημα, στην ταινία «Της κακομοίρας», πιο γνωστής ως «Ο μπακαλόγατος».
Ποιο άραγε να είναι το επιμύθιο; Οτι το φάσμα από τον Ιμερο μέχρι το «καρασεβντά», μοιάζει με το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα. Υπάρχει ορατό φως που φωτίζει και «φως» που καίει και βλέπει κανείς τα ερωτοχτυπημένα κόκκαλά του πριν γίνει σκελετός.
*Ο Ντίνος Λασκαράτος είναι επίτιμος δικηγόρος.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
